Στο οικονομικό πεδίο, λοιπόν, η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί να πείσει τους ψηφοφόρους ότι η αύξηση κάποιων επιδομάτων μαζί με την αύξηση του «μισθού του ανειδίκευτου εργάτη» (κατώτατου) είναι τα χελιδόνια της «οικονομικής άνθησης». Επιπλέον η «έξοδος από τα Μνημόνια» σηματοδοτεί την έξοδο της Οικονομίας από την «εντατική» του χαμηλότοκου δανεισμού των πιστωτών μας. Τώρα η Ελληνική Οικονομία θα πρέπει ν’ αναζητήσει την χρηματοδότηση της από τις «αγορές». Εκτός από τα προηγούμενα ο κυβερνητικός τύπος έχει υποχρέωση να υπερβάλλει τόσο όσον αφορά εκτιμήσεις για την μελλοντική πορεία της Οικονομίας, όσο και για τ’ αποτελέσματα συγκεκριμένων μέτρων όπως η διανομή του «κοινωνικού μερίσματος» στην αναζωογόνηση της «αγοράς».
Με το σημερινό κείμενο θα δώσω μια περιληπτική όσο και αποστομωτική απάντηση στην εκάστοτε προπαγάνδα του κυβερνητικού τύπου. Επί της ουσίας τα παραπάνω συμποσούνται σε δύο κατηγορίες. Στην πρώτη περιλαμβάνεται μοναχή της η «έξοδος στις αγορές μετά το τέλος των Μνημονίων». Στην άλλη περιλαμβάνονται τόσο οι αυξήσεις στα επιδόματα και των κατώτατο μισθό, όσο και η διανομή του «κοινωνικού μερίσματος» και η επίδραση του στην οικονομική δραστηριότητα.
«Το τέλος των Μνημονίων» και η «ανακάμψασα» Ελληνική Οικονομία.
Είναι απορίας άξιο πως όταν είμαστε πολλοί είναι πολύ εύκολο να πέσουμε θύματα απάτης. Αυτό εκμεταλλεύονται οι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης» οι οποίοι σχεδιάζουν ειδικά για τέτοιες περιστάσεις την προπαγάνδα τους. Η σημερινή Κυβέρνηση (όπως και οι προκάτοχες της σ’ ανάλογες περιπτώσεις) προσπαθεί να σας πείσει ότι μετά την «επιτυχή» ολοκλήρωση του τελευταίου Μνημονίου η Εθνική μας Οικονομία είναι αρκετά ισχυρή για ν’ αντικαταστήσει τον χαμηλότοκο δανεισμό της Ε.Ε. και του Δ.Ν.Τ. με τον ακριβότερο των «αγορών».
Κατ’ αρχάς υπάρχει μια παρεξήγηση σχετικά με το τι είναι «Μνημόνιο». Όπως έχω επιχειρηματολογήσει και σε προηγούμενα κείμενα το περιεχόμενο των Μνημονίων ΔΕΝ ήταν τίποτα διαφορετικό από τη στάνταρ «οικονομική συνταγή» των οικονομολόγων για την ανάκαμψη μιας πληγείσας οικονομίας. Στην αρχή από άγνοια και μετά σκόπιμα θέλησαν οι λαϊκιστές να ταυτίσουν τις δημοσιονομικές περικοπές με το «Μνημόνιο».
Δυστυχώς, όμως, γι’ αυτούς δεν υπάρχει καμία σύνδεση μεταξύ τους γιατί οι δημοσιονομικές περικοπές ήταν πράξη ανάγκης από την στιγμή που εξαιτίας της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης ο δανεισμός από τις «αγορές» έγινε αδύνατος (ή πολύ ακριβός που είναι το ίδιο πράγμα) και τα έσοδα του Κράτους μειώθηκαν σημαντικά (οπότε και θα έπρεπε να δανείζεται ακόμα περισσότερο και άρα ακριβότερα για να διατηρήσει το ίδιο επίπεδο δαπανών). Την ίδια με το Κράτος επιλογή έκαναν όλα τα νοικοκυριά χωρίς αυτά να έχουν υπογράψει με τους πιστωτές του Memorandum Of Understanding (MOU) το γνωστό μας «Μνημόνιο». Ακόμη κι έτσι κάποιοι είτε δεν καταλαβαίνουν (γιατί δεν μπορούν) είτε γιατί δεν θέλουν (δεν τους συμφέρει). Έτσι θα δώσω ένα παράδειγμα από μια γνώριμη σ’ όλους μας κατάσταση.
