Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ «ΤΟ ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ»; (ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ «ΤΟ ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ»;
(ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ)

Όταν αρχίζει η δράση όλη μας η προσοχή εστιάζει σ’ αυτή και παραμερίζουμε (μέχρι το διάλλειμα) όλες τις σκέψεις που κάναμε μέχρι τότε. Έτσι και με το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο. Δεν υπάρχουν πολλοί που να είναι σε θέση να προσεγγίσουν σωστά ένα οποιοδήποτε ζήτημα και τα κείμενα τους ν’ αποτελέσουν βάση για σκέψη. Ένας απ’ αυτούς τους λίγους είναι ο Κώστας Κεφαλογιάννης. Το τελευταίο του κείμενο αφορά τον «φόρο αίματος» που απαιτήθηκε για να πραγματοποιηθεί το Π.Κ. του Κατάρ.

Το κείμενο έχει τίτλο: Όταν η μπάλα αρχίζει να κυλάει, το αίμα ξεχνιέται και είναι μια τίμια προσπάθεια σχολιασμού των όσων συνέβησαν πριν την έναρξη του Π.Κ. και συνεχίζουν να συμβαίνουν και μετά. Ωστόσο, την ουσία δεν την ακουμπά καν γιατί παραμένει στην επιφάνεια (τα σχετικά με το Π.Κ. του Κατάρ). Προτού αναφερθώ στην ουσία καλό είναι να σχολιάσω ένα σημείο του κειμένου του.

Είναι αυτό στο οποίο κάνει λόγο για τους ποδοσφαιριστές των Εθνικών Ομάδων που ήθελαν ν’ αγωνιστούν φορώντας πολύχρωμα περιβραχιόνια. Μια Εθνική Ομάδα ΔΕΝ είναι μια ομάδα των παικτών που αγωνίζονται σ’ αυτή. Ούτε καν της Ομοσπονδίας τής Χώρας. Μια Εθνική Ομάδα εκπροσωπεί ΟΛΟ το Έθνος της Χώρας της και γι’ αυτό τής απαγορεύεται οποιαδήποτε πολιτική δήλωση. Όσοι δεν συμφωνούν έχουν το δικαίωμα να μην αγωνιστούν. Επιπλέον, κάτι που πρέπει να γίνει ΑΠΟΛΥΤΑ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ είναι πως όταν πηγαίνεις σε μια ξένη Χώρα για να συμμετάσχεις σε μια Αθλητική Διοργάνωση ΟΦΕΙΛΕΙΣ ΝΑ ΣΕΒΑΣΤΕΙΣ ΤΑ ΗΘΗ ΚΑΙ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥΣ ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ Ν’ ΑΠΑΙΤΕΙΣ ΑΥΤΟΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΣΑΝ ΚΙ ΕΣΕΝΑ. ΑΝ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝΔΗΠΟΤΕ ΛΟΓΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΜΗ ΠΑΣ. Αυτό το πολύ απλό μάθημα «καλών τρόπων» δεν είναι φαίνεται σε θέση να το καταλάβουν κάποιοι όπως η Αργυρώ Γιαννουδάκη (βλέπε εδώ). Είμαι απόλυτα σίγουρος πως η κυρία Γιαννουδάκη ΔΕΝ θ’ ανεχόταν καμία συμπεριφορά που θα την πρόσβαλε από οποιονδήποτε καλεσμένο της. Γιατί μόνο η ιδιότητα του «καλεσμένου» δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να συμπεριφέρεται όπως αυτός θέλει. Κατανοητό; Πάντως όπως η ίδια αναφέρει είχε επισκεφτεί το Κατάρ το 2015 όταν διοργάνωνε το Π.Κ. του Χάντμπολ και κάλυπτε στους δημοσιογράφους τα έξοδα μετάβασης και παραμονής. Πήγε, δηλαδή, και έμεινε καλύπτοντας τους αγώνες τσάμπα. Δυστυχώς, δεν αναφέρει αν και πόσο την ενόχλησε τότε η κατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Κατάρ. Αφού, όμως, δεν αναφέρει κάτι τέτοιο υποθέτω πως ΔΕΝ την ενόχλησε. Πιθανόν, να μην ήξερε τότε όσα ξέρει σήμερα. Μπορεί…

