Η υπεράσπιση είναι δύο τύπων. Η «άμεση» όταν ο υπερασπιστής αντικρούει τις κατηγορίες σε βάρος του αφεντικού του. Η «έμμεση» όταν τον υπερασπίζεται σε αντιδιαστολή με κάποιον ανταγωνιστή του. Και στους δύο τύπους είναι υποχρεωτική η αναφορά σε «σκευωρία» που θα καταπέσει στη συνέχεια και η οποία εκπορεύεται από τους ανταγωνιστές του (οι οποίοι έχουν πάντα άκρες στη Κυβέρνηση).
Το τελευταίο διάστημα ζούμε ένα ξεκαθάρισμα λογαριασμών το οποίο λαμβάνει χώρα σε πολλά επίπεδα. Επιπλέον σχετίζεται άμεσα τόσο με την Κυβέρνηση όσο και με την «Κυβέρνηση σε αναμονή». Συνεπώς το ξεκαθάρισμα χρησιμοποιείται και από τις δυό πλευρές για ψηφοθηρία (κάτι που είναι απόλυτα κατανοητό και αναμενόμενο). Το ποιος «κερδίζει» δεν μας αφορά. Ωστόσο, μας αφορά ο τρόπος με τον οποίο οι «αντικειμενικοί» δημοσιογράφοι κάθε πλευράς «δίνουν την μάχη τους». Μια «μάχη» το διακύβευμα της οποίας είναι η προάσπιση της Δημοκρατίας (φυσικά όπως την εννοεί κάθε πλευρά).
Κάθε πλευρά εξακοντίζει στην άλλη πλήθος κειμένων που ασχολούνται τόσο με τις κατηγορίες της μιας για την άλλη, όσο και για την αντιμετώπιση της από την Κυβέρνηση και τα Μ.Μ.Ε. Όσον αφορά το πρώτο τα πράγματα είναι μάλλον δεδομένα. Από την μια πρέπει να «συμψηφιστούν» οι υποθέσεις στις οποίες εμπλέκεται ο Ιβάν Σαββίδης μ’ αυτές του Βαγγέλη Μαρινάκη. Όσο για το αποτέλεσμα του «συμψηφισμού» αυτό διαφέρει αναλόγως της πλευράς που «δίνει την μάχη». Σε κάθε περίπτωση και οι δύο πλευρές θεωρούν ότι αδικούνται και άρα ότι τους «χρωστάνε».
Τώρα σχετικά με την αντιμετώπιση των επιχειρηματιών -για χάρη των οποίων διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους- από Κυβέρνηση και Μ.Μ.Ε. είναι προφανές ότι και οι δύο πλευρές εμφανίζονται «δυσαρεστημένες» ειρωνευόμενες η μια την άλλη για την επιλεκτική ευαισθησία τους τόσο στην αντιμετώπιση (Κυβέρνηση) όσο και στην κάλυψη των αντίστοιχων ειδήσεων (Μ.Μ.Ε.).
Εκτός, όμως, από τα «επιχειρήματα» που χρησιμοποιούνται εκατέρωθεν (τα οποία έχουν «αξία» μόνο για τους υποστηρικτές κάθε πλευράς) έχει ενδιαφέρον να σχολιάσει κανείς τα «παράπονα» τους για την «δημοσιογραφική κάλυψη» των ειδήσεων που αφορούν την «άλλη πλευρά». Η «πλάκα» είναι πως «παράπονα» έχουν και οι δύο πλευρές κάτι που θα ήταν ακατανόητο αν η καθεμιά τους δεν είχε τα δικά της Μ.Μ.Ε. τα οποία και χρησιμοποιεί στον ιδιότυπο αυτό «πόλεμο φθοράς».
Έτσι τα Μ.Μ.Ε. που ελέγχει ο Ιβάν Σαββίδης παραπονούνται τόσο για τον «υπερβολικό» χρόνο που αφιερώθηκε από τα Μ.Μ.Ε. της «άλλης πλευράς» (στην οποία εκτός του Μαρινάκη χρεώνεται και ο Αλαφούζος λόγω Ν.Δ.) στην «μπούκα» με το περίστροφο του Ιβάν στον αγωνιστικό χώρο, όσο και για τον «ελάχιστο» χρόνο που αφιέρωσαν στην είδηση της άσκησης ποινικής δίωξης στον Μαρινάκη για το NOOR 1.
Από την άλλη τα Μ.Μ.Ε. που ελέγχονται από τον Βαγγέλη Μαρινάκη ειρωνεύονται αυτά του Ιβάν Σαββίδη για το «θάψιμο» των ειδήσεων που αφορούν την «εγκληματική οργάνωση της Βόρειας Ελλάδας».
