Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΗΛΙΘΙΟΙ (Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΫΝΣ ΣΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΥΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΗΛΙΘΙΟΙ
(Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΫΝΣ ΣΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΥΣ)

Μέχρι της Ύφεση που ακολούθησε την Παγκόσμια Οικονομική Κρίση του 2008 Μαρξιστές και Νεο-Φιλελεύθεροι τσακώνονταν για τη «σωστή» οικονομική πολιτική. Μπορούσαν να τσακώνονται γιατί στη μεν «Καπιταλιστική Δύση» η οικονομία είχε ανακάμψει μεταπολεμικά εξαιτίας των Κεϋνσιανών πολιτικών, ενώ στις χώρες υπό Σοβιετική κηδεμονία οι αγκυλώσεις και στρεβλώσεις της οικονομίας δεν είχαν δείξει ακόμα τ’ αποτελέσματα τους. Και οι δυό πλευρές ισχυρίζονταν ότι είχαν τη «λύση» για πάσα οικονομική νόσο.

Η συζήτηση για το «σωστό οικονομικό σύστημα» συνήθως εκκινεί από λάθος αφετηρία. Και οι δύο πλευρές θεωρούν (άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο) ότι το οικονομικό σύστημα διαμορφώνει την Κοινωνία (οπότε ένα διαφορετικό οικονομικό σύστημα «παράγει» μια άλλη Κοινωνία).και οι δύο πλευρές ΔΕΝ θέλουν να καταλάβουν αυτό που θα έπρεπε να είναι προφανές: δηλαδή πως το οικονομικό σύστημα είναι αυτό που ταιριάζει σε κάθε Κοινωνία. Είναι τέτοιο που ταιριάζει στον ψυχισμό των μελών της.

Για παράδειγμα το οικονομικό σύστημα της Κίνας και της Ινδίας σε καμιά περίπτωση δεν είναι «Καπιταλιστικό»▪ παρά είναι μια κάποια προσαρμογή στο παραδοσιακό τους σύστημα των Καστών, το οποίο με τη σειρά του ήταν παράγωγο του Βουδισμού (και της παραλλαγής του τού Ινδουϊσμού). Αυτό συμβαίνει γιατί κάθε οικονομικό σύστημα ταιριάζει ΜΟΝΟ μ’ ένα συγκεκριμένο Σύστημα Αρχών και Ιδεών και έναν συγκεκριμένο τρόπο Σκέψης και Δράσης. «Καπιταλιστικό Οικονομικό Σύστημα» μπορούν να έχουν ΜΟΝΟΝ οι χώρες της «Δύσης» οι οποίες σε κάποιο βαθμό μοιράζονται μια κοινή Πολιτισμική Κληρονομιά. Η Ρωσία, για παράδειγμα, ποτέ δεν θα έχει «Καπιταλισμό» αν δεν συμμεριστεί το Αξιακό Σύστημα της «Δύσης»▪ κάτι που παίρνει πολύ χρόνο. Όπως σημείωνε και ο Αντόνιο Γκράμσι για τη Σοβιετική Ένωση: «Το Κράτος είναι το παν, η Κοινωνία των πολιτών τίποτα.». Δυστυχώς, χωρίς την «Κοινωνία των Πολιτών» ακόμη και υπολειτουργούσα ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει ούτε καν θεωρητικά «Καπιταλισμός» πόσο μάλλον στην πράξη.

Για να μπορέσει να λειτουργήσει ο Καπιταλισμός (του οποίου εξέλιξη είναι κατά τον Μάρξ ο Κομμουνισμός) πρέπει να:

  • Λειτουργούν σε ικανοποιητικό βαθμό τα Ατομικά Δικαιώματα.
  • Μπορεί ο πολίτης να διεκδικήσει στα δικαστήρια το δίκιο του ακόμη και ενάντια στο Κράτος.
  • Κατοχυρώνεται νομικά το δικαίωμα στην ιδιοκτησία (π.χ. πατέντες) και να μην αφαιρείται ετσιθελικά (χωρίς αποζημίωση) οποιαδήποτε ιδιοκτησία.

Μόνον όταν αρχίσουν τα παραπάνω να λειτουργούν σε ικανοποιητικό βαθμό αρχίζουν να διαμορφώνονται οι απαραίτητες συνθήκες για την λειτουργία του Καπιταλισμού. Ακόμη και τότε δε σημαίνει πως θέσαμε το σύστημα σε λειτουργία όπως κάνουμε με το πλυντήριο και αφήνουμε την «Αγορά» και τον «Ανταγωνισμό» να ρυθμίσει τα υπόλοιπα. Και δεν το κάνουμε επειδή το θεωρητικό μοντέλο λειτουργεί μόνο σε ιδεατές συνθήκες (δηλαδή πολύ σπάνια). Για να το ξεκαθαρίσουμε μιά και καλή: Οι επιχειρήσεις (δηλαδή, η «Αγορά») λειτουργούν στην Οικονομία σαν τα μικρά παιδιά. Αν τις (τα) αφήσεις ν’ αλωνίσουν χωρίς έλεγχο και χωρίς να πάρεις τα μέτρα σου (π.χ. να βάλεις προστατευτικά στις πρίζες) βάζοντας τους όρια θα τα κάνουν όλα λίμπα και μετά εσύ θα πρέπει ως γονιός (Κράτος) να μαζέψεις τα συντρίμμια.

