Με την πάροδο του χρόνου το εμπόριο άρχισε να γίνεται σημαντικότερο από την κατοχή γης. Ωστόσο, αυτή ήταν μια πολύ αργή διαδικασία η οποία δεν εξελίχθηκε χωρίς τριβές. Ακόμα, όμως, και όταν οι έμποροι απέκτησαν πολλά λεφτά δεν είχαν ωστόσο καταφέρει ν’ αποκτήσουν και κύρος (το οποίο ήταν το «διαβατήριο» τους για τα «Αριστοκρατικά σαλόνια»). Δεδομένης της εμπορικής του φύσης και αφού τους έλειπε το κύρος, σκέφτηκαν να το αγοράσουν. Έτσι οι «αυτοδημιούργητοι» συγγένεψαν με τους «πλούσιους από κούνια», δηλαδή τους «Αριστοκράτες».
Πλέον οι «αυτοδημιούργητοι» (οι οποίοι δεν είχαν «καλούς τρόπους») μπορούσαν να περηφανεύονται πως εκτός από τα λεφτά και τα μέγαρα η οικογένεια τους έλκυε την καταγωγή από κάποιο σημαντικό πρόσωπο. Την περίοδο της Αναγέννησης κάθε σημαντική οικογένεια της Ιταλίας συμπεριελάμβανε στο «οικογενειακό δέντρο» της τον Ηρακλή (δεδομένου ότι ο Ηρακλής είχε πάρα πολλά παιδιά κανείς δεν θα μπορούσε να είναι απόλυτος στο ζήτημα αυτό). Στην περίπτωση που δεν βρισκόταν πρόχειρος κάποιος ημίθεος η λύση στο ζήτημα της «ευγενούς καταγωγής» δινόταν μέσω ενός σημαντικού προσώπου (προύχοντα-προεστού ή ήρωα της Επανάστασης).
Όμως, όλα τα παραπάνω χρειάζονταν μόνο και μόνο για να «στήσουν» τους «αυτοδημιούργητους» πάνω σ’ ένα βάθρο προκειμένου ξεχωρίζοντας έτσι από την «πλέμπα» να μπορούν να της επιβάλλονται ευκολότερα. Καθώς η εκβιομηχάνιση κατέστρεψε την ύπαιθρο και εξαιτίας της οικονομικής επιτυχίας του διπλανού του άρχισε η μίμηση, η «οικονομική επιτυχία» ταυτίστηκε αφ’ ενός με την καινοτομία και αφ’ ετέρου (πολύ περισσότερο μάλιστα) με την όσο το δυνατόν στενότερη διαπλοκή με την Εξουσία (οποιασδήποτε μορφής). Εφ’ όσον οι «γνωριμίες» έγιναν το σημαντικότερο προσόν του επιχειρηματία, ήταν μοιραίο με την πάροδο του χρόνου ο χαρακτήρας και των μεν και των δε να γίνει χυδαίος. Παρ’ όλα αυτά μέχρι και τον Β’ Π.Π. αυτό δεν ήταν τόσο εμφανές όσο σήμερα, γιατί οι «καλοί τρόποι» («καθωσπρεπισμός») και η συναίσθηση της «κοινωνικής θέσης» καθενός ακόμη λειτουργούσαν.
Οι οικονομικές δυνάμεις που «απελευθερώθηκαν» με τη λήξη του Β’ Π.Π. και οι «οικονομικές ευκαιρίες» που δημιουργήθηκαν εξαιτίας της «ενοποίησης» και της «ομογενοποίησης» της Υφηλίου δημιούργησαν τις σημερινές πιο άξεστες και ανικανοποίητες γενιές «επιχειρηματιών»., οι οποίες είναι πλέον «αναγκασμένες» να λειτουργούν πιο ληστρικά σε σχέση με το παρελθόν αντιγράφοντας μεθόδους και πρακτικές του «οργανωμένου εγκλήματος».