Προκειμένου κάθε πλευρά να «αποδείξει» τους ισχυρισμούς της χρησιμοποιεί είτε το χρονόμετρο «τόσα λεπτά/δευτερόλεπτα έπαιξε η είδηση στο…», είτε την «απουσία» της είδησης από τα Μ.Μ.Ε. της «άλλης πλευράς». Υποτίθεται ότι με αυτές τις αντικειμενικές «αποδείξεις» (καθώς αν κάποιος έχει όρεξη/υπομονή μπορεί να κάνει την δική του χρονομέτρηση) αποδεικνύουν την σκοπιμότητα της «άλλης πλευράς».
Χωρίς να μπούμε στην ουσία του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών πρέπει, ωστόσο, να σημειώσουμε πως η είδηση για την άσκηση ποινικής δίωξης στον Βαγγέλη Μαρινάκη «παίζει» (όχι άδικα) εδώ και χρόνια στα Μ.Μ.Ε. Γιατί εκτός της είδησης για την άσκηση ποινικής δίωξης (στην οποία αφιέρωσε μόνο 70 δευτερόλεπτα ο ΣΚΑΪ) πρέπει να συνυπολογιστεί και ο χρόνος που έχει αφιερωθεί στις σχετικές αποκαλύψεις για την υπόθεση.
Αλλά αυτά αφορούν μόνον αυτούς που θέλουν να δείξουν στ’ αφεντικά τους ότι υπερασπίζονται σθεναρά τα συμφέροντα τους τα οποία κατά περίπτωση ταυτίζουν με την «Δημοκρατία» η οποία κινδυνεύει ή καταργείται από τις μεθοδεύσεις της Κυβέρνησης και των δικαστικών που αυτή ελέγχει. Όλους τους υπόλοιπους το μόνο που θα έπρεπε να μας απασχολεί είναι η ταυτόχρονη εκκαθάριση ΟΛΩΝ των υποθέσεων που αφορούν τα αφεντικά των «4 μεγάλων του ποδοσφαίρου» όποια σχέση και αν έχουν επιλέξει να έχουν με τις ομάδες τους. Κρίμα που κάποιες έχουν κλείσει αφήνοντας υποψίες και σκιές.
Η δίωξη σε βάρος του Μαρινάκη ήταν έτσι κι αλλιώς αναμενόμενη. Όπως, όμως, σχολιάζαμε πριν από περίπου ενάμιση χρόνο (βλέπε εδώ) η δίωξη δεν είναι το μεγαλύτερο κακό για έναν επιχειρηματία. Για απ’ αυτήν θ’ απαλλαγεί όπως απαλλάχτηκαν άλλοι επιχειρηματίες. Στο κάτω-κάτω για ότι μεταφέρει ένα πλοίο (παρανόμως εννοείται) φταίει πάντα ο καπετάνιος (και ποτέ ο πλοιοκτήτης). Έτσι η «ζημιά» αφορά την «κακή δημοσιότητα» που ακολουθεί την διατύπωση τέτοιων κατηγοριών.
Ειδικά, όμως, όσον αφορά τον ποδοσφαιρικό Γαύρο και την σχέση του με τον Βαγγέλη Μαρινάκη το ζήτημα είναι κατά πόσον η εφαρμογή των απαγορεύσεων (άσχετα με το αν είναι συνταγματικές ή όχι) του νόμου μπορεί να εφαρμοστεί επί της ουσίας και όχι μόνον τυπικά. Γιατί τι ωφελεί την Ελληνική Κοινωνία (για την προάσπιση των συμφερόντων της οποίας μεριμνά ο Νόμος) η εικονική πρόσκαιρη μεταβίβαση ή/και η πώληση των μετοχών του Βαγγέλη Μαρινάκη σε κάποιον «μπροστινό» του; Ξέρετε όπως κάποιος άλλος θα ίδρυε Α.Ε. με μεγαλομέτοχο έναν από τους υπαλλήλους του. Δυστυχώς η απάντηση στο ερώτημα αυτό όχι μόνο δεν είναι εύκολη, αλλά είναι και αμφίβολο αν όντως υπάρχει.
Μέχρι, όμως, να φτάσουμε στην διατύπωση αμετάκλητου βουλεύματος για την δίωξη σε βάρος του Βαγγέλη Μαρινάκη (οπότε και θα τεθεί ξανά το παραπάνω ερώτημα εκτός και αν αλλάξει ο νόμος) το μόνο που μας μένει είναι να «απολαύσουμε» το εκατέρωθεν «ξεκατίνιασμα» μεταξύ των «αντικειμενικών» δημοσιογράφων κάθε πλευράς.
27 Μάρτη 2018
παρατηρητήριο.