Αφού κατά την αγορά του λαχνού κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει αν θα είναι μέσα στους νικητές το «λαχείο» χρησιμοποιείται σε κάθε περίπτωση που κάτι αγοράζεται φθηνά και σύντομα ενδέχεται ν’ αξίζει πολύ περισσότερο από την τιμή αγοράς ή η απόδοση του να είναι ισάξια ενός ακριβότερου απ’ αυτό. Σε κάποιες περιπτώσεις τα «λαχεία» είναι για τους περισσότερους ο μόνος τρόπος διεκδίκησης της «Τύχης». Ακόμη και γι’ αυτούς που τα διοργανώνουν, ίσως περισσότερο γι’ αυτούς.

Στην Ελλάδα η διοργάνωση των «ΛΑΧΕΙΩΝ» γίνεται τα τελευταία χρόνια από θυγατρική εταιρεία του Ο.Π.Α.Π. στον οποίο συμμετέχει με μειοψηφικό ποσοστό ο «Διοικητικός Ηγέτης» της Α.Ε.Κ. Έτσι από την άποψη αυτή είναι από τη μια οξύμωρο, μα από την άλλη πλήρως ενδεικτικό της οικονομικής κατάστασης ένας από τους διοργανωτές των «ΛΑΧΕΙΩΝ» να στηρίζει ως ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας τις ελπίδες του σε «λαχεία». Μπορεί σε κάποιους να φαίνεται ότι οι δύο τύποι «λαχείων» είναι μεταξύ τους διαφορετικοί, αλλά αυτό δεν ισχύει. Και στις δυό περιπτώσεις είτε το βραβείο είναι αμιγώς χρηματικό, είτε μιλάμε για ένα φθηνά αγορασμένο παικταρά η αποτίμηση είναι τελικά χρηματική (τουλάχιστον για τον ιδιοκτήτη).

Στην Α.Ε.Κ. μετά τον σκόπιμο υποβιβασμό στην Γ’ Εθνική έχουμε πολλάκις τιμήσει τα «λαχεία». Στα 6 αυτά χρόνια έχουν αγοραστεί πολλοί παίκτες «λαχεία» με τους περισσότερους όμως λαχνούς να μην βγαίνουν ούτε στον λήγοντα. Περιπτώσεις όπως του Γιόχανσον απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα που θέλει όποιος αγοράζει πολλούς λαχνούς να κερδίζει και κάποιες φορές. Ωστόσο, στην περίπτωση του για την ιδιοκτησία της Π.Α.Ε. δεν υπήρξε κανένα χρηματικό όφελος.

Στα «ποδοσφαιρικά λαχεία» υπάρχει μια σημαντική διαφορά σε σχέση μ’ όλα τα υπόλοιπα. Στα «ποδοσφαιρικά λαχεία» μπορείς να έχεις μια εκτίμηση των δυνατοτήτων και της προοπτικής ενός παίκτη (με την απαραίτητη προϋπόθεση ότι θα καταφέρει να εγκλιματιστεί). Συνεπώς, για τα «ποδοσφαιρικά λαχεία» μπορούμε να εκφέρουμε (όσο και αν είναι ριψοκίνδυνο) προκαταβολικά μια γνώμη βλέποντας τους όρους δανεισμού/συνεργασίας τους. Για τους μεν δανεικούς όσο ακριβότερη είναι η τιμή αγοράς τους τόσο πιθανότερο είναι αυτοί να μη μείνουν στην ομάδα που τους δανείζεται (ειδικά όταν από οικονομικής άποψης η ομάδα κατατάσσεται στις μικρο-μεσαίες της Ευρώπης). Όσον αφορά τις υπόλοιπες περιπτώσεις το μόνο που χρειάζεται είναι μια ματιά στους όρους συνεργασίας.

Το τελευταίο μεταγραφικό απόκτημα της ομάδας μας έρχεται από την Βραζιλία. Μια αγορά που και λόγω αποικιοκρατίας έχουν προνομιακή πρόσβαση οι Πορτογάλοι. Από κει, λοιπόν, η Α.Ε.Κ. απέκτησε χωρίς λεφτά το 70% παίκτη (η ομάδα του έχει το υπόλοιπο 30%) ο οποίος υπέγραψε 5ετές συμβόλαιο συνεργασίας. Υποτίθεται ότι ο παίκτης είναι «εξελίξιμος», κάτι που στα «ποδοσφαιρικά» σημαίνει ότι στο μέλλον ενδέχεται να πουληθεί για πολλά λεφτά. Το πόσο «εξελίξιμος» θεωρείται ο συγκεκριμένος παίκτης από την πρώην ομάδα του (η οποία έχει κρατήσει το 30%) προκύπτει από το ποσοστό που αυτή έχει αφ’ ενός κρατήσει και αφ’ ετέρου εισπράξει για την μετακίνηση του. Δεδομένου ότι η Α.Ε.Κ. δεν πλήρωσε λεφτά για την μεταγραφή του και η ομάδα του κράτησε μόνο 30% συμπεραίνουμε ότι αυτός ΔΕΝ θεωρείται τόσο «εξελίξιμος». Το «μήνυμα» που εκπέμπει η συγκεκριμένη περίπτωση είναι ενός παίκτη του οποίου η Α.Ε.Κ. είναι η «τελευταία ευκαιρία του» για ν’ αναδειχτεί. Τον παίκτη αυτόν δεν τον έχει σε μεγάλη υπόληψη η πρώην ομάδα του, γιατί αν τον είχε θα είχε πάρει λεφτά για την μεταγραφή του ή θα είχε κρατήσει μεγαλύτερο ποσοστό του. Βέβαια στο «καλό σενάριο» που ο Βραζιλιάνος μας αναδεικνύεται σε παικταρά και πουληθεί ακριβά ακόμη και το 30% θα είναι μεγάλο ποσό.

Σε κάθε, όμως, περίπτωση και με βάση μόνο τους όρους μετακίνησης του η Α.Ε.Κ. θα είναι τυχερή αν βρει έναν αξιόπιστο για τις ανάγκες της παίκτη. Από κει και πέρα μένει να δούμε αν με βάση την απόδοση του συγκεκριμένου και των τριών δανεικών δικαιωθεί η επιλογή των «ποδοσφαιρικών λαχείων» ή αν ο «Διοικητικός Ηγέτης» πρέπει (μπορεί;) ν’ αλλάξει λογική και τακτική στις μεταγραφές παικτών.

(Σημείωση: Η φωτογραφία του Βίτορ είναι από την ιστοσελίδα www.newsit.gr, η οποία στο ρεπορτάζ της μας πληροφορεί ότι ο παίκτης ήρθε για «ψήσιμο». Το «ζουμί» της υπόθεσης είναι ότι νέχει τον ίδιο μάνατζερ με τον Άλεφ. Αυτές είναι οι «ομορφιές» τοτ Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου.)

13 Αυγούστου 2018
παρατηρητήριο.