Για να φτάσουμε όμως εκεί πρέπει να τελειώνουμε με τα περισπούδαστα κείμενα των ρεπόρτερ ου Γαύροι και της Α.Ε.Κ. Ξεκινώντας τον χαμένο του μεταξύ μας ημιτελικού διαβάζουμε:

• «Το χέρι και ο «κορυφαίος» τον απέκλεισαν» κείμενο με το οποίο ο Νοικοκύρης επιχειρηματολογεί μετά τον β’ ημιτελικό στο Ο.Α.Κ.Α. Έναν ημιτελικό στον οποίο η Α.Ε.Κ. ήταν τόσο κατώτερη των περιστάσεων που του έδωσε το δικαίωμα να γράψει όσα έγραψε.
• «Όταν λείπει ο «κακός» Ολυμπιακός» είναι ένα κείμενο με το οποίο ο ρεπόρτερ του Γαύρου επιχειρεί να δώσει κάποια ικανοποίηση στους ομοϊδεάτες του σχολιάζοντας δηκτικά την «εξυγίανση».

Κατά την γνώμη μου και τα δύο αυτά κείμενα (όπως και άλλα) αποδεικνύουν πως η λαϊκή ρήση είναι απολύτως σωστή: «Όσα ξέρει ο Νοικοκύρης δεν τα ξέρει (ούτε καν τα φαντάζεται προσθέτω εγώ) ο κόσμος όλος».

Μέχρι πρόσφατα είχα την γνώμη ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από έναν Γαύρο που όντας λόγω χαράς στο 7ο ουρανό άρχιζε με το σωρό ν’ αραδιάζει βλακείες. Σήμερα, ωστόσο, πρέπει να προσθέσω ότι εκτός από έναν πολύ χαρούμενο Γαύρο το ίδιο φαινόμενο μπορεί να παρατηρηθεί και σε κάποιους που ενώ εμφανίζουν την ίδια ψυχοσύνθεση δηλώνουν οπαδοί άλλων ομάδων (Α.Ε.Κ., Π.Α.Ο.Κ.). Και δεν μπορώ να επικαλεστώ καλύτερη επιβεβαίωση από αυτό το κείμενο του πρωταθλητή της ΑΕΚτζήδικης κωλοτούμπας Κετσετζόγλου.

Όπως και τα παραπάνω κείμενα του Νοικοκύρη τ’ αφήνω ασχολίαστο, κυρίως γιατί κανένα τους δεν περιέχει κάτι χρήσιμο για οποιονδήποτε από εμάς.

Περνάω τώρα στα δύο πιο πρόσφατα κείμενα του Σταύρου Κόλκα:

• Με το πρώτο με τίτλο: «Η ΣΕΚΑΠ ο Πήγασος και ο επικοινωνιακός εκβιασμός του Ιβάν» εκτός των άλλων υπερασπίζεται τον Ιβάν Σαββίδη (σε βάρος του οποίου όπως καταγγέλλει υπάρχει «πόλεμος φθοράς») εισάγοντας μια καινοφανή (νέα) άποψη σχετικά με την οικονομική δραστηριότητα των επιχειρήσεων και των διοικήσεων τους.
• Με το δεύτερο με τίτλο: «Θα απαντήσει κανένας φορέας στον στυγνό εκβιασμό;» μοιράζεται μαζί μας την αγωνία του για όσα ενδέχεται να συμβούν στον τελικό (αν δεν απαντήσουν οι «φορείς» στον στυγνό εκβιασμό).

Το μόνο από τα δύο που αξίζει κάποιου σχολιασμού είναι το πρώτο, το οποίο άλλωστε και προηγείται χρονικά. Σ’ αυτό ο Κόλκας επιτίθεται στην Ν.Δ. σχετικά με τη στάση της κατά την ψήφιση της τροπολογίας για την διαγραφή του προστίμου ύψους 38 εκ. σε βάρος της ΣΕΚΑΠ. Το πρόστιμο αυτό καταλογίστηκε σε βάρος της επιχείρησης (η οποία έχει περάσει πλέον στα χέρια του Σαββίδη) για υπόθεση λαθρεμπορίας επί των ημερών της Διοίκηση που η Ν.Δ. είχε διορίσει (δεδομένου ότι τότε η ΣΕΚΑΠ ήταν κρατική).

Σύμφωνα με τον Κόλκα ο νέος ιδιοκτήτης δεν πρέπει να πληρώσει για τις αμαρτίες της προηγούμενης Διοίκησης, την οποία είχε διορίσει ο προηγούμενος μεγαλομέτοχος της (το Ελληνικό Δημόσιο). Δεδομένης της σχέσης του Κόλκα με τον Π.Α.Ο.Κ. (άρα και τον Ιδιοκτήτη του) δεν θα είχε νόημα να του απευθυνθώ σημειώνοντας το λάθος του συλλογισμού του. Στο κάτω-κάτω έγραψε ότι έπρεπε (είχε την υποχρέωση να γράψει). Για όλους τους υπόλοιπους όμως πιστεύω ότι έχουν αξία τα παρακάτω:

• Η λογική της σύστασης των Α.Ε. ήταν ότι οι μέτοχοι και η περιουσίας τους θα έπρεπε να μένουν μονίμως προστατευμένοι σε περίπτωση πτώχευσης της.
• Την ευθύνη έχουν εξ’ ολοκλήρου (και μόνον) οι εκάστοτε Διοικήσεις, οι οποίες ευθύνονται και για το σύνολο των χρεών.
• Σε κάθε όμως περίπτωση η εταιρεία ως νομικό πρόσωπο ευθύνεται τόσο έναντι των πιστωτών/προμηθευτών της όσο και έναντι του Δημοσίου.
• Όταν μια εταιρεία αλλάζει ιδιοκτήτη, ο νέος παραλαμβάνει από τον προηγούμενο τόσο τις Απαιτήσεις (Ενεργητικό) όσο και τις Υποχρεώσεις (Παθητικό).