Για να γίνει απολύτως κατανοητό τι εννοώ ας σκεφτούμε πως θα μας φαινόταν αν για παράδειγμα ΔΕΝ είχαν επιβληθεί κυρώσεις στη Ρωσία και έρχονταν το μπαλέτο Μπολσόι. Δεν θα ήταν πρόκληση του χειρίστου είδους αν το μπαλέτο εμφανιζόταν στη σκηνή με «Ζ» ζωγραφισμένα πάνω στα φορμάκια τους; Δεν θα επρόκειτο για αισχρή πολιτική προπαγάνδα;

Από κει και πέρα προφανώς και τα λεφτά δεν αλλάζουν τόσο πολύ τον άνθρωπο. Το μόνο που κάνουν είναι να φέρνουν στην επιφάνεια στοιχεία του χαρακτήρα που ήταν είτε σε ύπνωση είτε καταπιέζονταν από τον καθωσπρεπισμό. Από αυτή την διαπίστωση μέχρι το να μιλά κάποιος για «αναχρονισμό» υπάρχει ένα πολύ μεγάλο λογικό άλμα. Γιατί, για να μιλά κάποιος με σιγουριά για «αναχρονισμό» προϋποθέτει πως είναι σίγουρος πως το δικό του αξιακό σύστημα είναι ουσιωδώς καλύτερο από εκείνο κάποιου άλλου. Από «επιστημονική» σκοπιά μια τέτοια κρίση είναι απλά ηλίθια (ή πιο ευγενικά «αντιεπιστημονική») καθώς παραγνωρίζει ότι τα ήθη και έθιμα προκύπτουν από τις απαιτήσεις που διαμορφώνει η γεωγραφία του τόπου κατοικίας και όχι τα λεφτά. Για παράδειγμα η θέση της γυναίκας στις Κουρδικές κοινότητες είναι λόγω των αναγκών της καθημερινότητας καλύτερη με τα Δυτικά πρότυπα από οποιοδήποτε Αραβικό Κράτος. Ωστόσο, την ίδια στιγμή η ομοφυλοφιλία δεν είναι αποδεκτή.

Πάμε, τώρα, στην ουσία. Η ουσία θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στο ότι μας αφήνει αδιάφορους (ή καλύτερα δεν μας χαλά τον ύπνο) οποιαδήποτε καταστροφή δεν αφορά ανθρώπους που γνωρίζουμε ή δεν απασχολούν την επικαιρότητα (ακόμη και τότε για όσο βρίσκεται το θέμα στην επικαιρότητα). Για παράδειγμα σε κάθε περίοδο εκπτώσεων και ειδικά στην «BLACK FRIDAY» (που πήρε τ’ όνομα της επειδή οι ιδιοκτήτες των φυτειών πουλούσαν τους σκλάβους τους πίσω στους δουλεμπόρους για να μη τους θρέφουν τον Χειμώνα) δεν μας απασχολούν τα τυχόν δράματα πάνω στα οποία παράχθηκαν αυτά που θα καταναλώσουμε. Ποιος απ’ όσους αγοράζουν «έξυπνα τηλέφωνα» σκέφτεται σε τι συνθήκες διαβιούν οι εργαζόμενοι που τα παράγουν; Πόσοι θα ήταν διατεθειμένοι να πληρώσουν περισσότερα λεφτά αρκεί να πληρώνονταν καλύτερα οι εργαζόμενοι στην Κίνα, το Βιετνάμ, την Ινδία ή τις Φιλιππίνες; Η απάντηση είναι: ΚΑΝΕΙΣ, καθώς θεωρούμε ότι είναι υποχρέωση των εταιρειών που δίνουν τις παραγγελίες να επωμιστούν την ζημιά αυτή μειώνοντας λίγο τα Κέρδη τους. Στο κάτω-κάτω αυτές είναι οι «κακές» και εμείς ως καταναλωτές οι «καλοί» που η μόνη μας υποχρέωση απέναντι σ’ όλο το κύκλωμα παραγωγής και διάθεσης είναι να τους δίνουμε τα λεφτά μας. Τόσο απλό.

