Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΩΣ Η ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ (ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΔΑΞΑΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΩΣ Η ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ
(ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΔΑΞΑΣ)

Προφανώς και το 99% των ανθρώπων επιθυμούν την ησυχία τους προκειμένου ν’ απολαμβάνουν τους καρπούς του κόπου τους. Θεωρούν ότι σ’ έναν ειρηνικό κόσμο είναι δυνατό να ζήσουν όλοι αγαπημένοι μεταξύ τους και ευτυχισμένοι. Ωστόσο, τίθεται το ερώτημα: «Τι χρειάζεται για να υπάρχει ειρήνη σε μια Κοινωνία;». Προφανώς απαιτείται μια δίκαιη κατανομή του πλούτου. Όμως, η συγκεκριμένη επιδίωξη είναι μια χίμαιρα (δηλαδή δεν μπορεί ποτέ να γίνει πραγματικότητα).

Γιατί πάντα θα υπάρχει τουλάχιστον ένας του οποίου ο χαρακτήρας θα είναι εριστικός και θα θέλει περισσότερα απ’ όσα έχει. Πάντα! Και όπως αρκεί ένα χαλασμένο πορτοκάλι για ν’ αρχίσουν να σαπίζουν και τα γύρω του έτσι αρκεί μόνο ένας για ν’ αρχίσει ο πόλεμος. Είναι τότε που αρχίζουν οι εκκλήσεις για ειρήνη. Είναι τότε που κάποιοι προσπαθούν να μεσιτεύσουν για να τα βρουν οι αντιμαχόμενοι. Είναι αυτοί οι «μεσίτες» που μας «ζαλίζουν» σχετικά με τα οφέλη της ειρήνης και τις ζημιές του πολέμου. Είναι, τέλος, αυτοί που επιχειρηματολογούν γιατί δεν πρέπει όσοι δεν είναι άμεσα αντιμαχόμενοι να επιλέξουν στρατόπεδο.

Κανείς τους, όμως, δεν θα τολμήσει να μιλήσει ευθέως. Γιατί, για να το κάνουν αυτό πρέπει αναγκαστικά να ταυτιστούν με το ένα από τα δύο στρατόπεδα▪ και τότε ο λόγος τους θα χάσει πολύ από την πειστικότητα του. Όχι. Επιλέγουν ν’ αναφερθούν σε δεδομένα που είτε δεν μπορεί κάποιος ν’ αντικρούσει, είτε αντικρούονται δύσκολα. Στο τέλος, όμως, ΟΛΑ είναι θέμα ερμηνείας. Μιας ερμηνείας που βασίζεται στη σχέση «κόστους προς όφελος». Ωστόσο, ακόμη και τότε τα πράγματα ΔΕΝ είναι ξεκάθαρα. Γιατί, υπάρχουν ζητήματα στα οποία επιλέγεις να υπερασπιστείς τις Αρχές σου παρά το κόστος που έχει η επιλογή αυτή. Ή πάλι υπάρχουν περιστάσεις στις οποίες το όφελος θα είναι μικρό και σύντομο μιας και η σύγκρουση απλά θα διακοπεί για λίγο μέχρι η μια πλευρά να δυναμώσει τόσο ώστε να την επαναλάβει. Και τότε η συνολική ζημιά του πολέμου θα είναι μεγαλύτερη από τα οφέλη της ειρήνης.

Ούτε για ρώτημα πως η ειρήνευση (έστω και για λίγο) ευνοεί πάντα περισσότερο τον έναν από τους δύο αντιμαχόμενους. Οπότε, εύλογα, μπορούμε ν’ αναρωτηθούμε κάθε φορά ποια πλευρά υποστηρίζει αυτός που προπαγανδίζει την ειρήνευση. Μερικές φορές είναι δύσκολο να είσαι σίγουρος και μόνον έμμεσα -όπως στην περίπτωση του φιλο-ολιγαρχικού (και άρα φιλο-Σπαρτιάτη) Αριστοφάνη ο οποίος μέσω των κωμωδιών προπαγάνδιζε για την ειρήνη ανάμεσα σε Αθήνα και Σπάρτη- μπορείς να βγάλεις άκρη. Το πλεονέκτημα που είχε ο Αριστοτέλης το έχουν γενικά όλοι οι «καλλιτέχνες», οι οποίοι μόνο αν το επιλέξουν δείχνουν ποια πλευρά πράγματι υποστηρίζουν.    

