«ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΣΕΙΣ ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΕΙΣ» 

Ισχύει όμως πάντα; Ισχύει στην περίπτωση του Γυναικείου Βόλλεϋ της Α.Ε.Κ.; Γιατί αν δεν ισχύει, τότε είναι από αυτές τις εκφράσεις που διατυπώνεται μόνο και μόνο από «υποχρέωση» (που θεωρεί ότι έχει αυτός που την διατυπώνει).

Με αφορμή αυτή την φράση θεωρούμε σκόπιμο εν είδει «επικήδειου» ν’ αναρωτηθούμε σχετικά με το κατά πόσο έπρεπε κατ’ αρχάς να διατυπωθεί και κατά δεύτερο τον σκοπό που εξυπηρετεί η διατύπωση της.

Η απάντηση στο δεύτερο σκέλος είναι ευκολότερη καθώς είναι προφανής. Ο σκοπός για τον οποίο διατυπώθηκε ήταν για να μετριάσει την πικρία και την απογοήτευση από την μαθηματική επιβεβαίωση του υποβιβασμού. Κάτι αντίστοιχο (μπορεί και το ίδιο, δεν θυμάμαι στα σίγουρα) είχε ειπωθεί και στην περίπτωση του Ανδρικού Βόλλεϋ πριν από δύο περιόδους. Του Ανδρικού Βόλλεϋ που στην πρώτη μετά τον υποβιβασμό του χρονιά στην Α2 έχασε για λίγο τη άνοδο, ενώ φέτος (στην δεύτερη συνεχόμενη περίοδο στην Α2) βρίσκεται κάτω από την μέση της βαθμολογίας για να είμαστε ήσυχοι ότι δεν πρόκειται να γίνει καμιά «στραβή» και ανέβει στην Α1 (όπου χρειάζονται πολύ περισσότερα λεφτά για να παραμείνει –αρχικά- και μετά να πρωταγωνιστήσει).

Έτσι για να είναι σίγουρη η Διοίκηση ότι δεν θα πρέπει να βρεί περισσότερα λεφτά για του χρόνου, γιατί όπως είναι γνωστό την άνοδο στις ανώτερες κατηγορίες κερδίζουν όσες ομάδες «ρίχνουν λεφτά» και όχι κατ’ ανάγκη οι «μεγάλες ομάδες».

Η απάντηση στο πρώτο σκέλος της ερώτησης σχετίζεται με το αν το Γυναικείο Βόλλεϋ έπεσε ή αν το έριξαν (εννοείται σκόπιμα). Αν για παράδειγμα η Διοίκηση του Σωματείου πρόσφερε εγκαίρως στο τμήμα ότι και όσο έπρεπε έτσι ώστε αυτό όχι μόνο «να σώσει την κατηγορία» αλλά να πρωταγωνιστήσει όπως στο πολύ πρόσφατο παρελθόν. Προσοχή! Κύριο ζήτημα για να δοθεί η απάντηση είναι αν το Γυναικείο Βόλλεϋ ήταν εγκαίρως (και όπως πρέπει) στελεχωμένο έτσι ώστε να μπορούσε να διεκδικήσει ότι του αναλογούσε αγωνιστικά. Από την άποψη αυτή όλοι μας γνωρίζουμε πως αυτό δεν ισχύει. Μέχρι και την λήξη της προθεσμίας υποβολής συμμετοχής στο Πρωτάθλημα όλο το τμήμα «ήταν στον αέρα». Βέβαια η Διοίκηση δεν τολμούσε (ακόμα και αν θεωρεί ότι έχει τη στήριξη Μελισσανίδη) να μην «κατεβάσει» (δηλώσει) την ομάδα στο Πρωτάθλημα.

Όλοι όσοι παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στην Ερασιτεχνική δεν έχουν καμία απολύτως αμφιβολία ότι το Γυναικείο Βόλλεϋ δεν «έπεσε», αλλά το «έριξαν» και μάλιστα σκόπιμα (για να μην έχουν να συντηρούν «πρωταθληματικά» τμήματα). Το ζήτημα όπως το βλέπουμε εμείς δεν είναι να «σηκωθεί» αυτός που τον «έριξαν», αλλά το αν μπορεί να το κάνει, αφού αυτοί που τον «έριξαν» είναι «από μέσα» (η ίδια η Διοίκηση με πράξεις ή παραλείψεις της). Δηλαδή, μια ομάδα που σκόπιμα αφέθηκε στην τύχη της και «έπεσε» κατηγορία μπορεί την επόμενη περίοδο ν’ ανακάμψει και να επιστρέψει στην Α1; Ακόμη περισσότερο υπάρχει περίπτωση να βρεθεί του χρόνου κάποιος «επενδυτής» (όπως έλεγαν και για το Χάντμπολ) ή ακόμη να βελτιωθούν τόσο τα οικονομικά του Σωματείου ώστε αυτό να μπορέσει να παράσχει σ’ αυτό ότι χρειάζεται για «ν’ ανέβει τραίνο» στην Α1;

