Εκτύπωση αυτής της σελίδας

ΟΤΑΝ Ο «ΓΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ» ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΑΥΡΟΣ (ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ, ΑΦΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΤΑΝ Ο «ΓΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ» ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΑΥΡΟΣ
(ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ, ΑΦΟΥ ΚΑΝΕΙ ΤΑ ΙΔΙΑ)

Η ψευδαίσθηση είναι ένας από τους μηχανισμούς που διαθέτει ο άνθρωπος για να κάνει τον βίο του βιωτό. Ωστόσο, τις περισσότερες φορές μας οδηγεί σε λάθος εκτιμήσεις και αποφάσεις. Οι δύο πιο κοινές είναι η μια πως είμαστε καλύτεροι (ή διαφορετικοί από τους άλλους) και η άλλη ότι μπορούμε ν’ αλλάξουμε τον κόσμο (και τα πράγματα) γύρω μας. Συνήθως, η διάψευση της δεύτερης συμπαρασέρνει και την πρώτη αφήνοντας στη θέση της προηγούμενης σιγουριάς «σκόνη και θρύψαλα». Όταν είμαστε στην «απέξω» και επιθυμούμε (αλλά και ονειρευόμαστε) εξ’ εφόδου να «μπούμε μέσα» τότε διακηρύσσουμε πως όταν αυτό συμβεί, εμείς θα είμαστε καλύτεροι από τους τωρινούς. Αυτό, όμως, κάθε άλλο παρά εύκολο είναι.

Γιατί, αφού για ν’ αλλάξουμε τον κόσμο πρέπει να είμαστε «από μέσα» τότε το πλέον εύκολο είναι να πορευτούμε όπως και αυτοί που ήδη κάνουν κουμάντο. Να χρησιμοποιήσουμε τις ίδιες μέθοδες που τους οδήγησαν στην επιτυχία και τις οποίες ως «απέξω» καταδικάζουμε. Προσπαθούμε να καθησυχάσουμε τους καχύποπτους πως μ’ εμάς ο «μηχανισμός» θ’ αλλάξει περιεχόμενο όπως διατυμπάνιζε για το Κράτος ο Λένιν μετά την Επανάσταση.

Τουλάχιστον, όμως, στην αρχή θα πρέπει πάνω-κάτω να κάνεις τα ίδια μ’ αυτούς που ανέτρεψες. Στο κάτω-κάτω όσοι υπηρετούν τον «μηχανισμό» όχι μόνο δεν ξέρουν να κάνουν κάτι άλλο, αλλά και πολύ δύσκολα μαθαίνουν νέα κόλπα. Εκτός, όμως, απ’ αυτούς που υπηρετούν τον εκάστοτε «χαλίφη» πρέπει και το «κοινό» που έχει συνηθίσει σ’ ένα συγκεκριμένο τρόπο με τον οποίο γίνονται τα πράγματα να μην αμφιβάλλει ούτε για μια στιγμή για το τι πράγματι πρόκειται να συμβεί.

Στα του ποδοσφαίρου τα παραπάνω «μεταφράζονται» σε αντιγραφή τόσο των πρακτικών όσο και του ύφους του εκάστοτε «από μέσα». Ο οποίος δεδομένου ότι υπερασπίζεται το «δικαίωμα» του να συνεχίσει να είναι «από μέσα» τις περισσότερες φορές γίνεται πανομοιότυπος τους προκατόχου του. Τόσο πολύ που ακόμη και τα «παπαγαλάκια» του (αθλητικοί συντάκτες/δημοσιογράφοι) σχεδόν αντιγράφουν (αλλάζοντας λίγες λέξεις) τα κείμενα που έγραφαν οι «προηγούμενοι» και το ανάποδο όταν αλλάξουν θέσεις (γίνουν οι «μέσα» «έξω»).