Στην περίπτωση της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και του πολέμου που ακολούθησε έχουμε διαβάσει τα πάντα. Δεδομένης της μόνιμης σύνδεσης της Ελλάδας με την «Δύση» (ο Ζαχαριάδης είχε αντιληφθεί ότι η Ελλάδα λόγω της θέσης της και της γεωγραφικής της σημασίας ΔΕΝ θα μπορούσε να μην ταυτίζεται με την Αγγλία -αρχικά- και στη συνέχεια τις Η.Π.Α) οι επιχειρηματολογούντες υπέρ της μη εμπλοκής μας (έστω και έμμεσα) στον πόλεμο αναφέρονταν στις επιπτώσεις που θα είχε μια τέτοια συμμετοχή. (Η οποία μη συμμετοχή θα ήταν στην πράξη επιδοκιμασία της Ρωσικής εισβολής). Επιχειρηματολόγησαν ότι:

Από την άλλη η άλλη πλευρά προσπάθησε να:

Υπήρξαν και κάποιοι που απλά έθεταν ερωτήματα σχετικά:

  • Με τις αντοχές που έχει (ή δεν θα έχει αναλόγως των εξελίξεων το μέτωπο των υποστηρικτών της Ουκρανίας.
  • Με το αν υπάρχει μόνο Δυτική Δημοκρατία.
  • Με αφορμή τον Πόλεμο της Ουκρανίας σχετικά με την «ταυτότητα» της Δύσης στον 21ο αιώνα (βλέπε εδώ).

Τα δύο τελευταία είναι και τα πλέον κρίσιμα (και άρα ενδιαφέροντα). Γιατί είναι κρίσιμο αν το περιεχόμενο της «Δημοκρατίας» είναι παντού και πάντα το ίδιο. Αν την «Δημοκρατία» την εσωτερικεύει με τον ίδιο τρόπο ένας Κινέζος, ένας Ρώσος, ένας Άραβας και ένας Δυτικο-Ευρωπαίος. Αν δεν μιλάμε για το ίδιο πράγμα τότε πως θα συνεννοηθούμε; Και αν δεν συνεννοούμαστε (ή υποκρινόμαστε ότι συνεννοούμαστε, που είναι το ίδιο) πως θ’ αποφεύγουμε τους πολέμους χωρίς την επίδειξη ισχύος (όπως κάνουν τα ζώα για να ζευγαρώσουν); Έχουν, πλέον, όλοι καταλάβει ότι άλλη είναι η «Δυτική Δημοκρατία» και άλλη αυτή του Πούτιν.

Ωστόσο, για ν’ απαιτήσουμε να μας καταλαβαίνουν οι άλλοι πρέπει πρώτα να μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας. Πράγμα που πρακτικά σημαίνει πως οφείλουμε να επαναπροσδιορίσουμε την ταυτότητα μας. Συνεχίζουν να μας προσδιορίζουν σε σχέση με τους «άλλους» τα ίδια «πιστεύω»; Μήπως «έχουμε βάλει νερό στο κρασί μας» και σε κάποιες περιπτώσεις επικαλούμαστε από συνήθεια κάποιες (ή και όλες) από τις Αρχές μας; Σε ποιο βαθμό η «Δυτική Δημοκρατία» έχει πάψει (και για ποιους λόγους) να είναι Δημοκρατία;

Από την άλλη η «κρίση ταυτότητας της Δύσης» δεν δίνει σε κανένα «κουτοπόνηρο» την ευκαιρία να νομίζει πως μπορεί να κάνει πράξη τα Αυτοκρατορικά του όνειρα. Γιατί όλα αυτά που κάνει ο Βλαδίμηρος (ο οποίος εμπνέεται από τον Μέγα Πέτρο) αφορούν την εποχή που η Ρωσία ήταν Αυτοκρατορία και μαζί με τις άλλες «Μεγάλες Δυνάμεις» μετείχε στο «Συμβούλιο Ασφαλείας» εκείνης της εποχής την «Ιερά Συμμαχία». Σ’ εκείνη την εποχή έχει μείνει ο Πούτιν. Η οποία (εποχή) κατά διαβολική σύμπτωση επαναλήφθηκε έστω και για λίγο στις Διασκέψεις των Ρούσβελτ, Στάλιν και Τσώρτσιλ όταν και χώρισαν τον πλανήτη σε «Ζώνες Επιρροής» (Γιάλτα) ή αλλιώς σε «Ζωτικό Χώρο» κάθε πλευράς (αυτό δεν επιζητούσαν οι Γερμανοί στους 2 Π.Π;).

