Έτσι το κεντρικό ζήτημα είναι αν η Α.Ε.Κ. θεωρεί ότι έχει δίκιο (της την είχαν στημένη) ή άδικο (σωστά τιμωρήθηκε). Στην πρώτη περίπτωση είναι λάθος να μην κυνηγά το δίκιο της. Όχι για τους βαθμούς, αλλά για το δεδικασμένο (προηγούμενο) που δημιουργείται από μια άδικη απόφαση. Μια απόφαση που ενδέχεται να επαναληφθεί και στο μέλλον. Γιατί στην ζωή ΔΕΝ μετριόνται όλα με το χρήμα και όποιος το κάνει είναι μεγάλος μαλάκας (και με την αρχαία και με την τρέχουσα έννοια).

Αν, λοιπόν, αποφάσισαν κάποιοι στην Π.Α.Ε. να μην κάνουν τελικά την προσφυγή (γιατί δεν είχε βαθμολογικό νόημα). Ωστόσο, μερικά πράγματα γίνονται για το παράδειγμα και όχι επειδή υπάρχει βάσιμη ελπίδα ν’ αλλάξει κάτι. Δεν υπήρχε κανένας βάσιμος λόγος για την θυσία μέχρι ενός Σπαρτιατών και Θεσπιέων την δεύτερη μέρα της μάχης των Θερμοπυλών. Όμως έγινε για να λειτουργήσει ως παράδειγμα.

Έτσι αν όντως δεν έχει γίνει (η εγκαταλείφθηκε) η προσφυγή φαίνεται πως στην σημερινή Α.Ε.Κ. ΔΕΝ γνωρίζουν την δύναμη και την αξία του παραδείγματος. Κρίμα γιατί υποτίθεται πως είναι διαφορετικό να είσαι Α.Ε.Κ. Το μόνο που απομένει (εφ’ όσον δεν υπάρχει προσφυγή) είναι η κούφια και σκόπιμη ρητορεία από τα «γιουσουφάκια» σχετικά με την «αδικία» σε βάρος της ομάδας. Αν και από μια άποψη αδικία σε βάρος της ομάδας όντως υπάρχει απλά προέρχεται από την Ιδιοκτησία της.

09 Γενάρη 2019
«πανταχού παρόντες».