Όπως έχουν τώρα τα πράγματα και τα δύο ενδεχόμενα είναι πολύ απίθανα. Άσε που όπως λέει και ο Αλεξίου με το νέο γήπεδο η Ερασιτεχνική θα είχε περισσότερα έσοδα από το 10% επί των εισιτηρίων. Δηλαδή, για την οικονομική κατάντια του Σωματείου δεν φταίνε τα κατασχετήρια για παλαιές οφειλές, αλλά τα μεγάλα έξοδα στο Ο.Α.Κ.Α. εξαιτίας των οποίων στους περισσότερους αγώνες δεν προκύπτει «κέρδος» για να υπολογιστεί το 10% της Ερασιτεχνικής. Το οποίο όμως 10% προκύπτει από την προσέλευση του κόσμου στο γήπεδο (περισσότερα εισιτήρια μεγαλύτερες εισπράξεις). Μια προσέλευση η οποία επηρεάζεται (μεταξύ άλλων παραγόντων) και από την αγωνιστική πορεία της ομάδας. Ωστόσο ο Αλεξίου είναι σίγουρος είτε πως τα έξοδα της Π.Α.Ε. στην «Αγιά Σοφιά» θα είναι μικρότερα είτε η προσέλευση του κόσμου μεγαλύτερη (απ’ ότι στο Ο.Α.Κ.Α.) είτε και τα δύο.

Τελικά απ’ ότι φαίνεται η παρηγορητική φράση του τίτλου μας δεν ταιριάζει στην περίπτωση της Ερασιτεχνικής Α.Ε.Κ. καθώς την αποκλειστική ευθύνη φέρει η Διοίκηση της. Μια Διοίκηση η οποία παραμένει πεισματικά στη θέση της τη στιγμή που αποδεικνύεται ότι δεν μπορεί ν’ ανταποκριθεί τουλάχιστον χρηματοδοτικά στην αποστολή της. Δεν πάει πολύς καιρός που τόσο ο Αλεξίου όσο και τα «γιουσουφάκια» του ΑΕΚτζήδικου ρεπορτάζ έθεταν ως όρο για την κατάληψη μιας θέσης στο Δ.Σ. του Σωματείου την οικονομική προσφορά από μέρους του μέλους. Μια οικονομική προσφορά την οποία η Διοίκηση Αλεξίου δεν μπορεί να προσφέρει στον βαθμό που έχει ανάγκη (αλλά και αξίζει) ένα σωματείο όπως η Α.Ε.Κ.

Μια οικονομική προσφορά η οποία τουλάχιστον όσον αφορά τον Αλεξίου μοιάζει να εξαντλείται στα 306.500 Ευρώ που έκανε «δωρεά» την περίοδο 2013-2014 (μέχρι τον Μάη) στην Ερασιτεχνική (βλέπε εδώ). Από κει και πέρα τίποτα. Βέβαια κάποιοι κακεντρεχείς ισχυρίζονται ότι οι «δωρεές» του σταματάνε αμέσως μετά την λύση της εργασιακής του σχέσης με τον Κοτσάτο, αλλά ποιος τα πιστεύει αυτά.

Εκτός όμως από την οικονομική προσφορά για να ξανασηκωθούν στα πόδια τους τα τμήματα και να επιστρέψουν αγωνιστικά εκεί που πρέπει να είναι (για την Α.Ε.Κ. μιλάμε) υπάρχει και μια ακόμη προϋπόθεση. Μια προϋπόθεση σημαντικότερη από την οικονομική επιφάνεια των εκάστοτε μελών του Δ.Σ. Η προϋπόθεση αυτή είναι η ύπαρξη μιας (νόμιμης και) κανονικής Διοίκησης. Μιας Διοίκησης την οποία όσοι θα ήθελαν να χρηματοδοτήσουν τα τμήματα της Ερασιτεχνικής θα θεωρούσαν τίμια και αξιόπιστη και με την οποία θα συνεργάζονταν. Γιατί υπάρχουν αρκετοί, αλλά δεν θέλουν να έχουν καμία επαφή με την σημερινή Διοίκηση την οποία ακόμη και η ORIGINAL έκρινε αναξιόπιστη.

Υ.Γ. Αφορμή του σημερινού κειμένου αποτέλεσε η φράση του τίτλου η οποία χρησιμοποιήθηκε τουλάχιστον μια φορά για τον υποβιβασμό του Γυναικείου Βόλλεϋ. Στην περίπτωση αυτή και καθώς η φράση χρησιμοποιήθηκε από οπαδό της ομάδας (ο οποίος παράλληλα σημειώνει ότι οι παίκτριες είναι οι μόνες που δεν φταίνε για τον υποβιβασμό) που δεν έχει κάποια διοικητική αρμοδιότητα στο Σωματείο όσα αναπτύχθηκαν παραπάνω δεν θα μπορούσαν ν' αποτελούν κριτική σε βάρος του, καθώς ειδικά ο οπαδός έχει το «δικαίωμα» να πέφτει σε τέτοιου είδους λάθη. Ένα «δικαίωμα» που δεν το έχει κάποιος με διοικητικές αρμοδιότητες. Έτσι αν την φράση αυτή στη σημερινή συγκυρία την χρησιμοποιήσει κάποιο μέλος του Δ.Σ. της Ερασιτεχνικής ή ο Έφορος του τμήματος, αυτόματα όσα γράφτηκαν παραπάνω αποκτούν και προσωπική χροιά.

06 Μάρτη 2017
παρατηρητής 1.