Όλοι μας είχαμε την εμπειρία ενός συγγενή ή γνωστού ο οποίος νοσηλεύτηκε και μετά την έξοδο του πέρασε μια περίοδο προσαρμογής στο σπίτι του ακολουθώντας τις οδηγίες που του έδωσαν οι γιατροί. Όσο ήταν στο νοσοκομείο οι γιατροί είχαν τον αποκλειστικό έλεγχο της υγείας του, όπως ακριβώς η Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ. είχαν τον αποκλειστικό έλεγχο της Ελληνικής Οικονομίας κατά την διάρκεια των «προγραμμάτων» («Μνημονίων»). Ο ασθενής μας (όπως και οι συγγενείς του) είναι σε θέση να καταλάβουν καλύτερα από τους ΣΥ.ΡΙΖ.Αίους ότι ο έλεγχος της υγείας του συνεχίζει να βρίσκεται στους θεράποντες γιατρούς του όσο αυτός εφαρμόζει τις συμβουλές που του έδωσαν. Επιπλέον γνωρίζει πως η υγεία του θα κλονιστεί και η ζωή του θ’ απειληθεί αν λοξοδρομήσει (κάνει του κεφαλιού του) από τις εντολές που έχει λάβει.
Τώρα γιατί στην περίπτωση του ασθενή και των οικείων του είναι προφανές αυτό που για τον κυβερνητικό τύπο και τους ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. δεν είναι, αυτό είναι ζήτημα της «ψυχολογίας της μάζας». Ο βαθμός στον οποίο η Ελληνική Οικονομία πείθει για την ευρωστία της τους διεθνείς τοκογλύφους («αγορές») αποκρυσταλλώνεται στο επιτόκιο δανεισμού της από αυτές. Κάτι που μετά την «έξοδο από τα Μνημόνια» και μέχρι σήμερα ΔΕΝ έχει τολμήσει. Συνεπώς, οποιοσδήποτε κυβερνητικός πανηγυρισμός γίνεται για τις εντυπώσεις και η ανάλογη ρητορεία είναι (για την ώρα) ψευδής. Γιατί η Κυβέρνηση είχε προνοήσει να διερευνήσει το κλίμα πριν προσφύγει στις «αγορές» για δανεισμό και όταν είδε πως οι διεθνείς τοκογλύφοι δεν την πίστευαν ΔΕΝ το τόλμησε.
Η αύξηση των επιδομάτων, του κατώτατου μισθού και περί του «κοινωνικού μερίσματος».
Στην Οικονομία (όπως και στην ζωή) τίποτα δεν είναι μονοσήμαντο. Όλα έχουν δύο όψεις, αν και πολύ συχνά εστιάζουμε μόνο στη μία που μας συμφέρει αγνοώντας την άλλη. Για παράδειγμα η αύξηση των επιδομάτων Κοινωνικής Πρόνοιας και του κατώτατου μισθού («ανειδίκευτου εργάτη») δεν επιβαρύνουν μόνο τον Κρατικό Προϋπολογισμό και το ταμείο των εταιρειών, αλλά αυξάνουν κιόλας τα χρήματα που δαπανώνται για την κάλυψη βιοτικών αναγκών και μειώνουν τα «φέσια» των νοικοκυριών (σε Κράτος και ιδιώτες). Έτσι η τελική επίδραση της αύξησης τους δεν είναι δυνατόν να εκτιμηθεί μονομερώς. Στην περίπτωση, δε, της αύξησης του κατώτατου μισθού ωφελούνται και τα συνταξιοδοτικά ταμεία αφού εισπράττουν ως ποσοστό επί του μεικτού μισθού τις ασφαλιστικές εισφορές. Οι πιο μυημένοι αναγνωρίζουν ότι ΔΕΝ είναι τεχνικά δυνατό ν’ αυξηθεί μόνον ο κατώτατος μισθός χωρίς ν’ αυξηθεί το επίδομα ανεργίας, αφού το τελευταίο υπολογίζεται με βάση τις αποδοχές του «ανειδίκευτου εργάτη».
Προφανώς και οι αυξήσεις αυτές κάνουν καλό στο «κοινωνικό προφίλ» μιας βαθιά αντικοινωνικής κυβέρνησης συνασπισμού, η οποία –υποτίθεται- χωρίς να θέλει έλαβε πολύ σκληρά μέτρα τα οποία τώρα ήρθε η ώρα να άρει σταδιακά. Όπως, όμως, θα δούμε αυτό κάθε άλλο παρά αληθές είναι. Στις 16 Δεκέμβρη 2018 υπήρξαν δημοσιεύματα σύμφωνα με τα οποία διατυπωνόταν η βάσιμη εκτίμηση πως ο εορταστικός τζίρος (συνολικές πωλήσεις) θα ήταν μεγαλύτερος των προηγουμένων ετών. Σε καμιά, όμως, περίπτωση ΔΕΝ θα προσέγγιζαν τα σχεδόν 5,5 δις του 2009. Ο κυβερνητικός τύπος βρήκε ευκαιρία να παραφουσκώσει την εκτίμηση αυτή. Σύμφωνα με την «γραμμή» υπεύθυνη για την αύξηση του τζίρου ήταν η διανομή του «κοινωνικού μερίσματος».
