Για τις διοικητικές αστοχίες (καλύτερα «διοικητικά εγκλήματα») του Μελισσανίδη έχουμε κάνει λόγο αρκετές φορές στο παρελθόν. Επιπλέον για λόγους που σχετίζονται κυρίως με την επικαιρότητα των δύο ομάδων (ποδοσφαίρου και μπάσκετ) οφείλουμε ν’ ασχοληθούμε αυτή την περίοδο μόνο με την Κ.Α.Ε. Μια Κ.Α.Ε. η οποία τα 3 τελεευταία χρόνια αναζητά με «ψέμματα» και «φτιασίδια/μπιχλιμπίδια» να ωραιοποιήσει την σκληρή γι’ αυτήν πραγματικότητα, εξαγοράζοντας χρόνο για να βγεί κια αυτή η σεζόν. Με τον τρόπο αυτό, όμως, συντηρεί το προβληματικό διοικητικό καθεστώς που την έχει φέρει στην σημερινή κατάσταση της.
Τα «ψέμματα» είναι οι δικαιολογίες που εφευρίσκονται για να δικαιολογηθούν οι λάθος επιλογές. Τα «φτιασίδια/μπιχλιμπίδια» είναι κινήσεις αναγκαίες μεν στο πλαίσιο της συνολικής λειτουργίας της Κ.Α.Ε., αλλά εντυπωσιασμού όσον αφορά το αγωνιστικό κομμάτι. Κινήσεις όπως η ταινία για την πεντηκονταετία της ομάδας του 1968 και το νέο γήπεδο (το οποίο θα «προχωρήσει» λίγο πριν προκυρηχθούν οι εκλογές) δεν λύνουν τ’ αγωνιστικά της προβλήματα ούτε την κάνουν δυνατότερη. Ακόμη, όμως, και αυτές ΔΕΝ είναι από μόνες τους αρκετές αν δεν συνοδεύονται από κάποιες σημαντικές νίκες εντός του γηπέδου. Η φετινή νίκη επί του Π.Α.Ο. στον ημιτελικό του Κυπέλλου αγόρασε δυστυχώς λίγο χρόνο σε παίκτες, προπονητή κια Διοίκηση/Ιδιοκτησία. Κουκούλωσε για πολύ λίγο τις αγωνιστικές αδυναμίες της ομάδας.
Αγωνιστικές αδυναμίες οι οποίες έχουν την ρίζα τους τόσο στον σχεδιασμό της φετινής σεζόν όσο και στις επιλογές που τελικά έγιναν. Ο σχεδιασμός ήταν προϊόν οικονομικής ανάγκης, δηλαδή γαι να το πούμε μ’ άλλα λόγια του μειωμένου μπάτζετ που θα διατίθετο φέτος. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως αυτά τα λίνγα χρήματα ξοδεύτηκαν σωστά. Άλλωστε στην Α.Ε.Κ. από την επάνοδό στην Α1 ως σήμερα αλλάζουμε τόσο συχνά τους παίκτες (κυρίως τους ξένους) σαν να ήταν ιδρωμένες από την προπόνηση φανέλες. Έτσι ΔΕΝ έχει νόημα ν’ αναφερθούμε στον ακριβή αριθμό (ο οποίος πάντως είναι κάτω από 100).
Οι τακτικοί μας αναγνώστες θυμάστε ότι ήδη από τα τέλη Μάη σας είχαμε προϊδεάσει (όχι τόσο «καθαρά» όσο θα θέλαμε) για την οικονομική πολιτική της Κ.Α.Ε. (βλέπε εδώ). Στο κάτω-κάτω η πληροφόρηση μας προερχόταν απ’ όσα συζητιούνταν μεταξύ των μανατζαραίων. Από την αρχή της φετινής σεζόν φαίνονται εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου τ’ αγωνιαστικά αποτελέσματα αυτής της (οικονομικής) επιλογής.
Σήμερα και μετά από την απόλυση του Μανωλόπουλου κάποιος θα μπορούσε «πονηρά» σκεπτόμενος πως τα όσα εκθειαστικά έλεγε πέρισυ (αλλά και φέτος) ο Αγγελόπουλος για τον πρώην προπονητή της ομάδας ίσως και να μην τα εννούσε. Πιθανόν μέσω του εκθειασμού του προπονητή ήθελε να τον «εκθέσει» ως τον μόνο υπεύθυνο για την εικόνα που θα παρουσίαζε η ομάδα στο γήπεδο. Αυτή είναι εκτός από «πονηρή» ταυτόχρονα και η «καλή» εκτίμηση. «Καλή» γιατί αν ο Αγγελόπουλος ΔΕΝ πίστευε πράγματι όσα έλεγε για τον Μανωλόπουλο, σημαίνει ότιο τουλάχιστον αυτός «βλέπει καθαρά» την κατάσταση και πως (απόλυτα λογικό) ήθελε να προφυλαχθεί από την μήνι των οπαδών.
Αν, όμως, τα εννούσε τότε υπάρχει ζήτημα. Υπάρχει ζήτημα κακής εκτίμησης της πραγματικότητας κάτι που θα μπορούσε να υποστηριχτεί και από το πλήθος των λανθασμένων επιλογών του πρόσφατπου παρελθόντος. Λέμε θα μπορούσε γιατί ακριβώς λόγω της συμμετοχής του Αλεξίου στην Διοίκηση της Κ.Α.Ε. ΔΕΝ μπορούμε να είμαστε σίγουροι για το μερίδιο ευθύνης καθενός τους. Όχι τουλάχιστον μέχρι να μιλήσουν όσοι γνωρίζουν από μέσα.
