Τα συμπεράσματα από τη συγκεκριμένη στατιστική είναι ενδεικτικά και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να εξαχθούν σημαντικά συμπεράσματα. Ανεξάρτητα, όμως, από την στατιστική το σημαντικότερο είναι τι κάνουν ομάδες και Ομοσπονδία για ν’ ανεβάσουν το επίπεδο των Ελλήνων παικτών και συνακόλουθα και το ποσοστό τους (αλλά και τα λεπτά συμμετοχής τους) στις ομάδες της Α1.

Το ζήτημα δεν είναι ν’ αποδείξουμε ότι οι Έλληνες είναι κομπάρσοι. Ούτε καν ότι η Ομοσπονδία δεν κάνει την δουλειά που πρέπει ασχολούμενη με οτιδήποτε διαφορετικό παρά με το μέλλον του Ελληνικού Μπάσκετ. Οι αποφάσεις που πρέπει (γρήγορα) να ληφθούν οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη όλες τις παραμέτρους:

• ·Οι Ελληνοποιήσεις δεν χειροτερεύουν την ήδη κακή κατάσταση.
• ·Το μωσαϊκό των ξένων και υπηκόων της Ε.Ε. είναι το βασικό πρόβλημα, ωστόσο δεν φταίνε αυτοί.
• ·Το επίπεδο των Ελλήνων παικτών δεν είναι ανταγωνιστικό εκείνου των ξένων.
• ·Οι ομάδες θέλουν «έτοιμους παίκτες» αλλά ταυτόχρονα δεν αναλαμβάνουν το κόστος (χρηματικό και χρόνου) για να τους ετοιμάσουν. Θέλουν άμεσα αποτελέσματα γι’ αυτό και όταν μπορούν Ελληνοποιούν ξένους.
• ·Η Ομοσπονδία θα έπρεπε να ενδιαφέρεται περισσότερο για το αναπτυξιακό κομμάτι τόσο μέσα από τα δικά της προγράμματα όσο και μέσω συνεργασιών της με το Κράτος και τις ομάδες (π.χ. δημιουργία «Εθνικού Προπονητικού Κέντρου» που θα δρα συντονιστικά με τις ομάδες εκπονώντας αντίστοιχα «Εθνικά Προγράμματα»).

Όλα τα παραπάνω μπορεί να φαίνονται (και είναι) πολύ καλά στα λόγια. Για να γίνουν, όμως, πράξη χρειάζεται πρώτα απ’ όλα να συμφωνήσουμε ότι υπάρχει πρόβλημα κοιτώντας κατάματα την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και στη συνέχεια να συμφωνήσουμε τόσο για τις αιτίες του προβλήματος όσο και για τα μέτρα αντιμετώπισης του. Το κακό είναι πως ο χρόνος δεν είναι σύμμαχος μας (ειδικά όσο δεν ξεκινάμε την διαδικασία).

17 Ιούλη 2026
«πουθενάδες».