Η Οικονομική Θεωρία προτιμά να επιλέγει την «λογική των καταναλωτών» κάνοντας πως αυτή των επιχειρηματιών απλά δεν υπάρχει. Ήδη από τα μέσα του 19^ου αιώνα στις Η.Π.Α. τα επιχειρηματικά τράστ (συνένωση επιχειρήσεων μέσω κοινής ιδιοκτησίας) είχε εξελιχθεί στην μεγαλύτερη «οικονομική γάγγραινα». Η νομοθεσία που αφορούσε την διάσπαση τους (αντι-τράστ) αποδείχθηκε αναποτελεσματική. Γι’ αυτό νομοθετήθηκαν μέτρα που απαγόρευαν (ή δυσκόλευαν) την δημιουργία τους. Μέτρα όπως τα κωλύματα του Ν. 2725/1999 για την πολυ-ιδιοκτησία και των συναφών νόμων περί ανταγωνισμού.

Ακόμα κι έτσι το συμφέρον των επιχειρηματιών ως κινητήρια δύναμη τους αποδείχθηκε ισχυρότερο της νομοθεσίας. Έτσι, είχαμε τον σχηματισμό των «αθλητικών τράστ» όπως αυτά περιγράφονται κάθε τόσο από καταγγελίες (βλέπε εδώ). Οπότε, το ζήτημα από πρακτικής άποψης έχει ως εξής:

Πως καταπολεμούνται τα «αθλητικά τράστ» χωρίς οι όποιες απαγορεύσεις να πλήξουν την ελευθερία κίνησης των εργαζομένων και της οικονομικής δραστηριότητας;

Ένα πρώτο βήμα θα ήταν η απαγόρευση δανεισμού ποδοσφαιριστών μεταξύ ομάδων της ίδιας κατηγορίας▪ ένα βήμα στο οποίο η προηγούμενη κυβέρνηση (που είχε όπως δήλωνε την βούληση να ρυθμίσει) δεν προχώρησε ποτέ. Από κει και πέρα τα περισσότερα από τα «καταγγελλόμενα» είναι από πρακτικής άποψης «να ‘χουμε να λέμε» και δημιουργούν μόνο εντυπώσεις καθώς δεν παράγουν πρακτικά αποτελέσματα. Γιατί, πως μπορείς ν’ απαγορεύσεις σε κάποιον να βρει δουλειά σε διαφορετική ομάδα απ’ αυτή που έπαιζε;

Σε κάθε περίπτωση ο τρόπος αντιμετώπισης των «ποδοσφαιρικών τράστ» θα είναι μια ενδιαφέρουσα πνευματική (και ελπίζουμε νομική) άσκηση.

14 Μάη 2020
«πανταχού παρόντες».