Αυτά είναι τα δεδομένα που ισχύουν γενικά για τις Α.Ε. είτε τα γνωρίζει ο Κόλκας είτε όχι. Το επιχείρημα του Κόλκα σχετικά με την υποχρέωση του Σαββίδη να πληρώσει τα 38 εκ. δεν ισχύει και το ξέρει (αν δεν το ξέρει πρόβλημα του). Επιπλέον ο ίδιος ο Ιβάν Σαββίδης έχει φροντίσει με τις πράξεις του να τον διαψεύσει. Πώς;

Μα πληρώνοντας τα χρέη του Π.Α.Ο.Κ. τόσο σε ιδιώτες όσο και στο Κράτος για τα οποία υπεύθυνες ήταν οι προηγούμενες Διοικήσεις του και όχι αυτός. Πληρώνοντας τα αποδέχτηκε στην πράξη την υποχρέωση του ως νέος ιδιοκτήτης να τα καταβάλει, αναγνωρίζοντας τη «συνέχεια» της Διοίκησης (άρα και των ευθυνών της) η οποία συνεχίζει να υφίσταται παρά την αλλαγή ιδιοκτησίας.

Είναι πρωτοφανές να χαρίζεται στον νέο ιδιοκτήτη (και ειδικά με τέτοιο τρόπο) ένα μεγάλο κομμάτι των Υποχρεώσεων της εταιρείας του. Αλλά αυτό που δεν είναι πρωτοφανές είναι η προσπάθεια να μας πείσουν κάποιοι πως αυτό ήταν το σωστό. Αν αυτό -Σταύρο Κόλκα- είναι το σωστό, τότε σε θερμοπαρακαλούμε να κάνεις αγώνα για ν’ αλλάξει στο σημείο αυτό και η νομοθεσία των Α.Ε., έτσι ώστε να μην χρειάζεται οι ομάδες να καταφεύγουν στην «δόλια χρεοκοπία» όπως ο «Νέος Πανιώνιος» στο ποδόσφαιρο κάποτε και ο «Νέος Π.Α.Ο.Κ.» στο μπάσκετ κάνοντας χρήση της ίδιας νομοθετικής παρέμβασης του Κράτους. Όχι τίποτα άλλο αλλά μπορεί στο μέλλον (ποτέ μη λές ποτέ) και ο ποδοσφαιρικός Π.Α.Ο.Κ. να χρειαστεί να καταφύγει στη λύση που επέλεξαν μεταξύ άλλων ο Άρης, η Α.Ε.Κ., ο Ο.Φ.Η. και άλλοι. Έτσι κι αλλιώς η «παντοδυναμία» δεν κρατά ποτέ για πολύ.

Από κει και πέρα το επιχείρημα της διάσωσης των θέσεων εργασίας και της «εκδούλευσης» που πρόσφερε ο Σαββίδης αγοράζοντας αυτός και όχι οι Τούρκοι την ΣΕΚΑΠ είναι της «πλάκας». Γιατί τις θέσεις εργασίας (ποιος είναι ο μέσος μισθός τώρα στην ΣΕΚΑΠ άραγε;) διασώζουν οι πελάτες κάθε εταιρείας (στην περίπτωση μας οι καπνιστές), ενώ όσον αφορά την εκδούλευση (αν και εφόσον έγινε) αυτή εντάσσεται σ’ ένα γενικότερο πλαίσιο σκοπιμοτήτων του Ιβάν Σαββίδη.

Κλείνω το σημερινό κομμάτι με μια παρατήρηση σχετικά μ’ ένα κείμενο που υπογράφει ο Μάριος Τριβιζάς. Το κείμενο του με τίτλο: «Δύο κόσμοι που συναντιούνται μόνο για να συγκρουστούν…» ήταν μακράν ότι καλύτερο έγραψε συντάκτης της Α.Ε.Κ. μετά τον ημιτελικό του Ο.Α.Κ.Α. Είναι από τις λίγες φορές που δεν έχω να διαφωνήσω με κάτι απ’ όσα ο Μάριος έγραψε. Ωστόσο, πρέπει να έχει υπόψη του το εξής:

Όταν σε κοσμικό επίπεδο δύο γαλαξίες συγκρούονται, τότε -εκτός από τα συντρίμμια εκεί που η σύγκρουση ήταν εντονότερη- παρουσιάζεται το φαινόμενο της συγχώνευσης. Έτσι μετά τη σύγκρουση (η οποία δεν αφήνει τίποτα ανεπηρέαστο) κάποια τμήματα του ενός γαλαξία «συλλαμβάνονται» από τον άλλο και στη συνέχεια αποτελούν τμήματα του. Έτσι εκτός από τις ζημιές που προκαλεί μια τέτοια σύγκρουση μπορεί εξαιτίας της να μας κληροδοτήσει κάποια από τα κουσούρια του «αντίπαλου» γαλαξία.

Αυτό που πρέπει να επιδιώκει η Α.Ε.Κ. είναι να πορεύεται αυτή σωστά και να συγκρούεται μόνον τότε όταν συναντά εμπόδια στην πορεία της αυτή. Η επιλογή της σύγκρουσης για τη σύγκρουση μπορεί να κάνει καλό στην δημόσια εικόνα του εκάστοτε «αφεντικού» παραπλανεί όμως σχετικά με το τι είναι αναγκαίο να γίνει για το καλό της ομάδας/εταιρείας.

04 Μάη 2017
παρατηρητήριο.