Για τους κομματικούς ψεύτες (αυτή τη φορά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.) δεν είχε καμία σημασία το γεγονός πως τα διανεμόμενα λεφτά ήταν λιγότερα από το 2017. Έπρεπε ν’ αποδοθεί η «αναθέρμανση της αγοράς» στην διανομή του «κοινωνικού μερίσματος». Οι συντάκτες των αντίστοιχων δημοσιευμάτων είχαν πέσει «θύματα» της γοητείας που ασκεί ο «πολλαπλασιαστής».
Στη συγκεκριμένη περίπτωση ο πολλαπλασιαστής καλείται να υπολογίσει πόσες φορές μέσα σ’ ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα το διανεμηθέν «κοινωνικό μέρισμα» άλλαξε χέρια. Η αναγνώριση από τον κυβερνητικό τύπο του «κοινωνικού μερίσματος» ως της βασικής (αν όχι της μόνης) αιτίας αναθέρμανσης της αγοράς τον Δεκέμβρη φέρνει στην επιφάνεια μια αντίφαση. Μια αντίφαση που δεν μπαίνουν στον κόπο να εξηγήσουν είτε γιατί δεν την συνειδητοποιούν, είτε για να μην κάνουν τα πράγματα χειρότερα.
Αν όντως ισχύει ο ισχυρισμός του κυβερνητικού τύπου, τότε γιατί έπρεπε να μειωθούν και απ’ αυτή την κυβέρνηση οι συντάξεις και οι κοινωνικές δαπάνες; Αφού οι συνταξιούχοι δαπανούν όλα τα λεφτά τους σε φάρμακα και είδη πρώτης ανάγκης, τότε η μείωση των συντάξεων έκανε μεγάλο κακό στην Ελληνική Οικονομία μειώνοντας τα Κρατικά Έσοδα από την φορολογία των επιχειρήσεων. Αλλά και αν ακόμα υποθέσουμε ότι αποταμιεύουν τμήμα της σύνταξης τους τότε αν η αποταμίευση καταλήγει στις τράπεζες αυτές ενισχύονται απ’ αυτή▪ ενώ στην περίπτωση που τα κρατάνε «κάτω από το στρώμα» η αποταμίευση αυτή προορίζεται για μελλοντική κατανάλωση (αν και μέχρι τότε δεν ενισχύει την Οικονομία). Ανάλογα ισχύουν και για τις κοινωνικές δαπάνες με την προϋπόθεση πως γίνεται σωστή κατανομή τους και δεν υπερτιμολογούνται τα συγκεκριμένα αγαθά και υπηρεσίες.
Αν, λοιπόν, η διανομή του «κοινωνικού μερίσματος» έχει τέτοια θετική επίδραση, πως οι «οικονομικοί εγκέφαλοι» της Κυβέρνησης δεν μπορούν να δουν πόσο καλύτερα θα ήτα τα πράγματα χωρίς περικοπές στις συντάξεις; Εκτός κι αν θεωρούν ότι η «εσωτερική υποτίμηση» αυξάνει την διεθνή ανταγωνιστικότητα της Ελληνικής Οικονομίας, μια παραδοχή που ΔΕΝ ταιριάζει σε μια (έστω και λεκτικά) «Αριστερή Κυβέρνηση».
Κλείνω το σημερινό κείμενο με μια παραποιημένη για την περίσταση προειδοποίηση, η οποία αρχικά δημιουργήθηκε για να σας ευαισθητοποιήσει σχετικά με τις τηλεφωνικές απάτες. Τα τηλεφωνήματα, δηλαδή, με τα οποία αρχικά σας ενημερώνουν ότι το παιδί προκάλεσε θανατηφόρο ατύχημα και ζητούν λεφτά για να το βοηθήσουν. Στο σποτάκι αυτό ακούμε την φωνή ενός αστυνομικού να μας καλεί «να μην τους πιστέψουμε». Αυτό ακριβώς ζητώ και από εσάς. Όταν διαβάζετε τον κυβερνητικό τύπο να εκθειάζει τις κυβερνητικές επιτυχίες στην Οικονομία, είτε να μην τους πιστεύετε εξ’ ολοκλήρου είτε να «κρατάτε (πολύ) μικρό καλάθι». Έτσι κι αλλιώς μέχρι τις εκλογές θα διαβάσετε πολλά σχετικά με την κατάσταση της Οικονομίας, τα οποία μένουν να κριθούν από τις «αγορές» με το ύψος των προσφερόμενων στο Κράτος επιτοκίων δανεισμού.
19 Γενάρη 2019
«πανταχού παρών 1».