Προφανώς ο τραμπουκισμός και ο «κωλοπαιδισμός» ΔΕΝ περιορίζονται μόνο σε μια σφαίρα του κοινωνικού βίου. Διαχέονται παντού και από ένα σημείο και μετά θεωρούνται «μαγκιά». Το κακό είναι πως σε κάθε περίπτωση τραμπουκισμού και «κωλοπαιδισμού» «πέφτουμε από τα σύννεφα». Βέβαια σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτή η έκπληξη είναι υποκριτική και χρησιμοποιείται σκόπιμα μόνο και μόνο για ν’ αλιευθούν περισσότερα «κλικ» από τον περίεργο να διαβάσει την σοκαριστική είδηση αναγνώστη.
Δύο μόνο ευρέως γνωστά παραδείγματα (ένα για κάθε περίπτωση) είναι αρκετά για να τεκμηριώσουν τα παραπάνω.
Περί τραμπουκισμού.
«Τραμπουκισμός» δεν είναι μόνο η άσκηση σωματικής βίας. Είναι επίσης και η απειλή χρήσης βίας είτε σωματικής είτε ψυχικής. Συνεπώς δεν χρειάζεται να επικαλεστούμε ένα παράδειγμα άσκησης σωματικής βίας. Είναι το ίδιο ν’ αναφερθούμε σ’ ένα περιστατικό άσκησης ψυχολογικής με ταυτόχρονη απειλή χρήσης και σωματικής βίας. Το χρονικά τελευταίο σχετικό παράδειγμα είναι αυτό της «προειδοποίησης» κάποιων που δήλωσαν «Πάνθηρες» στον ιδιοκτήτη του κινηματογράφου «ΣΠΟΡΤΙΝΓΚ» (που βρίσκεται μια δρασκελιά από την κεντρική πλατεία της Ν. Σμύρνης και πολύ κοντά στο γήπεδο) να μην παίξει την ταινία «1968».
Μετά τον θόρυβο που δημιουργήθηκε ήρθε η απάντηση των «Πανθήρων» οι οποίοι δηλώνουν άγνοια για το περιστατικό, υπογραμμίζοντας πως αν όντως είχαν κάποιο ζήτημα με την διανομή της ταινίας θα έβγαζαν σχετική ανακοίνωση. Στην ουσία η ανακοίνωση των «Πανθήρων» ΔΕΝ έχει κανένα νόημα. Το ζήτημα ΔΕΝ είναι αν τους πιστεύουμε. Είναι ότι ΔΕΝ έχει καμία σημασία αν η «προειδοποίηση» στον ιδιοκτήτη της επιχείρησης (και όχι του κινηματογράφου ο οποίος είναι δημοτικός) ήταν ή όχι εν γνώση και με την έγκριση της διοίκησης (ή του συνόλου) των οργανωμένων του Πανιωνίου.
Το ζήτημα είναι ότι κάποιοι έδρασαν στ’ όνομα τους και ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης θεώρησε όταν τον «προειδοποιούσαν» ότι είχε να κάνει με όλους τους. Το ζήτημα είναι πως όταν ο κινηματογραφιστής επικοινώνησε με τον ιδιοκτήτη της εγκατάστασης, δηλαδή τον Δήμο, ο αντιπρόσωπος του «πέταξε την μπάλα στην εξέδρα» επιλέγοντας απάντηση του τύπου «Που να μπλέκεις τώρα». Πάμε στοίχημα ότι σκέφτηκε και τις επερχόμενες Δημοτικές Εκλογές (και άρα το «πολιτικό κόστος»;). Συνεπώς, το ζήτημα είναι αποκλειστικά η αντιμετώπιση αυτή της απειλής απ’ αυτούς που είχαν την ευθύνη να πάρουν την τελική απόφαση.
Ακόμα χειρότερα, με βάση τα όσα είναι ως τώρα γνωστά φαίνεται ότι ούτε από τον επιχειρηματία ούτε από τον συνομιλητή του στον Δήμο πέρασε από το μυαλό η ιδέα να επικοινωνήσουν με τους ίδιους του «Πάνθηρες» και να ρωτήσουν αν όντως δικοί τους είχαν κάνει αυτή την κίνηση. Για να μην το κάνουν αυτό σημαίνει πως είτε ήταν σίγουροι ότι αυτοί που επισκέφτηκαν τον κινηματογράφο ήταν όντως «Πάνθηρες» είτε δεν ήθελαν να εμφανιστούν «απείθαρχοι».
Κλείνοντας το συγκεκριμένο θέμα και επειδή οι «Πάνθηρες» έκαναν λόγο για «ανεπιβεβαίωτη» είδηση καλό θα είναι «να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους». Είμαστε σε θέση να σας επιβεβαιώσουμε πλήρως το περιστατικό. Επειδή, όμως, μπορεί ακόμη κάποιοι να έχουν αμφιβολίες θα δώσουμε και δύο λεπτομέρειες. Πρώτον κατά την διάρκεια της «επίσκεψης» κατέβηκε -ως ένδειξη υποταγής και άμεσης συμμόρφωσης- από το προσωπικό του κινηματογράφου η μέχρι εκείνη την στιγμή αναρτημένη αφίσα της ταινίας. Δεύτερον ένας από τους «επισκέτες» μίλησε με τον επιχειρηματία ενώ οι υπόλοιποι περίμεναν απ’ έξω.