Ο σημερινός «χαλίφης» της Ε.Π.Ο. ελάχιστα (ως καθόλου) διαφέρει από τον προηγούμενο. Το ίδιο και το «σύστημα» που τον υπερασπίζεται. Ένα «σύστημα» συντεταγμένων στον ίδιο σκοπό δημοσιογράφων/συντακτών και σχολιαστών το οποίο για να εκτελέσει την αποστολή του ΔΕΝ σκέφτεται (δεν χρειάζεται άλλωστε) τι και πως λέει και γράφει. Στο κάτω-κάτω εκτός του αφεντικού που πρέπει να μείνει ικανοποιημένο πρέπει το ίδιο (αν όχι περισσότερο) ικανοποιημένο να μείνουν οι «υπέροχοι οπαδοί» στους οποίους στηρίζεται η ομάδα (δηλαδή ο «χαλίφης») ενώ την ίδια στιγμή πρέπει να κατακεραυνώνεται και η «άλλη πλευρά».

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα ν’ αναφερθούμε συγκεκριμένα σε επιθέσεις δημοσιογράφων σε συναδέλφους τους γιατί σίγουρα θα ξεχάσουμε κάποια. Ούτε έχει νόημα να σχολιάσουμε την προφανή χαζομάρα (διάβαζε «ηλιθιότητα») ότι ένας (ακόμη και πολύ δικτυωμένος) δημοσιογράφος μπορεί να «παραγγείλει» μια δίωξη εναντίον του αφεντικού τους (ή των ανθρώπων του). Τι να κάνουν, όμως, αυτή είναι η δουλειά τους και πρέπει να εκτελέσουν τις εντολές που παίρνουν. Ούτε έχει νόημα να σημειώσουμε ποιος και πότε εξαπέλυσε μια αήθη προσωπική επίθεση για ν’ ανασκευάσει έστω και μερικώς λίγο αργότερα. Άλλωστε και αυτού του τύπου οι εργαζόμενοι πρέπει να προστατεύσουν εαυτούς από τις μηνύσεις.

Το χειρότερο είναι όταν προσπαθείς να οικοδομήσεις ένα αφήγημα του τύπου «μόνοι μας και όλοι τους» (το πιο αγαπητό όλων των ομάδων) την ίδια στιγμή που μοιράζεις αφειδώς χαρακτηρισμούς αριστερά και δεξιά. Αν μιλάμε για τον «Γαύρο του Βορρά» (πρώην «Πανθεσσαλονίκειο Αθλητικό Όμιλο Κωνσταντινουπολιτών» με σήμα το τετράφυλλο τριφύλλι και ένα πέταλο που μετά τη συγχώνευση με την Α.Ε.Κ. Θεσσαλονίκης απέκτησε τον Δικέφαλο) τότε η Α.Ε.Κ. είναι η «χάρτινη» και ο Γαύρος «συμμορία» και «εγκληματική οργάνωση». Τότε, είναι που προσπαθούν να σου πάρουν το πρωτάθλημα στα χαρτιά.

Έλα, όμως, που θες δε θες κάποια στιγμή η αλήθεια βγαίνει στην επιφάνεια αποδυναμώνοντας τα γραφόμενα σου. Για του λόγου το αληθές επιλέξαμε ένα αποό τα τελευταία κείμενα ενός από τους πλέον αντιπροσωπευτικούς υπερασπιστές της ομάδας του Ιβάν Σαββίδη. Ο Σταύρος Κόλκας στο κείμενο του «Όταν το πρόβλημα έχει εντοπιστεί, το λύνεις», σημειώνει μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Ο επίσημος ΠΑΟΚ καλείται να αποφασίσει αν η κατάσταση είναι αναστρέψιμη ή όχι. Να κάνει τις συζητήσεις που πρέπει, να αποδεχτούν άπαντες τα λάθη τους και να πάμε παρακάτω. Αν δεν τα αποδεχτούν, η αλλαγή προπονητή είναι μονόδρομος αν θέλουμε να μη χαθεί η χρονιά.

