Ακόμη και αν υποθέσουμε πως η ομάδα εκείνη ήταν το αποτέλεσμα ικανού διοικητικού σχεδιασμού, τα όσα ακολούθησαν (η αποδόμηση της) ήταν ομοίως διοικητική (δηλαδή του ιδιοκτήτη) απόφαση. Η ομάδα που εμφανίστηκε χθες στο χωράφι της Ριζούπολης ΔΕΝ μπόρεσε παρά το ότι προηγήθηκε νωρίς και με πολύ ωραίο γκολ να κερδίσει τον Βόλο του Μπέου. Δεν μπόρεσε να τον κερδίσει γιατί είναι συνολικά μια ομάδα χωρίς έμπνευση, με περιορισμένες ικανότητες (η άμυνα της μπάζει μειώνοντας την αποτελεσματικότητα της) και χωρίς στόχους κιόλας από τον Α’ Γύρο.

Το γεγονός ότι από θεωρητικής άποψης δεν έχει τα κενά των προηγουμένων ετών απλά μεγαλώνει την πίκρα για τις εμφανίσεις της. Είναι μια ομάδα που κάνει ότι μπορεί για να σου βγάλει ξινές ακόμη και τις ελάχιστες στιγμές ευτυχίας. Από κάθε άποψη είναι μια ομάδα-επιτομή της ποδοσφαιρικής προσέγγισης του ιδιοκτήτη, ο οποίος όπως μας ενημερώνουν όταν τα πράγματα πάνε καλά οι κιτρινόμαυροι «χατζηαβάτηδες» «ξέρει από μπάλα» (φανταστείτε να μην ήξερε).

Με δεδομένο ότι τα πράγματα λίγο-πολύ (με την εξαίρεση του Πρωταθλήματος) και παρά τις αλλαγές προπονητών όλα αυτά τα χρόνια παραμένουν τα ίδια το πρόβλημα ΔΕΝ έγκειται μόνο στα πρόσωπα, αλλά κυρίως στην ψυχολογία του «οργανισμού». Δυστυχώς ή ευτυχώς όπως λένε το «χούι βγαίνει τελευταίο», οπότε απομένει να δούμε ποιον (νέο;) τρόπο θα επιλέξει η Ιδιοκτησία προκειμένου να δώσει ζωή στα άψυχα σώματα που φορούν τα κιτρινόμαυρα με τον Δικέφαλο στη θέση της καρδιάς.

22 Δεκέμβρη 2020
«πανταχού παρόντες».