Δεδομένης της ποιότητας των σημερινών «επιχειρηματιών» θα ήταν αφελής ή μάλλον ηλίθιος όποιος θ’ ανέμενε να μείνει ανεπηρέαστος ο Αθλητισμός από τις εγκληματικές συμπεριφορές τους. Έτσι κι αλλιώς οι κάθε λογής «επιχειρηματίες» εμπλέκονται με τις ομάδες όχι από διάθεση προσφοράς προς την Κοινωνία (λέμε τώρα), αλλά επειδή μέσω των ομάδων προστατεύονται και «ξεπλένονται» έναντι των οπαδών της ομάδας (οι οποίοι και δικαιολογούν τα εγκλήματα τους). Καθώς, όμως, «το τανγκό χρειάζεται δύο» είναι απόλυτα λογικό το ίδιο διεφθαρμένοι να είναι και όσοι «πολιτικοί» διαπλέκονται μαζί τους.
Δεδομένου ότι ανέχονται τα «οικονομικά» τους εγκλήματα (φοροδιαφυγή, ξέπλυμα χρημάτων, λαθρεμπόριο) γιατί τους «ταΐζουν», όσα συμβαίνουν τα τελευταία χρόνια στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ δεν είναι μόνο αναμενόμενα, αλλά πολύ περισσότερο «ευχής έργον» για τους κυβερνώντες. Τους κυβερνώντες οι οποίοι ΔΕΝ θέλουν να προστατέψουν ούτε τον Αθλητισμό, αλλά ούτε και τους εμπλεκόμενους μ’ αυτόν. Για τους κυβερνώντες επιθέσεις σαν αυτή στον Τζήλο είναι όχι μόνο απαραίτητες για την ύπαρξη τους, αλλά πολύ περισσότερο καλοδεχούμενες. Γιατί στην περίπτωση του Τζήλου το επίσημο Κράτος θα μπορούσε αν ήθελε να τον έχει προστατέψει. Αλλά, αν το έκανε πως θα έβγαινε μετά ο Υφυπουργός μεγαλόστομα να «καταγγέλλει» και να εξαγγέλλει «μέτρα» και «μηδενική ανοχή». Αν το Κράτος τον είχε προστατέψει πως θα μπορούσε ο πολιτικά και ιδεολογικά θνήσκων ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να εκμεταλλευτεί (πολιτικά) την επίθεση;
Εφ’ όσον τους κυβερνώντες τους ενδιαφέρει μόνο η διαπλοκή και πως θα έχουν περισσότερα «χαρτιά» για να εκβιάσουν τους «επιχειρηματίες» (που με τη σειρά τους τους εκβιάζουν κι αυτοί) την ευθύνη της αλλαγής της κατάστασης την φέρουν οι φίλαθλοι και όχι οι οπαδοί. Από τη στιγμή, όμως, που η μεγάλη τους πλειοψηφία ΔΕΝ ενδιαφέρεται τόσο όσο χρειάζεται για ν’ αλλάξουν τα πράγματα, η αλλαγή (όπως και η μετάλλαξη) θα προέλθει «τυχαία». Θα προέλθει είτε από τις επιπτώσεις στις «επιχειρηματικές δραστηριότητες» τους της οικονομικής Ύφεσης από την οποία δεν έχουμε ακόμη βγει, είτε από τον «υπερ-κοριό» της Ε.Υ.Π. Γιατί, αυτό που ανέκαθεν καταστρέφει τους «επιχειρηματίες» είναι το (απατηλό) αίσθημα της «παντοδυναμίας» τους.
Μένει να δούμε που (σύντομα) θα οδηγήσει το μεταξύ τους «ξεκατίνιασμα» μέσω των «μισθωμένων δημοσιογράφων» που καθένας τους διαθέτει. Το μόνο σίγουρο είναι πως η στιγμή δεν αργεί πολύ, γιατί με τόσα που έχουν μαζευτεί έχει δημιουργηθεί η «κρίσιμη μάζα» που απαιτείται για να ξεκινήσει η «αλυσιδωτή αντίδραση». Το μόνο που απαιτείται είναι να είμαστε προετοιμασμένοι ν’ αντέξουμε την μπόχα που θα κατακλύσει τα πάντα.
02 Μάρτη 2019
«πανταχού παρών 1».