Κακά τα ψέματα, ο τρόπος που άλλαξε ο προπονητής το καλοκαίρι μέχρι πρότινος έφερε κραδασμούς μόνο στην Ευρώπη. Υπό φυσιολογικές συνθήκες η χρονιά θα ήταν χαμένη από τότε γιατί το σοκ ήταν μεγάλο. Ο Ολυμπιακός και η δική του μετριότητα μας κράτησε στο παιχνίδι και ακόμη είμαστε μέσα. Όμως από τη στιγμή που τα λάθη έχουν εντοπιστεί, είναι αφέλεια να μη λυθούν.»

Η παραδοχή του Κόλκα (ο οποίος απευθύνεται πρωτίστως στους οπαδούς της ομάδας του) είναι μια επιπλέον απόδειξη πως η προπαγάνδα και το να φορτώνεις τα πάντα στους άλλους (και τους «εσωτερικούς εχθρούς») ΔΕΝ λύνει κανένα από τα πραγματικά σου προβλήματα.

Δυστυχώς, για την ομάδα του σημερινού «χαλίφη» η αποτυχία του δεν είναι μόνο επικοινωνιακή. Είναι και ηθική, κάτι σαν το «ηθικό πλεονέκτημα» των ΣΥ.ΡΙΖ.Αίων. Η ηθική χρεοκοπία έγκειται στην πλήρη ενσωμάτωση των πρακτικών των προηγούμενων, ακόμη και αν όταν ήταν στην «απέξω» τις καταδίκαζε. Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από τη μια και κανένα καλύτερο παράδειγμα από την αντιγραφή εκ μέρους του «Γαύρου του Βορρά» της πρακτικής των «δανεικών παικτών».

Θυμόμαστε ότι επί θητείας Σταύρου Κοντονή (άλλος ένας χρήσιμος Σταύρος) είχε ετοιμαστεί ένα σχέδιο νόμου με το οποίο έμπαινε κάποιος φραγμός στην ευρεία διασπορά «δανεικών παικτών» σε ομάδες της ίδιας κατηγορίας. Θυμόμαστε, επίσης, την συζήτηση για «ομάδες β’» που προσπαθούσε ν’ ανοίξει ο «γνήσιος Γαύρος». Δυστυχώς, για την ομάδα του Ιβάν Σαββίδη τίποτα από τα δύο δεν συνέβη. Ούτε το σχέδιο νόμου ψηφίστηκε, ούτε και οι «ομάδες β’» (όπως στην Ισπανία) καθιερώθηκαν.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν να εκτεθεί ανεπανόρθωτα ο «Γαύρος του Βορρά», ο οποίος αφού ΔΕΝ ήταν αναγκασμένος από τον Νόμο έκανε ότι και ο «γνήσιος Γαύρος». «Έσπειρε» δανεικούς παίκτες αριστερά και δεξιά. Δανεικοί οι οποίοι ΔΕΝ αγωνίζονται στα παιχνίδια των ομάδων τους με την «μητρική». Το νόμιμο στην περίπτωση αυτή ΔΕΝ είναι και ηθικό. Αντίθετα, είναι ΠΟΛΥ ανήθικο. Γιατί, όπως δίδαξαν μεγάλοι διανοητές όπως ο Σάρτρ και ο Γκάντι πρέπει εμείς οι ίδιοι να γίνουμε η αλλαγή που θέλουμε διδάσκοντας τους υπόλοιπους αυτό που θεωρούμε σωστό.

Στην ομάδα του Ιβάν Σαββίδη (μέχρι να φύγει αυτός και να έρθει ο επόμενος) έχασαν μια πάρα πολύ σημαντική ευκαιρία να μας αποδείξουν ότι αφ’ ενός πιστεύουν όσα λένε και αφ’ ετέρου ότι είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους. Επέλεξαν όμως το συμφέρον τους χάνοντας την μεγαλύτερη ευκαιρία τους. Τώρα το μόνο που τους απομένει είναι η «μάχη οπισθοφυλακών» που δίνουν με την οποία ένα σύστημα που ήδη είναι σε αποδρομή προσπαθεί να κρατήσει τα προσχήματα (πρώτα και κύρια στους «δικούς» του για να μην τούς δώσουν λογαριασμό).

12 Φλεβάρη 2020
«πανταχού παρόντες».

Διαβάστηκε 463 φορές