Λαμβάνοντας οι υπόλοιποι παίκτες το «μήνυμα» έχουν δύο επιλογές:
- Είτε να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ελπίζοντας η πρόταση που θα τους γίνει είτε από άλλη ομάδα είτε από την ομάδα τους για ανανέωση να είναι αυτή που θέλουν (ή κοντά σ’ αυτό που θέλουν).
- Είτε να σταθούν αλληλέγγυοι στον συμπαίκτη τους.
Στην δεύτερη περίπτωση η «αλληλεγγύη» για να είναι αλληλεγγύη πρέπει να εκφραστεί δημοσίως μ’ ότι κινδύνους αυτό συνεπάγεται. Γιατί ακόμα και μια προσεκτική διατύπωση αλληλεγγύης στον συμπαίκτη του είναι αρκετή να δημιουργήσει προβλήματα στον «αλληλέγγυο». Γιατί μια δημόσια δήλωση αλληλεγγύης είναι επί της ουσίας «σημάδι ανυπακοής». Ανυπακοής η οποία αναλόγως της σημασίας του συγκεκριμένου παίκτη για την ομάδα μπορεί είτε ν’ αγνοηθεί είτε να πρέπει οπωσδήποτε να παταχθεί.
Η Α.Ε.Κ. από την «επιστροφή» της και μέχρι σήμερα έχει κάνει πολλές προσθαφαιρέσεις παικτών. Κάποιους απ’ αυτούς τους έχει εκβιάσει είτε επειδή δεν υπέγραψαν την ανανέωση της συνεργασίας τους με τα λεφτά που εκείνη πρόσφερε, είτε επειδή δεν έφευγαν με μεταγραφή εκεί που η Διοίκηση/Ιδιοκτησία επιθυμούσε. Δεν έχει νόημα ν’ αναφερθούμε σε ονόματα τα οποία έτσι κι αλλιώς είναι σ’ όλους μας γνωστά. Αυτό που πρέπει όμως ν’ αναφερθεί είνια ότι μέχρ σήμερα ΔΕΝ υπήρξε (εκτός αν διέφυγε της προσοχής μας) δημόσια έκφραση αλληλεγγύης ποδοσφαιριστών σε συμπαίκτη τους.
Διαβάσαμε σχετικά με την εκδήλωση αλληλεγγύης δύο ποδοσφαιριστών της ομάδας προς τον βασικό μέχρι πρότινος τερματοφύλακα της Γιάννη Ανέστη, ο οποίος δεν υπογράφει την προτεινόμενη από την Διοίκηση/Ιδιοκτησία της ομάδας ανανέωση ζητώντας περισσότερα λεφτά. Δεν ήταν παρά μόνον λίγες λέξεις στο facebook. Λίγες λέξεις που όμως προκάλεσαν από οπαδό της ομάδας τον υποτιμητικό σχολιασμό του Ανέστη αποθεώνοντας αντίστοιχα τους άλλους δύο. Με δεδομένο ότι οι δύο ποδοσφαιριστές εξέφρασαν δημόσια την αλληλεγγύη τους στον συμπαίκτη τους δεν προκαλεί καμία εντύπωση το γεγόνός ότι ο ένας από τους δύο απαντώντας στον οπαδό υπερασπίστηκε τον Ανέστη.
Αναφερόμαστε στό γεγονός αυτό για να επαναλάβουμε κάτι που έχουμε και άλλες φορές υποστηρίξει από την ιστοσελίδα αυτή:
Αν στην Α.Ε.Κ. βρίσκονται και παίζουν παίκτες που θεωρείτε ότι ΔΕΝ κάνουν για την ομάδα, ΔΕΝ φταίνε αυτοί αλλά αυτοί που τους επέλεξαν.
Αν κάποιος παίκτης -που θεωρείτε ότι δεν αξίζει τα λεφτά που παίρνει- «κάθεται στο συμβόλαιο του» ΔΕΝ φταίει αυτός αλλά αυτοί που το πρόσφεραν.
Κανείς απ’ αυτούς που εσείς κρίνετε ανάξιους να φοράνε τα κιτρινόμαυρα με τον Δικέφαλο στο μέρος της καρδιάς ΔΕΝ «είδε φώς και μπήκε». Αν υπάρχουν στην ομάδα παίκτες ανάξιοι να φοράνε την φανέλα της σκεφτείτε (πριν τους την «πέσετε») μη τυχόν και υπάρχουν αντίστοιχα ανάξιοι άνθρωποι στην Διοίκηση της.
Τώρα που εκδηλώθηκε η πρώτη δημόσια έκφαση αλληλεγγύης παικτών σ’ έναν απο τους εκβιαζόμενους συναδέλφους τους πρέπει ο «Διοικητικός» να σκεφτεί αν θα συνεχίσει την ίδια (εκβιαστική) τακτική μ’ όσους δεν πετάνε την σκούφια τους από χαρά με την προσφορά που τους κάνει. Γιατί αν συνεχίσει έτσι το πιθανότερο είναι ότι θα κάνει μεγαλύτερη ζημιά απ’ όσο θα ωφελήσει την ομάδα. Και η ζημιά αυτή όταν θ’ αρχίσει να γίνεται ορατή θα σβήσει με μιας «νίκες» όπως αυτή στην «περίπτωση Βράνιες». Στην περίπτωση, δε, που ενώ ΔΕΝ ενισχύεται η ομάδα εκεί που «πονά» αποδυναμώνεται κιόλας λόγω της μη χρησιμοποίησης «ανυπότακτων» παικτών τότε η αγανάκτηση θα είναι εντονότερη και γενικότερη.
Καθώς το Καλοκαίρι (στην ουσία νωρίτερα) θα πρέπει να σχεδιαστεί η νέα Α.Ε.Κ. θα πρέπει η Ιδιοκτησία της Π.Α.Ε. ν' αποδείξει εμπράκτως ότι είναι σε θέση να κάνει την αναγκαία οικονομική υπέρβαση. Όχι μόνο για να συντηρήσει τα όποια κεκτημένα, αλλά πολύ περισσότερο για να δημιουργήσει μια ομάδα η οποία θα είναι σε θέση ν' αντεπεξέλθει επιτυχώς στην Ευρωπαϊκή πρόκληση. Δυστυχώς, με τα μέχρι σήμερα δεδομένα φαίνεται ότι ο Μελισσανίδης έχει μείνει κολλημένος στο ένδοξο του παρελθόν όταν και απέκτησε το προσωνύμιο (παρατσούκλι) «Τίγρης». Ίσως ο τρόπος με τον οποίο φεύγει ο Γιόχανσον να τον κάνει ν' αλλάξει γνώμη και στάση.
20 Φλεβάρη 2018
παρατηρητήριο.