Από την Αρχαιότητα ήδη ο Αθλητισμός ήταν τόσο ένα μέσο βιοπορισμού όσο και άσκησης κρατικής προπαγάνδας. Στην Αρχαία Γραμματεία υπάρχουν αφηγήσεις για την διενέργεια μιας σειράς από «αθλητικά μήτινγκ» στα οποία δίνονταν χρηματικά βραβεία στους νικητές. Τα «GOLDEN LEAGUE» της IAAF δεν αποτελούν παρά την συνέχεια της πρακτικής αυτής. Υπήρξε τουλάχιστον ένα καταγεγραμμένο περιστατικό που ένας αθλητής έχασε τους Ολυμπιακούς Αγώνες γιατί λόγω των δυνατών ανέμων δεν μπορούσε να φύγει από το νησί σε μήτινγκ του οποίου είχε συμμετάσχει.
Σε σχέση, όμως, με τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αρχαιότητας υπάρχει μια μεγάλη και ειδοποιός διαφορά. Σήμερα οι αθλητές κατεβαίνουν στους αγώνες κάτω από την σημαία ενός Κράτους. Τότε οι αθλητές κατέβαιναν ατομικά και μόνο μετά την ανάδειξη του νικητή ανακοινωνόταν (ρωτώντας τον ίδιο τον αθλητή) η Πόλη-Κράτος που αυτός εκπροσωπούσε. Έτσι στην Αρχαιότητα η πολιτική προπαγάνδα και τα επικοινωνιακά παιχνίδια γίνονταν εκ των υστέρων και πάντως μέχρι την επόμενη διοργάνωση▪ τότε που ο αθλητής αν νικούσε πάλι θα μπορούσε να δηλώσει ότι εκπροσωπεί μια άλλη Πόλη-Κράτος που του πρόσφερε περισσότερα.
Ωστόσο, εκτός της εμπορευματοποίησης του Αθλητισμού ήδη από την Αρχαιότητα υπάρχει ακόμη μια ομοιότητα: η αγωνία για την βελτιστοποίηση των επιδόσεων με κάθε μέσο. Για παράδειγμα έχουν διασωθεί μια σειρά από ειδικά διαιτολόγια πριν από τους αγώνες τα οποία αποσκοπούσαν στην κατάκτηση της νίκης και όσων αυτή αντιπροσώπευε για τον αθλητή. Για την επίτευξη του ίδιου αποτελέσματος σήμερα μια σειρά από Κράτη είτε χρησιμοποίησαν είτε διευκόλυναν το ντόπινγκ.
Για παράδειγμα είχαμε την περίπτωση της Αν. Γερμανίας η οποία με πληθυσμό ίδιο με της Ελλάδας είχε φτάσει να είναι στην:
- 3η θέση των μεταλλίων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972 του Μονάχου με συνολικά 66 αφήνοντας 4η την οικοδέσποινα και γειτόνισσα της με 40.
- 3η θέση με βάση το σύνολο (90) το 1976 αλλά 2η πάνω από τις Η.Π.Α. με βάση τα χρυσά.
- 2η θέση στην Μόσχα το 1980 με 126 συνολικά την διοργάνωση που μποϋκόταραν οι Δυτικοί.
- Το 1984 λόγω του μποϋκοτάζ των αγώνων του Λος Άντζελες δεν συμμετείχε.
- 2η θέση στη Σεούλ το 1988 με 102 στο σύνολο.
Πριν την «καταξίωση» στο αθλητικό στερέωμα η χώρα τω 10 εκ. κατοίκων είχε βρεθεί στην 5η θέση το Μεξικό το 1968 με 25 συνολικά μετάλλια.
Τα Κράτη όπως το δικό μας που δεν μπορούν να διαθέσουν πολλά χρήματα για να βοηθήσουν τους αθλητές τους να διακριθούν τους βάζουν τόσα εμπόδια που στο τέλος μόνο όσοι τα ξεπερνάνε διακρίνονται. Τότε οι πολιτικοί μας διαγκωνίζονται δίπλα στους διακριθέντες αθλητές για φωτογραφίες «κλέβοντας» λίγη από την δόξα των τελευταίων προκειμένου να εμπλουτίσουν το επόμενο προεκλογικό τους φυλλάδιο.
Είναι προφανές ότι από την πλευρά τους οι αθλητές ένοιωθαν σαν αγελάδες που κάθε τόσο (όταν είχαν επιτυχίες) τις άρμεγαν. Ωστόσο, ανέχονταν την τέτοια κατάσταση επειδή μέχρι πρόσφατα υπήρχε το «τυράκι» (δέλεαρ) της επαγγελματικής αποκατάστασης στο Δημόσιο. Τώρα που αυτό καταργήθηκε η μέχρι τώρα «συνεργασία» χαλάει. Ακόμη περισσότερο που η «επίλυση» ζητημάτων όπως το «Σκοπιανό» δημιουργούν αντιπάθειες και στον χώρο του Αθλητισμού. Το χειρότερο είναι όταν οι αθλητές (ειδικά οι σημερινοί) είναι μορφωμένοι και μπορούν να γράψουν και να μιλήσουν με επιχειρήματα δυσκολεύοντας αυτούς που θα επιχειρούσαν να τους αποδομήσουν.
Βέβαια, οι αθλητές έχουν ένα μικρό πλεονέκτημα σε σχέση μ’ όλους τους άλλους. Είναι αυτό της δημοσιότητας η οποία ως ένα βαθμό τους προστατεύει από τις ευθείες σε βάρος τους επιθέσεις, δεδομένου ότι σε τέτοια περίπτωση θα ξεσηκωνόταν υπέρ τους ένα κύμα συμπαράστασης (το οποίο θα μπορούσαν ίσως να εκμεταλλευτούν στο μέλλον). Εμείς, πάντως, ως «πουθενάδες» οι οποίοι δίνουμε αγώνα για να έχουμε το αυτονόητο δικαίωμα της ελεύθερης γνώμης υπερασπιζόμαστε όσο αυτό είναι δυνατόν την στάση της Άννας Κορακάκη η οποία όντας θυμωμένη ζήτησε από τους πολιτικούς που υποστηρίζουν την συμφωνία να μην φωτογραφηθούν ξανά μαζί της (βλέπε εδώ). Μένει να δούμε πόσοι θα σεβαστούν την επιθυμία της αυτή καθώς και την αντίδραση της ίδιας αν και εφ’ όσον κάποιοι δεν την σεβαστούν.
Ωστόσο, ίσως να υπάρχει γι’ αυτούς μια ελπίδα. Ίσως αν η συμφωνία δεν περάσει η Άννα να τους συγχωρέσει και να τους αφήσει να βγάλουν καμία φωτογραφία μαζί της. Ίσως… Άλλωστε η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.
21 Ιούνη 2018
παρατηρητήριο.