Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ (ΜΕΡΟΣ Γ’) (ΠΕΡΙ ΕΓΓΥΗΤΩΝ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ (ΜΕΡΟΣ Γ’)
(ΠΕΡΙ ΕΓΓΥΗΤΩΝ)

Ο «εγγυητής» είναι ένα πρόσωπο το οποίο διαθέτει είτε κύρος είτε οικονομική επιφάνεια να «καλύψει» (εγγυηθεί) κάποιο άλλο πρόσωπο το οποίο και εμπιστεύεται. Ο εγγυητής με το να εγγυηθεί διατρέχει από κοινού (ειδικά όταν η εγγύηση αφορά οικονομικές συναλλαγές) τον ίδιο κίνδυνο με το πρόσωπο για το οποίο εγγυάται, αφού αν αυτό δεν μπορέσει ν’ ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις του αυτές μεταφέρονται στον εγγυητή. Ενώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα όταν έχουμε να κάνουμε με οικονομικές εγγυήσεις, δεν είναι το ίδιο καθαρά όταν οι εγγυήσεις είναι άλλου είδους.

Έχουμε ακούσει για εγγυήσεις της ενότητας ενός κόμματος, μιας διαδικασίας κ.λ.π. Στις περιπτώσεις αυτές το διακύβευμα δεν είναι κάτι υλικό (λεφτά ή ακίνητα) αλλά μάλλον ηθικού τύπου (φήμη). Εκ πρώτης όψεως είναι ευκολότερη και προτιμότερη μια τέτοιου είδους εγγύηση. Αν όμως το καλοσκεφτεί κανείς η υστεροφημία είναι ίσως σημαντικότερη από τα πλούτη (τα οποία είναι πρόσκαιρα σ’ αντίθεση μ’ αυτή). Βέβαια κάποιες φορές (τις περισσότερες) τέτοιου είδους εγγυήσεις είναι άνευ αντικειμένου ή μάλλον για να το διατυπώσουμε καλύτερα δεν χρειάζονταν να δοθούν από την αρχή. Στις περιπτώσεις αυτές οι εγγυητές (οι οποίοι για την περίσταση χαρακτηρίζονται και ως «κεφάλαιο») όχι μόνο δεν ρισκάρουν κάτι αλλά ξεμπλέκουν βολικά και μ’ όσους τους ζητούν ν’ αναλάβουν «πρωτοβουλίες» για την επίλυση ενός ζητήματος/προβλήματος. Το καλύτερο για τους «εγγυητές» είναι ότι ακριβώς εξαιτίας του ρόλου τους (αποσύρονται από την «πρώτη γραμμή») μπαίνοντας αυτόματα στο απυρόβλητο καθώς κανείς δεν θα ήθελε να χρεωθεί ότι τους τσάντισε/νευρίασε (με αποτέλεσμα αυτοί να σταματήσουν να είναι «εγγυητές».

Φυσικά δεν μπορεί καθένας να γίνει «εγγυητής». Θα πρέπει να έχει είτε ένα «βαρύ» επώνυμο τέτοιο που να τον καθιστά σημαντικό στον αντίστοιχο χώρο, είτε μια σημαντική διαδρομή. Ιδεατά θα έπρεπε να διαθέτει και τα δύο (ενώ δεν θα ήταν κακό να διαθέτει και πολλά χρήματα). Όπως για παράδειγμα ο Κώστας (για να διακρίνεται από τον θείο του) Καραμανλής και ο Δημήτρης Μελισσανίδης. Ο μεν πρώτος εγγυάται λόγω ονόματος (γιατί από πολιτική διαδρομή άστα καλύτερα) την ενότητα της Ν.Δ., ο δε δεύτερος εγγυάται ότι όσο βρίσκεται αυτός τριγύρω η Α.Ε.Κ. δεν θα κακοπάθει (πάλι). Η αξία των εγγυήσεων τους έγκειται στο κύρος τους (το ειδικό τους βάρος) με το οποίο μπορούν ν’ αποτρέψουν ακραία φαινόμενα (αν και όταν αυτά εκδηλωθούν).

Πρέπει ωστόσο να έχουμε υπ’ όψη μας ότι η αξία αυτών των «εγγυήσεων» είναι σχετική, αφού κανείς δεν μπορεί να σταματήσει την αλλαγή αν έχει έρθει η ώρα της. Η Ιστορία έχει αποδείξει ότι οι «εγγυήσεις» λειτουργούν μόνο σε δύο περιπτώσεις:

  • στα δάνεια
  • και όταν αφορούν οτιδήποτε μη χρηματικό μόνον για όσο χρονικό διάστημα κάποιοι κρίνουν ότι μια διάσπαση θα ήταν μεγαλύτερο κακό από τη συνέχιση της παρούσας κατάστασης.    