Γιατί, αυτό ακριβώς απαιτεί ο Πούτιν για την Ρωσία σήμερα. Απαιτεί «Ζωτικό Χώρο» (δηλαδή, τις όμορες χώρες που κατοικούνται από Σλάβους και στο παρελθόν ήταν τμήματα της Αυτοκρατορίας) στον οποίο ΜΟΝΟΝ η Ρωσία θα «κάνει παιχνίδι». Όλοι οι άλλοι «ξου». Για να συμβεί αυτό, ο Πούτιν πρέπει να έχει την πλήρη συναίνεση ΟΛΩΝ των «Δυτικών» τους οποίους δελέαζε μέχρι πρόσφατα με «φθηνή» ενέργεια και «φθηνές» πρώτες ύλες (τις οποίες είναι ανίκανη να μετασχηματίσει σε έτοιμα προϊόντα υψηλής τεχνολογίας η Ρωσία).

Αυτό σημαίνει πως η Ρωσία του Πούτιν (αλλά και των προκατόχων του) έχει αποτύχει παρά τις τόσες πρώτες ύλες και χρυσό που διαθέτει να γίνει μια μεγάλη οικονομική υπερδύναμη την οποία θα ζήλευαν και θα θαύμαζαν οι γείτονες της και με την οποία θα ήθελαν να συνδεθούν οικονομικά. Και αφού δεν κατάφερε (και ούτε πρόκειται αν δεν αλλάξει τα πάντα) να τις «κατακτήσει οικονομικά», το απαιτεί τώρα μέσω της τρομοκρατίας του πολέμου (γι’ αυτό βομβαρδίζει μη στρατιωτικούς στόχους).

Οι γειτονικές της χώρες είχαν να κάνουν μια απλή επιλογή: είτε να παραμείνουν συνδεδεμένες μαζί της, είτε «να πάνε με τους άλλους» και να «λιγδώσει τ’ άντερο τους». Επιστέγασμα αυτής της επιλογής ήταν η είσοδος στο Ν.Α.Τ.Ο. το οποίο μέχρι τον Φλεβάρη είχε «κρίση ταυτότητας». Η είσοδος στο Ν.Α.Τ.Ο. θα λειτουργούσε για τις χώρες αυτές ως κάποιου βαθμού εξασφάλιση απέναντι στο κίνδυνο να τις υποτάξει πάλι στρατιωτικά η Ρωσία. Η «επέκταση του Ν.Α.Τ.Ο. προς Ανατολάς» υφίσταται μόνο στο ταραγμένο μυαλό των Ρώσων και των φερεφώνων τους.

Αν και ο φόβος της εισβολής δεν είναι αδικαιολόγητος με βάση τα γεωγραφικά δεδομένα και την Ιστορία τους, ωστόσο στον 21ο αιώνα που η φύση του πολέμου έχει τόσο αλλάξει ΔΕΝ έχει βάση. Κανείς στο Ν.Α.Τ.Ο. δεν είναι τόσο ηλίθιος να θέλει να κατακτήσει την αχανή Ρωσία καθώς θα χρειαζόταν να διαθέσει εκατομμύρια στρατιωτών για να ελέγξει τη χώρα. Αν, δε, μετά την επικράτηση την άφηνε στην τύχη της αυτή θα διαλυόταν σε παραπάνω από 22 (όσες είναι οι «Δημοκρατίες» που αποτελούν την «Ρωσική Ομοσπονδία») κομμάτια. Κομμάτια που θα έπρεπε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο να ελέγχει προκειμένου ν’ αποκλείσει μια σειρά από «ατυχήματα» (όπως π.χ. ποιος θα ελέγχει τα πυρηνικά όπου αυτά υπάρχουν). Σήμερα, μέσω του οικονομικού πολέμου (διάβαζε «κυρώσεις») μπορείς να έχεις πολύ καλύτερο αποτέλεσμα. Το μόνο που χρειάζεται είναι να είναι στοχευμένες και μαζικές προκειμένου να «γονατίσουν» τον αντίπαλο.

