Κατ’ αρχάς και παρά το γεγονός ότι η υπόθεση πολυ-ιδιοκτησίας αφορά ομάδες η συγκεκριμένη διαφορά ΔΕΝ είναι αθλητική και γι’ αυτό ΔΕΝ εκδικάζεται από τα πειθαρχικά ποδοσφαιρικά όργανα. Αφορά την καταστρατήγηση των όρων περί ανταγωνισμού μεταξύ Α.Ε. ειδικού σκοπού όπως οι Π.Α.Ε. Γι’ αυτό και ο Ν. 2725/1999 είναι σαφής και αφήνει στα ποδοσφαιρικά πειθαρχικά όργανα μόνο την επιμέτρηση της ποινής και όχι την διαπίστωση της παράβασης.
Την οποία διαπίστωση της παράβασης (και του ελέγχου γενικά των Π.Α.Ε.) το Κράτος επιφυλάσσει σε μια «Ανεξάρτητη Αρχή» (Ε.Ε.Α.) την οποία προικοδότησε με ανακριτικές αρμοδιότητες (που ΔΕΝ έχουν τα πειθαρχικά ποδοσφαιρικά όργανα τα οποία ΔΕΝ είναι εκ του νόμου Δικαστήρια). Έτσι, τα πορίσματα της Ε.Ε.Α. είναι απολύτως δεσμευτικά και ανέλεγκτα απ’ αυτούς στους οποίους απευθύνονται (με τον ίδιο τρόπο που τα πορίσματα του Σ.Δ.Ο.Ε. ΔΕΝ ελέγχονται από τα φορολογικά δικαστήρια).
Αν η ομάδα του Ιβάν Σαββίδη θεωρεί ότι η Ε.Ε.Α. ΔΕΝ έκανε σωστά την δουλειά της γιατί δεν προσφεύγει στην Επιτροπή Ανταγωνισμού ζητώντας της να ξεκαθαρίσει την υπόθεση; Στο κάτω-κάτω η Επιτροπή Ανταγωνισμού είναι και αυτή μια «Ανεξάρτητη Αρχή» όπως η Ε.Ε.Α. Ωστόσο, ΔΕΝ θα το κάνει γιατί ξέρει ήδη το αποτέλεσμα. Έτσι κι αλλιώς η Ε.Ε.Α. έκανε σωστά την δουλειά της, κάτι που αποδεικνύεται από τον πόλεμο που δέχτηκαν τα μέλη της (γι’ αυτό προσεχώς).
Από τα πραγματικά δεδομένα (και όχι από αυθαίρετα συμπεράσματα) ότι ο Καλπαζίδης έκανε δουλειές αποκλειστικά με τον θείο του Ιβάν έχοντας αγοράσει(;) μια εταιρεία που ανήκε σε στενούς του συνεργάτες. Από οικονομικής άποψης όλη αυτή η πυραμίδα χτίστηκε για να κρύψει από την φορολόγηση έσοδα. Έσοδα από τις χώρες στις οποίες παρήχθησαν μέσω του transfer pricing. Δεν χρειάζεται καμία άλλη απόδειξη σχετικά με την πολυ-ιδιοκτησία από το γεγονός ότι με τα λεφτά που ο ανιψιός έβγαλε από τις δουλειές με τον θείο του αγόρασε ομολογιακό δάνειο μετατρέψιμο σε μετοχές της Π.Α.Ε. Π.Α.Ο.Κ., το οποίο κατείχε η DIMERA LTD. Όσο το κατέχει είναι εν δυνάμει μέτοχος της Π.Α.Ε. και σε συνδυασμό με την κατοχή από μέρους του των προπονητικών εγκαταστάσεων της Ξάνθης αποδεικνύει αυτό που η «πιάτσα» από καιρό γνωρίζει: ότι Π.Α.Ο.Κ. & Ξάνθη βρίσκονται κάτω από την ίδια σκεπή.
Πάμε τώρα στο διατακτικό της απόφασης του CAS.
Αν το CAS ήταν «Δικαστήριο» (Άρειος Πάγος), τότε στέλνοντας την υπόθεση πίσω στο Εφετείο (Επιτροπή Εφέσεων) θα ζητούσε να γίνει νέα εκδίκαση με νέα σύνθεση. Αν δε η υπόθεση ήταν τόσο προφανής θα την «κρατούσε» και θα την εκδίκαζε το ίδιο. Το CAS, όμως, ΔΕΝ είναι δικαστήριο και για τον λόγο αυτόν δεν μπορεί να «διατάξει» τους εν ενεργεία δικαστές της Επιτροπής Εφέσεων της Ε.Π.Ο. να κάνουν κάτι. Ακόμη περισσότερο να παραβιάσουν τον Ν. 2725/1999 ο οποίος υπερισχύει (όπως και κάθε νόμος) είτε του Καταστατικού είτε του Πειθαρχικού Κώδικα της Ε.Π.Ο.