Η αναφορά στους «Πάνθηρες» γίνεται μόνο και μόνο λόγω επικαιρότητας. Θα μπορούσε στην θέση τους να ήταν η «Θύρα 4», η «Θύρα 13», η «ORIGINAL» ή η «Θύρα 7». Αν για παράδειγμα οι Γαύροι έφτιαχναν μια αντίστοιχη ταινία για να διηγηθούν μια «ένδοξη σελίδα» τους (λέμε τώρα) η οποία έβγαινε το Καλοκαίρι πόσο σίγουροι μπορούμε να είμαστε ότι αυτή θα μπορούσε να παιχθεί στον θερινό κινηματογράφο «Άλσος» στην Ν. Φιλαδέλφεια ή σε κινηματογράφο στην Λ. Αλεξάνδρας; Αντίστοιχα ερωτήματα μπορούν να εκφραστούν και για οποιονδήποτε άλλο συνδυασμό ομάδων.
Γιατί το γενικότερο ζήτημα είναι ότι αναλόγως του κάθε φορά θέματος μια «δυναμική μειοψηφία» λόγω ακριβώς αυτής της «δυναμικότητας» θέλει να εμφανίζεται πως κάνει τοπικά κουμάντο. Πως της «ανήκει», δηλαδή η πόλη. Πως, τελικά, τίποτα ΔΕΝ γίνεται ΧΩΡΙΣ την δική της έγκριση. Όταν τα πράγματα φτάνουν εκεί, τότε οι λιγότεροι σε αριθμό αλλά οργανωμένοι είναι αυτοί που επιβάλλουν διαμέσου του φόβου την θέληση τους στους περισσότερους αλλά ανοργάνωτους.
Περί «κωλοπαιδισμού».
Ο «κωλοπαιδισμός» ακόμα και όταν τιμωρείται θεωρείται από πολλούς «μαγκιά». Ωστόσο, πλέον, το φαινόμενο είναι ιδιαίτερα εκτεταμένο τόσο εξ’ αιτίας της ύπαρξης των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης όσο και επειδή ειδικά στον χώρο του Επαγγελματικού Αθλητισμού η ενηλικίωση μαζί με το «πήξιμο του μυαλού» έρχονται πολύ μετά την επαγγελματική καταξίωση και την λατρεία των οπαδών. Η πλέον γνωστή και εμφατική (λόγω των συχνών επαναλήψεων της) είναι η περίπτωση του μπασκετμπολίστα Ν. Παππά.
Δεδομένου ότι όπως αποδεικνύεται από συνεντεύξεις του ο Ν. Παππάς είναι συγκροτημένο άτομο ο «κωλοπαιδισμός» του ενδεχομένως και να είναι σκόπιμος. Στην περίπτωση αυτή υποβόσκει ένα κόμπλεξ, το οποίο βγαίνει στην επιφάνεια όταν οι συνθήκες το επιτρέπουν. Πιθανόν ο Παππάς να θεωρεί ότι σκόπιμα υφίσταται μια συγκεκριμένη συμπεριφορά από κάποιους δημοσιογράφους και όταν τον «παίρνει» αντιδρά βγάζοντας «χολή». Πιθανότατα να θεωρεί τον εαυτό του (ίσως επειδή είναι περισσότερο διαβασμένος απ’ άλλους μπασκετμπολίστες) σημαντικότερο όχι μόνον από τους συμπαίκτες και τους αντιπάλους του (ειδικά τους Έλληνες) αλλά και από το ίδιο το άθλημα.
Όπως κάποιοι αρέσκονται συχνά-πυκνά να θεωρούν έναν παίκτη σημαντικότερο απ’ όλους τους άλλους (τους πρίν, αλλά και τους μετά). Αυτή την περίοδο είναι ο Γκάλης (βολεύει και για άλλους λόγους) και όποιος δεν συμφωνεί με την άποψη της πλειοψηφίας(;) πρέπει να λοιδωρείται.
Ωστόσο, αυτό που δεν έχουν καταλάβει όλοι αυτοί είναι ότι αν υπήρχε μπάσκετ στην Ελλάδα για να το «απογειώσει» ο -συνονόματος του Παππά- Γκάλης αυτό οφείλεται στον αγώνα που έδωσαν οι πριν απ’ αυτόν παίκτες, προπονητές και παράγοντες πρώτα για να το κάνουν να ριζώσει και μετά για ν’ αναπτυχθεί. Ο αγώνας εκείνος κερδήθηκε επειδή αυτοί που τον έδωσαν έβαλαν πρώτα και πάνω απ’ όλα το άθλημα (δηλαδή, το γενικότερο καλό) και όχι τον εαυτό τους. Ακόμα και οι «βεντέτες» εκείνων των χρόνων ήταν άνθρωποι μετρημένοι και όχι «κωλόπαιδα». Σε κάθε περίπτωση ως χαρακτήρες ήταν πολύ πιο μετρημένοι και συνειδητοποιημένοι τόσο σε σχέση με τον Ν. Παππά όσο και σε σχέση μ’ όσους ντε και καλά θέλουν να μας επιβάλλουν την άποψη τους για «τον καλύτερο παίκτη στην ιστορία του μπάσκετ στην Ελλάδα.».
Εκείνους τους παίκτες (που άνοιξαν τον δρόμο για τον Γκάλη) τους θυμόμαστε ως σήμερα σαν «πρωτοπόρους». Τον Ν. Παππά, όμως, αν συνεχίσει στον ίδιο με τώρα δρόμο θα τον θυμόμαστε για τον χαρακτήρα και την συμπεριφορά του και όχι για το μπάσκετ του.
26 Γενάρη 2018
παρατηρητήριο.