Αν, όμως, ισχύουν τα προηγούμενα γεννάται ένα ερώτημα:
«Γιατί ακόμα ανέχεται ο παντοδύναμος Αγγελόπουλος τον Αλεξίου στην Διοίκηση της Κ.Α.Ε.;»
Η απάντηση στο συγκεκριμένο ερώτημα θα (δια)φωτίσει τις αιτίες της διοικητικής αποτυχίας της Ιδιοκτησίας Μάκη Αγγελόπουλου. Το μέγεθος της οποίας δίνει ο πακτωλός χρημάτων που ο Ιδιοκτήτης της Κ.Α.Ε. έχει από την τσέπη του βάλει για να φτιάξει μια ανταγωνιστική των Π.Α.Ο. & Γαύρου Α.Ε.Κ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις. Έτσι όταν λέμε ότι ο Ιδιοκτήτης μιας Κ.Α.Ε. «έβαλε 7,5 εκ. Ευρώ» μπορεί να εννούμε είτε ότι ξόδευσε 7,5 εκ. για να φτιάξει μια υπερομάδα, είτε ότι αναγκάστηκε να πληρώσει για το ίδιο πράγμα δύο ή και τρείς φορές οπότε το σύνολο των χρημάτων εκφράζει το εύρος των αποτυχημένων επιλογών του τις οποίες και αποτιμά σε χρήμα. Από μόνα τους τα 7,5 εκ. ΔΕΝ λένε (σημαίνουν) τίποτα. Γιατί άλλη αξία έχουν αν ξοδεύονται σε μια σεζόν και άλλη σε περισσότερες.
Ωστόσο, αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ οτιδήποτε άλλο αυτή την στιγμή είναι η επιλογή του επόμενου προπονητή. Έχει την μεγαλύτερη σημασία γιατί θα είναι από μόνη της ενδεικτική του πως σκοπεύει να πορευθεί στο κοντινό μέλλον ο Μάκης Αγγελόπουλος. Μέχρι τώρα κυκλοφόρησαν τρία ονόματα: Ζούρος, Ιβάνοβιτς και Μαρκόπουλος.
Αφήνοντας στην άκρη τα οπαδικά το μόνο που έχουμε να σημειώσουμε είναι πως οι δύο πρώτοι με βάση τ’ όνομα που έχουν φτιάξει (και το οποίο επιθυμούν να διατηρήσουν) στον χώρο θ’ απαιτήσουν «ποιοτική», δηλαδή ακριβή ενίσχυση της ομάδας. Από την άλλη ο τρίτος υποψήφιος είναι μαθημένος στα «δύσκολα». Δουλεύει, δηλαδή, μ’ ότι του δίνουν και δεν έχει ακριβές απαιτήσεις. Συνεπώς, αν ο Αγγελόπουλος επιλέξει τον Μαρκόπουλο αυτό σημαίνει ότι θα συνεχίσει να ψωνίζει παίκτες βασικά από το «καλάθι». Οτιδήποτε άλλο και αν ακουστεί θα είναι για αντιπερισπασμό. Επειδή, όμως, ζούμε στην Χώρα που το προσωρινό μεταβάλλεταιλ πολύ εύκολα σε μόνιμο, ΔΕΝ θα μας προκαλέσει καμία έκπληξη αν πορευτούμε πάλι με τον Ντράγκαν Σάκοτα.
Το μέχρι εδώ κείμενο είχε γραφτεί πριν την (σωστή) απόφαση της Διοίκησης να πορευτεί μέχερι τέλους της φετινής περιόδου με τον Ντράγκαν Σάκοτα. Η συγκεκριμένη απόφαση είναι «σωστή» επειδή ο Ντράγκαν γνωρίζει «από μέσα» τόσο το υλικό όσο και την κατάσταση της ομάδας και ακόμη σημαντικότερο είναι ήδη στην μισθοδοσία της Κ.Α.Ε. Σε κάθε περίπτωση η συγκεκριμένη σωστή (με βάση την συγκυρία) απόφαση του Αγγελόπουλου ΔΕΝ αλλάζει επί της ουσίας πολλά πράγματα. Πολύ σύντομα θα πρέπει εκ νέου ν’ αποφασίσει με τι τύπο προπονητή θα πορευτεί από δω και πέρα.
Θα επιλέξει, δηλαδή, κάποιον που μέσω της δουλειάς του έχει καταξιωθεί και ο οποίος θα του ζητήσει περισσότερους «ποιοτικότερους» παίκτες απ’ αυτούς που μέχρι τώρα διαθέτει η ομάδα; Ή θα επιλέξει κάποιον «προπονητή-εργάτη» που δουλεύει μ’ ότι υλικό έχει στα χέρια του;
Κλείνοντας, πρέπει όλοι όσοι ενδιαφέρονται πραγματικά για την «Βασίλισσα» να μην δώσουν υπερβολική σημασία στην νίκη επί του Γαύρου. Τόσο η νίκη στον ημιτελικό Κυπέλλου με τον Π.Α.Ο. όσο κι αυτή με τον Γαύρο για το Πρωτάθλημα το μόνο που αποδεικνύουν είναι ότι η ομάδα υπό προϋποθέσεις μπορεί. Ωστόσο, από άποψη αντοχής στην κούρσα του Μαραθωνίου που είναι το Πρωτάθλημα είναι ακόμη μακρυά. Καμία τέτοιου είδους νίκη (όπως αντίστοιχα και καμία πρόκριση στις επόμενες φάσεις του CHAMPIONS LEAGUE) ΔΕΝ γίνεται να κρύψει για πολύ τα προβλήματα της ομάδας και κυρίως τις ευθύνες της Διοίκησης/Ιδιοκτησίας για τις μέχρι τώρα επιλογές.
15 Δεκέμβρη 2017
παρατηρητήριο.