Διαβάζουμε, λοιπόν πως για το 2019 κα το 2020 η Ε.Ρ.Τ. θα δώσει:

Τα «δικαιώματα μετάδοσης» είναι το σύνολο των τηλεοπτικών που θα εισπράξουν οι ομάδες. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο χρονιές οφείλεται προφανώς στην μείωση των ομάδων.

Τα «κόστος μεταδόσεων» αφορά τα έξοδα μετακίνησης και προσωπικού για τις μεταδόσεις των αγώνων. Προφανώς η διαφορά ανάμεσα στις δύο χρονιές οφείλεται και εδώ στην μείωση των ομάδων άρα και των παιχνιδιών που θα καλυφθούν τηλεοπτικά.

Οι «χορηγίες» αφορούν τα λεφτά που η Ε.Ρ.Τ. θα πληρώσει στην SUPER LEAGUE για να διαφημίζεται ως «περήφανη» υποστηρίκτρια της διοργανώτριας αρχής. Η διαφορά από χρονιά σε χρονιά είναι μεγάλη (πάνω από 50%) για να την αποδώσουμε μόνο στη μείωση των ομάδων. Σε σχέση, όμως, με το συνολικό ποσό δεν έχει και τόση σημασία να το ψάξουμε περισσότερο.

Ακόμη, όμως, και μετά τα παραπάνω υπάρχουν αρκετοί οι οποίοι στην απέλπιδα προσπάθεια τους να βρουν κάποια δικαιολογία (ένα σημείο να πιαστούν) ψελλίζουν το επιχείρημα περί «διαφημιστικών εσόδων» της Ε.Ρ.Τ.

Για να σταθεί το επιχείρημα αυτό θα πρέπει η Ε.Ρ.Τ. να έχει πάνω από 28 εκ. Ευρώ έσοδα για το 2019. Είναι χαζό να υποθέσουμε ότι τα «διαφημιστικά έσοδα» της θα φτάσουν σε ποσοστό μεγαλύτερο αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου όταν και «μπήκε μέσα» 2,5 εκ. (πλήρωσε 10εκ. και εισέπραξε 7,5). Με βάση αυτό η Ε.Ρ.Τ. θα «μπει μέσα» κατά τουλάχιστον 25% τον χρόνο για το 2019 και το 2020.

Υποθέτοντας ότι η ζημιά θα είναι ισομερής στο σύνολο των δύο ετών το «Δημόσιο Ταμείο» θα χάσει 12.928.777,60 Ευρώ (ούτε 13 εκ.).

Υπάρχει κανείς σοβαρός να ελπίζει ότι η SUPER LEAGUE για την Ε.Ρ.Τ. θα έχει καλύτερα (ή τουλάχιστον του ίδιου επιπέδου) έσοδα από το Παγκόσμιο Κύπελλο; Χωρίς «χορηγό» μεταδόσεων (τον Ο.Π.Α.Π.;) η Ε.Ρ.Τ. ΔΕΝ θα πάρει πίσω ούτε τα μισά. Προκειμένου να τελειώνει μια και καλή η σχετική συζήτηση περί «διαφημιστικών εσόδων» θα πούμε ακόμη μια φορά τ‘ αυτονόητα.

Η «διαφημιστική δαπάνη» είναι ανάλογη της οικονομικής κατάστασης της Χώρας. Όταν το χρήμα είναι «φθηνό» (χαμηλά επιτόκια δανεισμού) και υπάρχει προσμονή αυξημένης κατανάλωσης, τότε υπάρχουν πλήθος διαφημιζόμενοι. Όταν υπάρχει «ύφεση» τότε η «διαφημιστική πίτα» είναι περιορισμένη. Εκτός και αν στην Ε.Ρ.Τ. βασίζονται ως προς τα διαφημιστικά έσοδα στην «Κρατική διαφήμιση» (σποτάκια «πολιτικής προστασίας» κ.λπ.).

Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει λόγος να γράψουμε κάτι παραπάνω για το συγκεκριμένο θέμα τουλάχιστον όσον αφορά το οικονομικό του σκέλος. Σε δύο επόμενα κείμενα μας (την επόμενη βδομάδα) θ’ ασχοληθούμε τόσο με τον παραλογισμό και την παρανομία της συγκεκριμένης απόφασης, όσο και με το ποιος πληρώνει τον βαρκάρη (λογαριασμό).

18 Αυγούστου 2018
παρατηρητήριο.