Η επιτυχία έγκειται στη δυνατότητα της εκάστοτε Κυβέρνησης να λειτουργεί στα οικονομικά ζητήματα χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις. Η αντιμετώπιση των οικονομικών προβλημάτων έγκειται από τη μιά στην κατανόηση της σημασίας της ψυχολογίας στην οικονομική μας συμπεριφορά και από την άλλη στην κυρίαρχη σημασία της στήριξης της κατανάλωσης (ζήτησης) σε περιόδους κρίσης. Μόνον όταν γίνει κατανοητό ότι η Οικονομία οφείλει να υπηρετεί την Κοινωνία (και όχι το αντίστροφο), μόνον τότε οι Κυβερνήσεις θα είναι σε θέση να λαμβάνουν κάθε φορά τα σωστά μέτρα.

Μερικές φορές η λύση έρχεται απλά αν αλλάξουμε οπτική γωνία (βλέπε εδώ).

Όταν, τελικά, καταφέρνεις να σκεφτείς λογικά παίρνεις μέτρα που συντελούν στη συντήρηση του «συστήματος» αποφεύγοντας παράλληλα το αχρείαστο «κοινωνικό κόστος». Αν, δε, είσαι το Δ.Ν.Τ. μπορούμε να μιλήσουμε και για «Οβιδιακή μεταμόρφωση» (βλέπε εδώ). Ωστόσο, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι προσαρμογές που ενδεχομένως απαιτούνται δεν γίνονται αυτόματα αλλά χρειάζονται χρόνο και προγραμματισμό και ΔΕΝ πρέπει ν’ αφήνονται στην «Αγορά».

Πρόβλημα προκύπτει όταν κάποιοι δημοσιογράφοι σχολιάζουν οικονομικά ζητήματα χωρίς απαραίτητα να τα κατανοούν. Δεν έχει καμία πρακτική σημασία να γράφεις ότι: Ο πληθωρισμός δεν είναι φαινόμενο, είναι κοινωνικό πρόβλημα. Το μόνο άξιο λόγου από ένα τέτοιο κείμενο είναι η προτροπή του σχολιαστή για λήψη μέτρων στήριξης των πολιτών οι οποίοι πλήγονται από την άνοδο του πληθωρισμού. Έλα, όμως, που ο πληθωρισμός είναι για την οικονομία ότι ο πυρετός για το σώμα. Έλα που ο πληθωρισμός σήμερα ΔΕΝ έχει τις ίδιες αιτίες με τον πληθωρισμό των δεκαετιών ’80 & ’90. Έλα που ο σημερινός πληθωρισμός είναι εισαγόμενος και οφείλεται στην αύξηση της (εισαγόμενης) ενέργειας. Οπότε, τα μέτρα που είχαν ληφθεί την δεκαετία του ’90 και οδήγησαν στην αποκλιμάκωση του σε μονοψήφια νούμερα σήμερα δεν θα είχαν την ίδια αποτελεσματικότητα.

Για την μακροπρόθεσμη αντιμετώπιση (και ρύθμιση) του πληθωρισμού απαιτείται μια χώρα να είναι αυτάρκης και αν δεν είναι να προβεί στον αναγκαίο (όσο είναι δυνατόν) μετασχηματισμό της Οικονομίας της. Μιας Οικονομίας η οποία πρέπει να παράγει και όχι να βασίζεται στον τζόγο (π.χ. διαδικτυακό τζόγο) ή/και στην διαφήμιση (τι πράγματι παράγουν οι influencers;). Ακόμη περισσότερο μια Οικονομία ΔΕΝ πρέπει να παραμυθιάζετε με τα μεγάλα και εύκολα κέρδη από «επενδύσεις» του τύπου των κρυπτονομισμάτων. Γιατί, όταν συμμετέχεις σε παιχνίδια που δεν κατανοείς τυφλωμένος από τον πόθο του γρήγορου και εύκολου κέρδους χάνεις και τα λίγα που έχεις (βλέπε εδώ, εδώ & εδώ).

Η σωστή κάθε φορά Οικονομική Πολιτική (Ο.Π.) προϋποθέτει ότι η Κυβέρνηση έχει πλήρη επίγνωση των ορίων και δυνατοτήτων της Νομισματικής Πολιτικής (Ν.Π.). Αποκλειστικός στόχος της Ν.Π. είναι η ρύθμιση της αξίας του Εθνικού Νομίσματος. Ωστόσο, ακόμα και η αξία του Νομίσματος δεν είναι παρά μια παράμετρος και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να λειτουργεί αγκυλωτικά και αξιωματικά. Γιατί, το Νόμισμα δεν είναι παρά ένα σήμα δηλωτικό της Ο.Π. η οποία υπηρετεί το Κοινωνικό Συμφέρον. Έτσι η υποτίμηση της ισοτιμίας του Ευρώ (βλέπε εδώ) έχει και θετικές και αρνητικές όψεις (στις εισαγωγές) αλλά είναι πολλές φορές απαραίτητη ότι γνώμη και να έχουν οι «Αγορές Συναλλάγματος». Στο κάτω-κάτω για το μόνο που ενδιαφέρονται όσοι τζογάρουν στις «Αγορές Συναλλάγματος» είναι η πρόβλεψη των διακυμάνσεων προκειμένου να βγάλουν κέρδος από τα στοιχήματα που βάζουν. Αλίμονο στην Κυβέρνηση που άγεται και φέρεται από τις επιθυμίες των τζογαδόρων σ’ αυτές.