Είναι ο καλύτερος και αποτελεσματικότερος τρόπος για να αδυνατίσεις τόσο τον αντίπαλο σου ώστε να μην το υπολογίζει σοβαρά κανείς. Ούτε καν οι μέχρι εκείνη τη στιγμή λυκο-σύμμαχοι του. Γιατί, όπως ξέρουμε η Νίκη έχει πολλούς πατεράδες ενώ η Ήττα είναι ορφανή. Έτσι και με την Κίνα, την Τουρκία και την Ινδία οι οποίες όσο βλέπουν τη Ρωσία του Πούτιν να βαίνει προς την ήττα τόσο κάνουν ότι δεν την ξέρουν.

Ο Πόλεμος της Ουκρανίας πέρα από την καταστροφή και τον θάνατο που προκαλεί θέτει και ένα κεφαλαιώδες ερώτημα σχετικά με την Παγκόσμια Πολιτική Σκηνή. Το ερώτημα είναι τραγικά απλό και γι’ αυτό βασανιστικό:

«Έχουν τα «μικρά κράτη» δικαίωμα ύπαρξης;».

Έχει η Ουκρανία, η Πολωνία, η Φινλανδία, η Σουηδία (η Νορβηγία τη «γλύτωσε» γιατί μπήκε νωρίς στο Ν.Α.Τ.Ο.), η Λετονία, η Λιθουανία, η Εσθονία, η Ρουμανία, η Βουλγαρία, η Μολδαβία, η Τσεχία, η Σλοβακία, η Ουγγαρία το δικαίωμα να έχουν ξεχωριστή/διαφορετική άποψη απ’ αυτή της «Μεγάλης Δύναμης» που βρίσκεται δίπλα τους σχετικά με τον πολιτικό και οικονομικό προσανατολισμό τους; Έχουν το δικαίωμα ν’ αποφασίσουν ν’ αλλάξουν «Σφαίρα Επιρροής» («Ζωτικό Χώρο»);

Η απάντηση ΔΕΝ είναι πάντα απλή και δεδομένη ακόμη και για έναν «Δυτικό». Υπενθυμίζω στους παλιούς (οι νεότεροι ας πατήσουν εδώ) ότι ο Μπους ο πρεσβύτερος την 1η Αυγούστου 1991 σε ομιλία του στο Κίεβο -εν όψη του δημοψηφίσματος που θα έκαναν οι Ουκρανοί- τους είπε ότι οι Η.Π.Α. υποστήριζαν τον αγώνα τους για Ελευθερία αλλά ΟΧΙ την ανεξαρτησία τους από τη Ρωσία! Πόσο θα βόλευε κάποιους η επανάληψη αυτής της δήλωσης, η οποία όμως ΔΕΝ στάθηκε ικανή ν’ ανατρέψει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος εκείνου.

Τα πράγματα, όμως, είναι απλά:

Αυτοί που όπως ο Βλαδίμηρος υποστηρίζουν την απευθείας συνεννόηση των «Μεγάλων» και στη συνέχεια τη επιβολή των αποφάσεων τους στους υπόλοιπους (τους Ουκρανούς στην περίπτωση μας) έχουν μείνει στην Γιάλτα ή ακόμη χειρότερα στο 1822 όταν το Συνέδριο της «Ιεράς Συμμαχίας» στη Βερόνα όπου οι «ελέω Θεού Μονάρχες» αποφάσιζαν να συντρίψουν την «επανάσταση των Καρμπονάρων» στην Ιταλία, την «επανάσταση στην Ισπανία» και την δική μας «εθνική» και όχι «κοινωνική» Επανάσταση. Αυτό έχουν στο μυαλό τους όσοι επιχειρηματολογούν υπέρ του Πούτιν και της Ρωσίας; Υποτίθεται ότι έχουμε από τότε (1822) «προοδεύσει». Πως δικαιολογείται η «πρόοδος» αν επιστρέψουμε στην «Υψηλή Πολιτική» του παρασκηνίου τότε (όπως και στη Γιάλτα) που αποφάσιζαν ; Εκτός και αν η ευαισθησία τους σχετικά με τα δικαιώματα των λαών ν’ αποφασίζουν για την τύχη τους αφορά μόνο τα κράτη της «Σφαίρας Επιρροής» των «Δυτικών».  