Στέλνοντας, όμως, την υπόθεση στον δεύτερο βαθμό κάθε άλλο παρά ακυρώνεται η πρωτόδικη απόφαση οπότε και θα επιστρέφονταν οι αφαιρεθέντες βαθμοί. Για να επιστραφούν θα πρέπει η ομάδα του Ιβάν ν’ αθωωθεί από την Επιτροπή Εφέσεων. Μόνον τότε. Μέχρι να γίνει αυτό (και αν) οι βαθμοί συνεχίζουν να είναι αφαιρεμένοι. Αυτό, άλλωστε, δεν συμβαίνει και στα ποινικά δικαστήρια όπου η πρωτόδικη απόφαση είναι εκτελεστή μέχρι την έκδοση της εφετειακής απόφασης; Πως θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά στην υπόθεση πολυ-ιδιοκτησίας ειδικά όταν η ομάδα της Θεσσαλονίκης τόσο καιρό διατείνεται ότι αν δικαζόταν κανονικά (από δικαστές) θ’ αθωωνόταν;
Υπάρχει ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο του διατακτικού του CAS που αξίζει ειδικού σχολιασμού. Αυτό αφορά το νομικό πλαίσιο της εκ νέου εκδίκασης. Σύμφωνα με αυτή την ανάρτηση γίνεται μεταξύ άλλων λόγος και γι’ αυτό (σημείο 3).
Στην εκ νέου εκδίκαση θα εφαρμοστεί ο Ν. 2725/1999 και όχι ο Κανονισμός της UEFA. Αυτό σημαίνει (σημείο 2) ότι την Επιτροπή Εφέσεων της Ε.Π.Ο. ΔΕΝ την απασχολεί καθόλου η ανυπαρξία αντίστοιχης διάταξης στον Πειθαρχικό Κανονισμό της Ε.Π.Ο. αφού η παράβαση περιγράφεται στον «Αθλητικό Νόμο».
Άρα, όλα αρχίζουν και τελειώνουν στον «Κρατικό Νόμο» και όχι στα κείμενα της Ε.Π.Ο. οπότε «και με την βούλα του CAS» τέλος στο «αυτοδιοίκητο της Ε.Π.Ο.».
Σε κάθε περίπτωση υπάρχει ένα ενοχλητικό σημείο το οποίο αφορά την σύνθεση του CAS. Πως γίνεται εν ενεργεία δικαστές όπως αυτοί της Επιτροπής Εφέσεων να κρίνονται από «ειδικούς» στο «Αθλητικό Δίκαιο» (δικηγόρους κ.α.); Επιπρόσθετα πως γίνεται να κρίνεται το δικαιακό σύστημα μια Χώρας από μη δικαστές; Γιατί σε κάθε περίπτωση το CAS ΔΕΝ είναι «Δικαστήριο της Χάγης» ή των «Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων» ή το «Δικαστήριο της Ε.Ε.». Για την ώρα και εξ’ αιτίας της μη απόφασης του CAS ΔΕΝ χρειάζεται ν’ απαντηθούν αυτά τα ερωτήματα.
Χειρότερο όλων δεν είναι η μη απόφαση του CAS ούτε το γεγονός ότι στο επίκεντρο της εκδίκασης παραμένει το πόρισμα της Ε.Ε.Α. Το χειρότερο είναι ότι παρακολουθούμε και από τους δύο Γαύρους μια ανεπιτυχή μέχρι στιγμής προσπάθεια να ελέγξουν την Δικαιοσύνη προς όφελος τους. Οι Βορειο-Ελλαδίτες Γαύροι «δολοφονούν» καθημερινά δικαστικούς καριέρας μπας και πετύχουν την απαλλαγή τους από το σκάνδαλο της πολυ-ιδιοκτησίας. Τ’ «αδέρφια» τους του Νότου προσπαθούν να τοποθετήσουν στον Άρειο Πάγο δικαστή που να είναι της αρεσκείας του αφεντικού τους. Οι οπαδοί εκατέρωθεν είτε υποστηρίζουν τις ενέργειες των αφεντικών τους είτε «βγάζουν τον σκασμό». Στην προσπάθεια τους αυτή έχουν άξιους συμπαραστάτες επαγγελματίες «δολοφόνους» (διάβαζε «δημοσιογράφους»), οι οποίοι επιβεβαιώνουν με την καθημερινή τους δραστηριότητα ότι το γνωστό σύνθημα κάθε άλλο παρά ψευδές είναι.
15 Ιούλη 2020
«πανταχού παρών 1».