Γιατί επιχείρημα δεν μπορεί να είναι ότι ο Άδωνις έχει στο κινητό του μηνύματα από Βουλευτές της Αντιπολίτευσης οι οποίοι τους ζητούν ρουσφέτια για τους ψηφοφόρους τους και τα οποία απειλεί να δημοσιεύσει. Το ζήτημα είναι αν αυτός ενέδωσε και πραγματοποίησε τα ρουσφέτια που του ζητήθηκαν. Αν ενέδωσε την αποκλειστική ευθύνη έχει αυτός γιατί αυτός κυβερνά. Αν δεν ενέδωσε, τότε το ζήτημα αφορά απλώς και μόνον την ηθική των εν λόγω Βουλευτών. Την πολιτική και ενδεχομένως ποινική ευθύνη έχουν όσοι ασκούν και διαχειρίζονται την Εξουσία. Όλα τα υπόλοιπα είναι για να λέγονται στα καφενεία (και μερικά απ’ αυτά ούτε καν εκεί).
Στις σύγχρονες Δημοκρατίες όπου στις εκλογές μετέχουν πολλά κόμματα εκτός από ελάχιστες ιστορικά περιπτώσεις η πλειοψηφία του νικητή είναι σχετική. Για τον λόγο αυτό τα εκλογικά συστήματα (όπου δεν ισχύει η αναλογική) πριμοδοτούν τον νικητή. Από την μαθηματική άποψη μια τέτοια Κυβέρνηση είναι μειοψηφική, αφού η αποδοχή της είναι μικρότερη του 50%+1. Συνεπώς, υπάρχει έδαφος βραχύβιων συνεργασιών των υπολοίπων κομμάτων.
Ένα τέτοιο σενάριο μετά τις τελευταίες εξελίξεις (και εν αναμονή και των αποκαλύψεων για το «Ταμείο Ανάκαμψης») είναι πάρα πολύ πιθανό. Το μόνο που απαιτείται είναι η διενέργεια εκλογών και η συνεννόηση των κομμάτων για δημιουργία «Κυβέρνησης ειδικού σκοπού» της οποίας ο βίος θα είναι για παράδειγμα 6 μήνες και η οποία θα διερευνήσει όλες τις υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται πολιτικά πρόσωπα.
Φυσικά για κάποιες απ’ αυτές θα υπάρχει παραγραφή, της οποίας η διάταξη με την τελευταία Συνταγματική Αναθεώρηση έχει αλλάξει αλλά δυστυχώς ακόμη δεν έχει εκδοθεί ο αντίστοιχος «εκτελεστικός νόμος» δημιουργώντας σύγχυση για το τι όντως ισχύει. Από τη στιγμή, όμως, που οι Έλληνες είμαστε και «Ευρωπαίοι πολίτες» η ποινική δίωξη των πολιτικών προσώπων μπορεί να γίνει απευθείας από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία η οποία δεν δεσμεύεται από τις διατάξεις του Συντάγματος.
Η (υπό την πίεση των γεγονότων) πρόταση του Κυριάκου Μητσοτάκη για ασυμβίβαστο μεταξύ Βουλευτή και Υπουργού είναι ενδιαφέρουσα. Γιατί στην εφαρμογή της θα διαχώριζε πλήρως την Νομοθετική από την Εκτελεστική Εξουσία όπως άλλωστε υποτίθεται ότι διακηρύττει το Σύνταγμα. Στην πράξη αυτός ο διαχωρισμός δεν υπάρχει. Έτσι ο Υπουργός αποκτά ένα πλεονέκτημα σε σχέση με τους υπόλοιπους Βουλευτές του κόμματος του αφού μπορεί να ευκολότερα να «βολεύει» την δική του εκλογική πελατεία. Άλλωστε μόνο παρανοϊκός θα μπορούσε σοβαρά να υποστηρίζει πως τη μια στιγμή το ίδιο άτομο φορά το κοστούμι του Βουλευτή και νομοθετεί και την άλλη στιγμή αλλάζοντας στο κοστούμι του Υπουργού κυβερνά με μόνο γνώμονα το Εθνικό Συμφέρον ανεπηρέαστος από πιέσεις για ρουσφέτια. Το ιδεώδες θα ήταν οι Υπουργοί να μην ήταν επαγγελματίες πολιτικοί (Βουλευτές) ώστε να μην χρειάζεται να συντηρούν μια «εκλογική πελατεία». Όσα λέγονται για «πολιτική λογοδοσία» είναι εκ του πονηρού χαζομάρες αφού όλοι μας είμαστε «πολιτικά όντα» και γι’ αυτό έχουμε τις «πολιτικές ευθύνες» (εκτός των ποινικών) που μας αναλογούν για τις πράξεις μας.
Στο τέλος της πρώτης εκλογικής αναμέτρησης η οποία δεν θα βγάλει αυτοδύναμη Κυβέρνηση, μια «Κυβέρνηση ειδικού σκοπού» θα οδηγήσει στην πολιτική ομηρία της Ν.Δ. αφού η πλειοψηφία των σημερινών Βουλευτών και Υπουργών της θα είναι κατηγορούμενοι. Από μια άποψη θα μοιάζει σαν ένα αντίστροφο «Βρόμικο ‘89» με κοινό παρονομαστή τη συμμετοχή της «Αριστεράς» (όπως και αν ορίζεται σήμερα) στην πλευρά των κατηγόρων. Την θέση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα έχει (αύριο) η Ν.Δ.
Δυστυχώς ή ευτυχώς μόνο μια τέτοια εξέλιξη θα μπορούσε να προκαλέσει ένα τόσο ισχυρό σοκ ώστε οι επόμενες Κυβερνήσεις να καταστούν λιγότερο πελατειακές και περισσότερο «Εθνικές». Μένει να δούμε αν τα πράγματα θα πάνε προς τα εκεί.
25 Απρίλη 2026
«πουθενάς 1».