Εκεί που έχουν φτάσει τα πράγματα σε μια πλήρως διεθνοποιημένη οικονομία η οποία κυριαρχείται από το «συγκριτικό πλεονέκτημα» του Ρικάρντο η παραμικρή αναταραχή οδηγεί σε μεγάλη παγκόσμια αστάθεια και τις ηγεσίες σε παράκρουση. Προκειμένου ν’ αποφευχθεί στο μέλλον μια παρόμοια αναταραχή (ειδικά στην Ευρώπη) πρέπει ανεξάρτητα από πολιτική-ιδεολογική τοποθέτηση να καταλήξουμε ότι:

Ο κάθε φορά επιτιθέμενος που νομίζει ότι έχει φύσει και θέσει το δικαίωμα ν’ αποφασίζει και να κανονίζει κατά την κρίση του τις τύχες των άλλων πρέπει να ηττάται καθολικά. Πρέπει να ηττάται στρατιωτικά, οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά. Πρέπει να είναι αναγκασμένος να ζήσει με τις αμαρτίες του αλλά την ίδια στιγμή και ν’ αλλάξει για να επιβιώσει στις νέες συνθήκες. Αν θα θέλαμε να δώσουμε ένα παράδειγμα αυτό θα ήταν της μεταπολεμικής (Δυτικής) Γερμανίας. Αν στην «Γηραιά Ήπειρο» -με εξαίρεση τον Γιουγκοσλαβικό Εμφύλιο- είχαμε να δούμε πολεμική σύγκρουση 67 χρόνια αυτό οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο ηττήθηκε η Γερμανία και το πως άλλαξε εξαιτίας (και) των ενοχών που της φόρτωσαν οι νικητές του Β’ Π.Π. σχετικά με τις ευθύνες της. Το γεγονός ότι στην ίδια με την Γερμανία του Β’ Π.Π. κατάσταση βρίσκεται σήμερα η διάδοχος της Σοβιετικής Ένωσης (που μας έσωσε -μόνη της άραγε;- από τον Φασισμό) είναι απλά η «ειρωνεία της Τύχης» ή όπως θα έλεγε ο Μάρξ «η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα» αφού ο Πούτιν και η Ρωσική ηγετική ομάδα ΔΕΝ κατάφεραν να την κατανοήσουν.

Τα παραπάνω θα έπρεπε να είναι προφανή σε όλους. Ειδικά σ’ όσους διαβάζουν Ιστορία και καμαρώνουν γι’ αυτό. Αν δεν είναι, αυτό οφείλεται στις πολιτικές και ιδεολογικές παρωπίδες κάποιων φανατικών. Φανατικών, οι οποίοι διαβάζουν την Ιστορία όπως διαβάζουμε τα παραμύθια στα παιδιά. Είναι η παραμυθία (παρηγοριά) που αποζητά το πνεύμα τους προκειμένου να κατασκευάσει έναν κόσμο όπως θα ήθελαν εκείνοι να είναι (και όχι όπως είναι). Μετά την Ανεξαρτησία μας το 1832 το έλεγαν «Μεγάλη Ιδέα», σήμερα τι όνομα του δίνουν;           

ΟΛΟΙ θέλουν την Ειρήνη. Μόνο που προτιμούν την «δικιά» τους (αυτή που οι ίδιοι επιβάλλουν στους άλλους ως υποτελείς). Έτσι, το μόνο ζήτημα είναι πόσο διαρκεί καθεμιά τους. Δυστυχώς για τους ισχυρούς σήμερα καμιά από τις «Ειρήνες» που έχουν στο μυαλό τους δεν μπορεί να διαρκέσει περισσότερο από την PAX ROMANA.

03 Δεκέμβρη 2022
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 63 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΩΣ Η ΕΙΡΗΝΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΕΡΚΟΠΟΡΤΑ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ (ΑΡΙΣΤΟΦΑΝΗΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ ΔΙΔΑΞΑΣ)