Πολλές φορές δημιουργούνται προβλήματα και εντάσεις επειδή συγχέονται άσχετα μεταξύ τους ζητήματα. Για παράδειγμα κάποιοι θεωρούν ότι η παρουσία του «εγγυητή» αρκεί για να λειτουργήσει ενωτικά. Αυτό είναι τελείως λάθος και αν φαίνεται ότι ισχύει κάποιες φορές, αυτό γίνεται γιατί όταν επιβεβαιώνεται οι συνθήκες είναι σχετικά ομαλές και ενδεχομένως ευνοϊκές για τον υπό παρατήρηση οργανισμό (κόμμα, ομάδα). Προκειμένου να γίνει τελείως κατανοητό θα δώσουμε δύο μόνο παραδείγματα:

 

  • Η ύπαρξη του Κώστα Καραμανλή ως «εγγυητή» στην Ν.Δ. δεν έφερε πίσω όσους ψηφοφόρους την εγκατέλειψαν μετά τις εκλογές του 2007 στις οποίες ήταν αρχηγός της (τότε είχε λάβει 2.994.979 ψήφους), ούτε δημιουργεί θετικές για το κόμμα προοπτικές (η νίκη όταν θα έρθει θα οφείλεται σε λάθη του αντιπάλου και όχι στην θετική προοπτική της Ν.Δ.).
  • Η ύπαρξη του Δημήτρη Μελισσανίδη στην Α.Ε.Κ. δεν λειτουργεί συσπειρωτικά έτσι ώστε να συντελέσει στην δημιουργία μιας «μεγάλης Α.Ε.Κ.».

 

Αφήνοντας την Ν.Δ. στην ησυχία της μπας και εκλέξει αρχηγό ας δούμε λίγο παραπάνω την περίπτωση Μελισσανίδη.

 

Δεδομένου ότι ο Μελισσανίδης ως επιχειρηματίας ανήκει στην δεκαετία του ’80 δεν μπορεί να ενστερνιστεί (υιοθετήσει) εύκολα ιδέες και πρακτικές νεότερες από την εποχή του. Επιπλέον λόγω του απότομου χαρακτήρα του δεν μπορεί να λειτουργήσει διπλωματικά και συσπειρωτικά. Ακόμη και όταν κάτω από ευνοϊκές συνθήκες το καταφέρνει το αποτέλεσμα δεν διαρκεί πολύ. Υπάρχουν δε ενδείξεις (κάποιοι μιλούν για αποδείξεις) ότι ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζει τα πράγματα στην «ενιαία Α.Ε.Κ.» λειτουργεί απο-συσπειρωτικά, δηλαδή διχάζει αντί να ενώνει. Το τελευταίο γίνεται κατανοητό κάθε φορά που η Α.Ε.Κ. αντιμετωπίζει μια κρίση όπως η τελευταία με την αλλαγή προπονητή και την υπηρεσιακή ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας από τον Στέλιο Μανωλά.

 

Κατά την γνώμη μας θα έπρεπε να προχωρήσει σε γενικότερη συνεννόηση με τους υπόλοιπους λεφτάδες ΑΕΚτζήδες για το πώς θα πρέπει να λειτουργεί η Π.Α.Ε. (κυρίως αλλά όχι μόνον) καθώς και για τα πρόσωπα που θα την στελεχώνουν σε όλες τις θέσεις ευθύνης. Τα προηγούμενα έχουν νόημα μόνο αν θέλει να παραμείνει «εγγυητής». Σε κάθε άλλη περίπτωση (αν δηλαδή επιθυμεί να συνεχίσει όπως τώρα) θα πρέπει ν’ αναλάβει και το κόστος χρηματοδότησης (άμεσα ή έμμεσα) της ποδοσφαιρικής (κυρίως) Α.Ε.Κ. και όχι απλά να διαχειρίζεται τα έσοδα που έτσι κι αλλιώς η Α.Ε.Κ. λόγω του ονόματος της βρίσκει στην αγορά ακόμα και σ’ αυτή την οικονομική συγκυρία.

 

Στο κάτω-κάτω όπως έχουν γράψει αρκετοί ΑΕΚτζήδες «εγγυητές» χρειάζονται μόνο στα δάνεια και εφ’ όσον στην περίπτωση μας δεν υπάρχουν δάνεια δεν χρειαζόμαστε «εγγυητές» αλλά «χρηματοδότες». Έτσι κι αλλιώς η μεγάλη πλειοψηφία των ΑΕΚτζήδων (και πάντως όχι εμείς) έτσι εννόησε την επιστροφή του στα κοινά της Α.Ε.Κ.

 

30 Οκτώβρη 2015
παρατηρητήριο.

 

Διαβάστηκε 4835 φορές

 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΟΜΟΙΟΤΗΤΕΣ (ΜΕΡΟΣ Γ’) (ΠΕΡΙ ΕΓΓΥΗΤΩΝ)