Σε κάθε περίπτωση η καθημερινή δράση των «οικονομικών υποκειμένων» όπως οι εργοδότες και οι εργαζόμενοι είναι αυτή που διαμορφώνει την Οικονομία (Οικονομική Δραστηριότητα) και αποτυπώνεται στα στατιστικά στοιχεία της. Η τάση των νεότερων σε ηλικία εργαζομένων μετά την επέλαση του κορωναϊού να δουλεύουν τόσο όσο απαιτεί η σύμβαση εργασίας τους και όχι παραπάνω έχει λάβει τ’ όνομα Μεγάλη Παραίτηση (ή «σιωπηρή») δημιουργεί νέα δεδομένα στο εργασιακό περιβάλλον προκαλώντας την αντίστοιχη αντίδραση των εργοδοτών (βλέπε εδώ). Ωστόσο, αυτή η διελκυστίνδα δεν έχει κανένα νόημα αν δεν λάβουμε υπόψη τις ανάγκες για εργατικό δυναμικό (πραγματικό και φανταστικό). Στο κάτω-κάτω το ύψος των αμοιβών δεν καθορίζεται από την προσφορά και τη ζήτηση;

Τέλος, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι η Οικονομία αλληλεπιδρά (επηρεάζεται) από τις «Αγορές», οπότε κάθε οικονομικό μέτρο που δεν βασίζεται στις γνωστές και «εγκεκριμένες» συνταγές όπως η πολιτική επιτοκίων του Ερντογάν ή αυτή που επιχείρησε να εφαρμόσει η για 50 μέρες Πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου Λιζ Τράς είναι καταδικασμένο σε αποτυχία από την πρώτη κιόλας στιγμή. Οπότε, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να «μην γυρίζουμε την πλάτη» στα διδάγματα αυτών των περιπτώσεων.

Στο τέλος της εργάσιμης ημέρας αποτυπώνονται στα στατιστικά στοιχεία οι επιπτώσεις των αποφάσεων που πήραμε (και αυτών που δεν πήραμε) τα οποία μελετώνται από τους σχεδιαστές της Ο.Π. οι οποίοι και αναπροσαρμόζουν αν απαιτείται τον σχεδιασμό τους. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια έχει γιγαντωθεί ο τομέας της διαφήμισης μέσα από τις «πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης» (twitter, facebook κ.α.). Διαφήμισης πραγματικών (χειροπιαστών) προϊόντων αλλά ακόμα και «αέρα κοπανιστού» όπως τα κρυπτονομίσματα. Η γιγάντωση των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης σε συνδυασμό με μια Παγκόσμια Οικονομία σε μεγέθυνση (ακόμα και σχετικά μέτρια) δημιουργεί μια υπεραξία-φούσκα. Μια «φούσκα» η οποία περιμένει την εκδήλωση της επόμενης ύφεσης για να σκάσει. Όμως, όπως λέει και ο λαός μας: «Των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν.». Έτσι, ακόμα και η υποψία ή και χειρότερα η πρόβλεψη της επόμενης ύφεσης είναι αρκετή να οδηγήσει σε χιλιάδες απολύσεις έτσι ώστε οι εταιρείες που κρύβονται πίσω από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να προλάβουν να μειώσουν το κόστος λειτουργίας τους προκειμένου να μην κλείσουν.

Η μεγάλη επιτυχία του «Καπιταλιστικού Οικονομικού Συστήματος» και της Καπιταλιστικής Κοινωνίας είναι ότι προσφέρει τόσο τα εργαλεία της δημιουργίας της όσο και τα όπλα της καταστροφής της. Όμως αν επιλέξεις να την καταστρέψεις πρέπει από τη μιά να την αντικαταστήσεις με μια άλλη καλύτερη και από την άλλη δεν θα έχεις τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (όπως λειτουργούν σήμερα) να ξεκαβλώνεις διαμαρτυρόμενος εναντίον του συστήματος. Άσε που δεν σου περισσεύει χρόνος να δημιουργήσεις μια νέα Κοινωνία γιατί facebook, twitter και tik tok σου τρώνε όλο τον «ελεύθερο» χρόνο σου. Άσε, μεγάλο μπέρδεμα. Επιπλέον, όπως λέει και το Κ.Κ.Ε.: «Οι καιροί ΔΕΝ είναι επαναστατικοί.». Γκέγκε;

26 Νοέμβρη 2022
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 62 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΗΛΙΘΙΟΙ (Η ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΤΟΥ ΚΕΫΝΣ ΣΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΞΙΟΥΣ)