Εκτύπωση αυτής της σελίδας

ΤΟΥΣ ΠΗΡΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΗΚΩΣΕ (ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΧΡΟΝΟΥΣ Η «ΣΥΜΜΑΧΙΑ» ΤΩΝ «3»)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΤΟΥΣ ΠΗΡΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΗΚΩΣΕ
(ΜΑΣ ΑΦΗΣΕ ΧΡΟΝΟΥΣ Η «ΣΥΜΜΑΧΙΑ» ΤΩΝ «3»)

Ακόμη και αν υπήρχε η παραμικρή αμφιβολία για το αν υφίσταται η «συμμαχία» των Π.Α.Ο.-Π.Α.Ο.Κ.-Α.Ε.Κ. τα κείμενα των ρεπόρτερ του πρώτου την επομένη του αγώνα με την Ξάνθη έδωσαν την απάντηση. Για όσους δεν εθελοτυφλούν αυτή η εξέλιξη μόνο απρόσμενη δεν ήταν. Έτσι κι αλλιώς ο Π.Α.Ο. ήταν ο «αδύναμος κρίκος» της «συμμαχίας». Θυμόμαστε πως από την αρχή κιόλας είχε με αφορμή το ζήτημα της Κ.Ε.Δ. διαφοροποιηθεί και είχε κινηθεί από μόνος του.

Επιπλέον εξαιτίας της κατάστασης στο Π.Α.Ο. η επιλογή της αυτόνομης λειτουργίας και του συνακόλουθου «σκληρού ρόκ» (λέγε με «Παράγκα & Όραμα») είναι μονόδρομος. Όπως επιχειρηματολογήσαμε και αλλού (βλέπε εδώ) το πρόβλημα της ομάδας του Αλαφούζου είναι πρωτίστως το οικονομικό. Από αυτό προκύπτει η ανάγκη περικοπών και άρα ο προσανατολισμός σε πιο «οικονομικές» επιλογές. Όπως όμως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας «η φτήνια τρώει τον παρά».

Αν στο οικονομικό πρόβλημα προσθέσουμε και τις λανθασμένες επιλογές (για παράδειγμα ο δανεισμός του Ιμπάρμπο κόστισε 2 εκ.), τότε η κατάσταση γίνεται από δύσκολη έως απελπιστική. Για την διαχείριση της, εκτός των περαιτέρω περικοπών, χρειάζονται μεγάλες οικονομικές «ενέσεις» και όλα αυτά απαιτούν τόσο ένα συγκεκριμένο «κλίμα» όσο και μια συγκεκριμένη παρουσίαση. Οι περικοπές για παράδειγμα θα βαφτιστούν «οργανωτική αναδιάρθρωση» και «εξορθολογισμός των εξόδων». Οι αναγκαίες οικονομικές «ενέσεις» (μετρητά στο Ταμείο) θα βαφτιστούν σε «άνοιγμα σε συμπαίκτες» (ή κάτι παρόμοιο). Προφανώς και τίποτα από τα προηγούμενα δεν θα είναι από μόνο του αρκετό. Συνεπώς όλα τα παραπάνω θα πρέπει να γίνουν ταυτόχρονα, αν θέλει ο Αλαφούζος να μην ματώσει υπερβολικά και να μην τρέχει την τελευταία στιγμή.

Όλα αυτά για να πετύχουν θα «πρέπει να είναι ευνοϊκός και ο καιρός» όπως τραγούδαγε ο Κηλαϊδόνης. Θα πρέπει, δηλαδή, τ’ αποτελέσματα να είναι τέτοια που να μην δημιουργήσουν πίεση για αλλαγές παικτών και προπονητή όπως επίσης και τα όποια απρόοπτα να μην είναι καταδικαστικά της προσπάθειας. Επειδή όμως οι «σοβαροί» επιχειρηματίες δεν μπορούν ν’ εμπιστεύονται τα σημαντικά στην Τύχη καλλιεργούν το «σωστό» κλίμα εκμεταλλευόμενοι και την παραμικρή αφορμή. Στην περίπτωση μας την διαιτησία.

Στον φετινό Π.Α.Ο. δεν του αρκεί μόνο ν’ αδικείται. Πρέπει είτε να ευνοούνται οι Π.Α.Ο.Κ. & Α.Ε.Κ. είτε εναλλακτικά να μην αδικούνται. Πρέπει η πιθανότητα μη συμμετοχής στα πλέι οφ (και άρα στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα) να μπορεί ν’ αποδοθεί όχι μόνο στην αγωνιστική του κατάντια, αλλά και σ’ ένα εις βάρος του σχέδιο. Για την δημιουργία του «σωστού» κλίματος είναι αδιάφορο αν το σχέδιο αυτό υφίσταται ή όχι. Αρκεί η πιθανότητα να υφίσταται.

Εκτός βέβαια από την συμπεριφορά του Π.Α.Ο. υπήρχαν και άλλες ενδείξεις ότι η «συμμαχία» μόνο κατ’ επίφαση εδώ και καιρό υφίσταται. Ο Σταύρος Κόλκας είχε φροντίσει αφήνοντας κάποια υπονοούμενα να μας ενημερώσει ότι ο Π.Α.Ο.Κ. είχε πληρώσει δυσανάλογο σε σχέση με τους άλλους τίμημα για την «αλλαγή» στο Επαγγελματικό μας Ποδόσφαιρο (βλέπε εδώ το Υ.Γ.). Προφανώς ο Κόλκας δεν εννοούσε μόνο τα λεφτά ή την δωρεάν παραχώρηση του «Μακεδονία Παλλάς». Προφανώς αναφερόταν στο «ποδοσφαιρικό κόστος» (π.χ. τους -3 βαθμούς) όπως και κάποια (υποτίθεται) σε βάρος του σφυρίγματα. Προφανώς αναφερόταν στο γεγονός ότι ο Π.Α.Ο.Κ. είχε γίνει ο κύριος στόχος του Γαύρου. Ωστόσο η υπενθύμιση/προειδοποίηση του Κόλκα έχει νόημα μόνο αν ο Π.Α.Ο.Κ. (Σαββίδης) έχει παράπονα από τους Μελισσανίδη και Αλαφούζο.

Για την συνεισφορά του «δικού» μας στην «συμμαχία» δεν θα σχολιάσουμε κάτι. Όχι γιατί κωλώνουμε απλά γιατί δεν μας πάει να πιστέψουμε ούτε τα μισά απ’ όσα υπαινίσσονται οι Γαύροι. Σε κάθε περίπτωση ο Ιβάν Σαββίδης προφανώς νοιώθει «ριγμένος» από τους άλλους δύο, αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση ο Κόλκας να γράψει ότι έγραψε στο www.sdna.gr.    

Γιατί όμως κατέρρευσε αυτή η «συμμαχία»; Όπως όλες οι συμμαχίες από την Αρχαιότητα κιόλας καταρρέουν όταν δεν υπάρχει ένας που να τις ηγεμονεύει (που να κάνει δηλαδή κουμάντο όπως η Αθήνα στην «Αθηναϊκή Συμμαχία»). Η μόνη περίπτωση που μια συμμαχία «μεγάλων» μπορεί να ευδοκιμήσει (και αυτό όχι για πολύ) είναι όταν η επικράτηση σε βάρος του αντιπάλου είναι αδύνατη αν πολεμήσει καθένας από τους συμμάχους μόνος του και ταυτόχρονα σε περίπτωση επικράτησης του αντιπάλου τους σε βάρος ενός εκ των συμμάχων θα σημάνει και την πτώση των υπολοίπων (φαινόμενο ντόμινο). Εδώ όμως δεν έχουμε την δεύτερη περίπτωση. Και δεν την έχουμε γιατί παρά το γεγονός ότι ο Μαρινάκης (όπως και ο Κόκκαλης στο παρελθόν) δεν αφήνει κανέναν άλλο να πάρει το Πρωτάθλημα, ωστόσο πάντα μένει μια θέση (η δεύτερη) που με αρκετή τύχη και πολλά λεφτά οδηγεί σε πολύ μεγαλύτερα έσοδα. Έτσι δεν είναι απαραίτητη για όλους (ειδικά για όποιον αισθάνεται δυνατότερος από τους υπόλοιπους) η σύμπηξη (δημιουργία) συμμαχιών.