Είναι ακριβώς η ίδια προσέγγιση που είχαν οι Γερμανοί πολίτες απέναντι στη μοίρα που επιφυλασσόταν στους Γερμανο-Εβραίους: ΔΕΝ ΗΘΕΛΑΝ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ. Έλα, όμως, που εμείς σήμερα το θεωρούμε μια προσχηματική υπεκφυγή και κοινωνικά καταδικαστέο. Μας βολεύει κατά το δοκούν να παραγνωρίζουμε αυτή την αδήριτη ψυχολογική ανάγκη που έχει καθένας μας να ΜΗΝ νοιάζεται υπερβολικά για τον διπλανό του. Γιατί, αν το κάνει στην έκταση και τον βαθμό που κάποιοι πίσω από ένα πληκτρολόγιο θα ήθελαν, τότε δεν θα μπορεί ν’ αντιμετωπίσει την δική του καθημερινότητα επειδή θα έχει φορτωθεί περισσότερα απ’ όσα είναι σε θέση να διαχειριστεί.

Αν και η ουσία είναι ακριβώς αυτή, ωστόσο, πρέπει να εμβαθύνουμε λίγο ακόμα. Τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα και άβολα επειδή μπροστά στο οικονομικό μας συμφέρον κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Την ίδια στιγμή που φαίνεται πως ενδιαφερόμαστε για τους λαθρομετανάστες που θαλασσοπνίγονται και όσους πέθαναν για να χτιστούν τα γήπεδα του Κατάρ, την ίδια εκείνη στιγμή θα θέλαμε να τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία για να πληρώνουμε λιγότερα για ρεύμα και θέρμανση. Θα μας βόλευε να γίνει έστω και για λίγο ειρήνη (ακόμα και αν μετά από την ανασύνταξη και των δύο συνεχιζόταν ο πόλεμος) λησμονώντας πόσοι έχουν πεθάνει μέχρι τότε. Είμαστε «ηθικοί» τόσο και όπου μας βολεύει και όχι πάντα. Γιατί το «πάντα» και «σε όλες τις περιπτώσεις» αποτελεί μια τεράστια ηθική δέσμευση. Μια ηθική δέσμευση πέρα και πάνω από την πολιτική-ιδεολογική τοποθέτηση μας.

Για να φτάσει η Δύση στο οικονομικό και πνευματικό επίπεδο που σήμερα της επιτρέπει να κάνει στους υπολοίπους κήρυγμα περί ανθρωπισμού και ατομικών δικαιωμάτων βασίστηκε στην άρνηση του δικαιώματος ύπαρξης του «άλλου». Για παράδειγμα οι «10 Εντολές» ισχύουν για τους Εβραίους και τους Χριστιανούς οι οποίοι βασίζουν την πίστη τους στην «Παλαιά Διαθήκη». Συνεπώς, στις σχέσεις τους με άλλες θρησκείες μπορούν να μην τις εφαρμόσουν χωρίς να έχουν να φοβηθούν κάποια Θεϊκή τιμωρία. Η άρνηση του να βλέπεις τον «άλλο» σαν ισότιμο σου ήταν η κινητήρια δύναμη σ’ όλη την Δυτική (αλλά όχι μόνο) Ιστορία.

Την ίδια ακριβώς τακτική ακολουθούν και οι «άλλοι» κυρίως γιατί τους γλυτώνει από την ανάγκη να δικαιολογήσουν ηθικά τις αποφάσεις τους: «Αφού οι «άλλοι» δεν είναι σαν «εμάς» τους αξίζει ότι και να τους κάνουμε.». Έτσι, η ανάγκη της σημερινής Ρωσίας για «Ζωτικό Χώρο» (ένα χώρο που μόνο αυτή θα κάνει κουμάντο) θα έπρεπε να είναι αρκετή δικαιολογία για την εισβολή στην Ουκρανία. Ακόμα περισσότερο όταν οι Ουκρανοί ΔΕΝ είναι ξεχωριστό Έθνος και η Ουκρανία ΔΕΝ είναι καν Κράτος όπως οι Ρώσοι προπαγανδίζουν. Είναι ακριβώς ο τρόπος σκέψης των Καταριανών σχετικά με τους μετανάστες που έχτισαν τα γήπεδα ποδοσφαίρου, όπως και των μετόχων και στελεχών των δύο πιο πετυχημένων Α.Ε. της Υφηλίου: της Ολλανδικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών και της αντίστοιχης Βρετανικής.

Παρά το γεγονός πως πλέον φαίνεται να έχουν επικρατήσει στις απόψεις μας οι Ανθρωπιστικές Αρχές της Αναγέννησης (γι’ αυτό και τόσοι κόπτονται για τα «Ανθρώπινα Δικαιώματα»), ωστόσο αυτή η επικράτηση είναι στην καλύτερη περίπτωση επιφανειακή. Γιατί η κατανάλωση τόσο του Κώστα Κεφαλογιάννη όσο και της Αργυρώς Γιαννουδάκη (για ν’ αναφερθώ μόνο στους δύο αρθρογράφους που έδωσαν την πρώτη ύλη για το σημερινό κείμενο) βασίζεται στην εκμετάλλευση των «άλλων», η οποία με τη σειρά της εδράζεται στο γεγονός ότι και αυτοί ανάμεσα στους άλλους ΔΕΝ θέλουν να γνωρίζουν. Έτσι, πάντα κατηγορούν τις «κακές» εταιρείες (και την FIFA) οι οποίες με την στάση τους κρατάνε τις τιμές χαμηλές. Τουλάχιστον ο Κώστας το παραδέχεται τίμια και ανοικτά.         

Στη βάση όλων των παραπάνω υπάρχει μια παρασιτική λογική. Ναι! Σωστά διαβάσατε. Τα παράσιτα, όπως άλλωστε και ο καρκίνος, όταν εισβάλλουν στον ξενιστή τους προσπαθούν να δημιουργήσουν το ιδανικό γι’ αυτά περιβάλλον. Για να το πετύχουν αυτό είναι επιθετικά. Η επιθετικότητα τους είναι το μόνο τους όπλο. Αυτό στο οποίο υπολογίζουν είναι ο οργανισμός στον οποίο εισβάλλουν να είναι σε τέτοια κατάσταση ώστε να μην αναγνωρίσει αρχικά τον κίνδυνο και όταν τελικά το κάνει να είναι πολύ αργά για ν’ αντιδράσει. Προσπαθούν να τον ξεγελάσουν ότι δήθεν έρχονται με φιλικά αισθήματα γι’ αυτό μιμούνται κάτι γνώριμο (και αποδεκτό) στον οργανισμό. Μερικές φορές ο ίδιος ο οργανισμός θέλει και ξεγελιέται παρά τις περί του αντιθέτου ενδείξεις. Νομίζει ότι θα τους αφομοιώσει, ότι θα τους πιάσει φίλους, ότι δεν αποτελούν απειλή για την ύπαρξη του και δεν τα καταστρέφει από την αρχή.

Ο Ανθρωπισμός όχι μόνο δεν είναι εύκολη υπόθεση, αλλά ούτε καν φθηνή. Για την ακρίβεια είναι πολύ ακριβή και για να πετύχει απαιτεί αφοσίωση και χρόνο. Όπως, άλλωστε, και η Δημοκρατία (η οποία για τον λόγο αυτό από προσωπική υπόθεση έγινε μια ρηχή εκλογική διαδικασία ενός «αντιπροσωπευτικού συστήματος» στο οποίο επιλέγεις τους εκπροσώπους σου τους οποίους αγαπάς να μισείς και να τους χρεώνεις την δική σου αποτυχία). Τα τελευταία χρόνια και ο Ανθρωπισμός έχει γίνει επιχείρηση μέσω των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων οι οποίες (γενικά) εκμεταλλεύονται την ανθρώπινη δυστυχία για να βγάλουν με κάθε τρόπο λεφτά. Τους δίνετε μικροποσά ως δωρεές και είστε ήσυχοι πως κάνατε κάτι καλό.  