Σ’ αυτή την αταίριαστη τριάδα, αυτός που δικαιούται ν’ αισθάνεται (και να το διατυμπανίζει) είναι ο Σαββίδης. Έτσι από την πλευρά του δεν είναι αναγκαίο να συμμαχήσει με τους άλλους δύο όπως προκύπτει και από το τελευταίο κείμενο του Κόλκα (βλέπε εδώ). Μπορεί «βάζοντας λεφτά» να κάνει καλύτερη ομάδα από τους άλλους δύο. Είναι ο μόνος (αυτή τη στιγμή τουλάχιστο) που μπορεί να χτυπήσει τον Γαύρο για το Πρωτάθλημα. Αρκεί…

Αρκεί η διαιτησία να είναι 50-50. Για το οποίο 50-50 υποτίθεται ότι μοχθεί η Επιτροπή Εξομάλυνσης. Μια Επιτροπή η οποία διορίστηκε (παρανόμως) για απροσδιόριστο χρονικό διάστημα από την UEFA και η οποία κατά γενική ομολογία στο ζήτημα της διαιτησίας έχει αποτύχει ολοκληρωτικά. Έχουν (αν δεν το έχουν πρόβλημα τους) όλοι πλέον καταλάβει ότι η Επιτροπή Εξομάλυνσης (η οποία αντλεί την εξουσία της από την UEFA) ελέγχεται στην ουσία από τον Γαύρο (γι’ αυτό και συνεχίζονται οι υπέρ του διαιτησίες). Το έχουν καταλάβει αλλά δεν μπορούν να το δικαιολογήσουν, γιατί αλλιώς θα είναι σαν να παραδέχονται ότι έκαναν τόσο κόπο και φασαρία για το «τίποτα».

Καθώς τη «συμμαχία» την πήρε (ο αέρας) και τη σκόρπισε στα τρία από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα μένει να δοθεί απάντηση στο ερώτημα:

«Τι μπορεί να γίνει για ν’ αλλάξει προς το καλύτερο το Ελληνικό Επαγγελματικό ποδόσφαιρο;»    

Όπως έχουμε επιχειρηματολογήσει σε προηγούμενα κείμενα μας το μόνο που μπορεί και πρέπει να γίνει είναι να επέμβει θεσμικά το Κράτος θέτοντας απλούς και λογικούς κανόνες διοίκησης προασπίζοντας παράλληλα τις Αρχές του Ανταγωνισμού. Εκτός από την αλλαγή του συστήματος διεξαγωγής του Πρωταθλήματος (και την μονιμοποίηση του για κάμποσα χρόνια) πρέπει -αν θέλουμε να κάνουμε δουλειά- η διαιτησία να γίνει επαγγελματική.

Αν κινηθούμε σ’ αυτή την κατεύθυνση και με την προϋπόθεση ότι θα υπάρχει κάποιος με κύρος και (σχετική) ανεξαρτησία που θα επιβάλλει την τήρηση των κανόνων (και τις σχετικές ποινές για την παραβίαση τους) τα πράγματα στο Ελληνικό Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο σίγουρα θα καλυτερέψουν πολύ. Αν όχι θα μετράμε ανάποδα μέχρι την σύμπηξη (δημιουργία) της επόμενης θνησιγενούς (από την γέννηση της) «συμμαχίας των «μεγάλων» του Ελληνικού Ποδοσφαίρου.

Υ.Γ. Προφανώς θα υπάρξουν κάποιοι που θα πουν και θα γράψουν ότι η «συμμαχία» δεν είναι «νεκρή». Πιθανότατα να σας πουν ότι σχεδόν όλες οι Ενώσεις έχουν περάσει στα χέρια του Γούμενου και της σημερινής Αντιπολίτευσης (που είναι «Κυβέρνηση εν αναμονή»). Αυτά όμως είναι μπαρμπούτσαλα (όπως λέει και ο Χάρι Κλύνν)∙ καθώς όσο η Επιτροπή Εξομάλυνσης (και αργότερα η νέα Διοίκηση της Ε.Π.Ο.) αντλούν την δύναμη και τη νομιμοποίηση τους από την UEFA (η οποία πλέον θα νομιμοποιείται να επεμβαίνει όποτε αυτή κρίνει) τόσο το παιχνίδι θα παίζεται με «σημαδεμένη τράπουλα». Η αλήθεια όμως είναι άλλη, αν δεν πιστεύετε εμάς διαβάστε αυτό μπας και πειστείτε.

 

02 Μάρτη 2017
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 2521 φορές

Σχετικά Άρθρα