Όσοι νόμιζαν πως τα λεφτά κάνουν τους ανθρώπους προοδευτικότερους είναι απλά αφελείς. Όσοι νομίζουν πως ο κόσμος θα γίνει καλύτερος όταν χαθεί η ποικιλία και ομογενοποιηθούμε (αυτό που λέμε «Αδερφές και παλικάρια γίναμε μαλλιά κουβάρια») είναι όχι μόνο αφελείς στο υπερθετικό βαθμό αλλά και επικίνδυνοι. Ούτε «Αριστεροί», ούτε «Προοδευτικοί». Απλά επικίνδυνοι.

Για να τελειώνουμε μια και καλή με το Π.Κ. του Κατάρ: πρέπει να καταλάβουμε ότι η παρακολούθηση των αγώνων του δεν έχει να κάνει με την επιδοκιμασία ή την αποδοκιμασία της μεταχείρισης των μεταναστών εργατών που έφτιαξαν τα γήπεδα. Και δεν έχει να κάνει επειδή επιδοκιμασία της διοργάνωσης θα ήταν η αύξηση του τουρισμού στο Κατάρ ή η αύξηση των πωλήσεων των προϊόντων που πουλάνε οι διαφημιζόμενες σ’ αυτό εταιρείες. Αυτά, όμως, μπορούν να εκτιμηθούν μόνο εκ των υστέρων. Το γεγονός ότι η όποια διαμαρτυρία θα γινόταν με συμβολικούς μόνο τρόπους απλά αποδεικνύει ότι κανένας σούπερ-σταρ και καμία Εθνική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου ΔΕΝ βάζουν τις «αρχές» τους πάνω από το συμφέρον τους. Εδώ δεν τόλμησαν καν ν’ ανοίξουν το στόμα τους το 1978, τώρα θα το έκαναν; Αλλοίμονο σε όσους θέλουν να κοροϊδεύονται.   

Για επίλογο θ’ αναφερθώ στο ίδιο το Π.Κ. κάνοντας 2-3 παρατηρήσεις:

  • Για πρακτικούς λόγους ελπίζω από δω και πέρα τα Π.Κ. ν’ ανατίθενται μόνο σε χώρες με ποδοσφαιρικό κοινό των οποίων η ομάδα θα μπορεί ν’ αλλάξει 3-4 μπαλιές.
  • Είναι το μοναδικό Π.Κ. (γενικότερα αθλητική διοργάνωση) που διοργανώθηκε από μια Πόλη-Κράτος (μη γελάτε καθόλου).
  • Πρέπει να σκεφτούν πολύ σοβαρά την διοργάνωση του Π.Κ. τον Χειμώνα (στο Νότιο Ημισφαίριο βολεύει) αφού όντας στο μέσο της σεζόν οι παίκτες είναι σε καλύτερη φόρμα, λιγότερο κουρασμένοι και άρα προσφέρουν καλύτερο θέαμα (που είναι και το ζητούμενο άλλωστε).

Αυτά για την ώρα για το αιματοβαμμένο Π.Κ. των Καταριανών για το οποίο εκτός από κάποιες θεατρινικού τύπου διαμαρτυρίες δεν είχαμε τίποτα άλλο. (Εξαίρεση αποτελεί η Εθνική Ομάδα του Ιράν οι παίκτες της οποίας μόνο συμβολικά μπορούσαν ν’ αντιδράσουν σ’ όσα συμβαίνουν στην πατρίδα τους είτε αγωνίζονται εκεί είτε στο εξωτερικό).

25 Νοέμβρη 2022
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 70 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ «ΤΟ ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ»; (ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΘΕΝΑ ΜΑΣ)