Είχε πλέον ξημερώσει Χριστούγεννα και οι 5+1 ήρωες μας ήταν μάλλον ανήσυχοι. Είχαν καταφέρει ν’ απαλλαγούν από την ετήσια επίσκεψη της συνείδησης τους που τους στοίχειωνε τα τελευταία χρόνια για τα καλά; Ή μήπως όχι; Είχε ήδη περάσει το μεσημέρι και οι ήρωες μας χώνευαν το μεσημεριανό εορταστικό φαγητό. Όπως ξέρουμε η χώνεψη είναι μια «ύπουλη» διαδικασία καθώς για να λάβει χώρα πρέπει ο οργανισμός να πέσει σε λήθαργο δίνοντας όλη του την ενέργεια σ’ αυτή.
Είχαν παραφάει (όπως πάντα άλλωστε) και δεν είχαν την δύναμη να ξεντυθούν και να πάνε να κοιμηθούν στο κρεβάτι τους. Έτσι, τους ερχόταν ευκολότερο (και άρα προτιμότερο) να βυθιστούν στους καναπέδες του σαλονιού. Εκεί ο λήθαργος της χώνεψης τους βύθισε σε σύντομα μεν, αλλά βαθιά όνειρα.
Ιστορία Ν.1: Το όνειρο του χοντρού μουσάτου.
Μπορεί να φαινόταν πως δεν μπορούσε να τον πιάσει κανείς (ακόμη και να τον «ακούμπαγαν» στο τέλος τη γλύτωνε), αλλά αυτός ήξερε πως δεν ήταν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Στο κάτω-κάτω ένας άνθρωπος σαν κι αυτόν είχε πολλούς εχθρούς και όσο δυνατός και να είναι δεν μπορεί να τα βάλει μ’ όλους μαζί (το ίδιο ισχύει και για τους εχθρούς του). Και το 2020 παρά τις προκλήσεις που αντιμετώπισε τα είχε καταφέρει. Ο Απολογισμός της χρονιάς ήταν θετικός αν και τα μικρά κέρδη από την «υπόθεση των 28» θα τα εισέπραττε με τον νέο χρόνο.
Τώρα που τα έβλεπε στ’ όνειρο του ήταν σαν να τα ξαναζούσε. Τώρα, ωστόσο, δεν είχαν την ίδια σημασία. Τώρα υπήρχε μια αδιόρατη απειλή στο παρασκήνιο. Γιατί μπορεί να «καθάρισε» με την Επιτροπή Δεοντολογίας και κατά τα φαινόμενα (μετά την πρόταση του Εισαγγελέα) και με το ποινικό για την «υπόθεση των 28», αλλά μόνον επειδή οι υποθέσεις είχαν παραγραφεί. Μ’ άλλα λόγια δεν κρίθηκε με βάση τα στοιχεία αθώος , αλλά κρίθηκε αθώος επειδή είχε περάσει πολύς χρόνος από τότε που τα έκανε. Ωραία εφεύρεση η «παραγραφή», αν και η ρετσινιά της δεν βγαίνει με τίποτα. Κάτι σαν την υπόθεση της πολυ-ιδιοκτησίας που μετά από δική του πρωτοβουλία (και ψάξιμο) είχε βγάλει για να στριμώξει κυρίως ηθικά τον Ιβάν.
Γιατί ο Ιβάν καιρό τώρα είχε αρχίσει να παίρνει τις αποστάσεις του από τον Π.Α.Ο.Κ. Ωστόσο, ο «χοντρός» δεν ήθελε μόνο να τον νικήσει▪ ήθελε και να τον ξεφτιλίσει. Και αυτή η υπόθεση είχε πάει όπως την σχεδίαζε. Δεν ήταν μόνο το ηθικό πλήγμα σε Ιβάν και Π.Α.Ο.Κ. ήταν πολύ περισσότερο που η υπόθεση έμενε για πολύ χρόνο στην επικαιρότητα. Εκδικάσεις και κόντρα εκδικάσεις σε «αθλητικά δικαστήρια» και επιτροπές, η προσφυγή στο CAS και ξανά πάλι πίσω. «Τέλεια», σκέφτηκε και ήταν η τελευταία ευχάριστη σκέψη που έκανε.
Ξαφνικά, ένα δυσάρεστο αίσθημα τον έβγαλε από την νιρβάνα του. Ένοιωθε σαν οι τραπεζικοί του λογαριασμοί ν’ άδειαζαν αργά αλλά σταθερά και αυτό το αίσθημα ήταν πολύ κακό. Στο κάτω-κάτω στους λογαριασμούς αυτούς δεν είχε μόνο δικά του λεφτά. Του φάνηκε πως είδε μια συστάδα δέντρων και αμέσως ένοιωσε να τον χτυπά ηλεκτρικό ρεύμα. Κατάλαβε πως η συνείδηση του τώρα είχε επιστρέψει για να τον παιδέψει. Του θύμισε την περιπέτεια του με την Νότινγχαμ, η οποία για την ώρα εξελισσόταν σε διοικητική και οικονομική αποτυχία μιας και ακόμη δεν είχε καταφέρει να την ανεβάσει στην PREMIER LEAGUE όπου ήταν και τα πολλά λεφτά. Και μπορεί ο Βρέντζος να μάθαινε κάποια στιγμή να διοικεί, αλλά το σταμάτημα της οικονομικής αιμορραγίας δεν ήταν το ίδιο εύκολο (και πιθανό).
Το επόμενο -όμως- καρέ του μεσημεριάτικου ονείρου των Χριστουγέννων ήταν ακόμη πιο ενοχλητικό, γιατί παρέπεμπε σε μια εκκρεμότητα χρόνων▪ και σ’ αυτές τις περιπτώσεις ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για την τελική έκβαση της. Ήταν αυτή η μαμημένη υπόθεση με τον «ναρκόπλοιο», εκείνη που οι Αμερικανοί έδωσαν στο πιάτο στους δικούς μας. Αλλιώς μπορεί και να την είχε γλυτώσει. Έκανε ότι μπορούσε για να χρονίσει. Προσπαθούσε με την νέα κυβέρνηση μέχρι και να βάλει «δικούς» του στον Άρειο Πάγο για να ελέγχει τις εξελίξεις, αλλά απρ’ όλα αυτά… Ήξερε ότι όπου εμπλέκονται οι Αμερικανοί ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για το τι θα ακολουθήσει. Σε κάθε περίπτωση η υπόθεση αυτή δεν έκανε κακό στις δουλειές του (αλλοίμονο), αλλά του «λέρωνε» την υπόληψη. Και όπως και να το κάνουμε για έναν απόγονο (από την πλευρά της μάνας του) των Υψηλάντηδων η καλή υπόληψη είναι αδιαπραγμάτευτη. «Η τιμή, τιμή δεν έχει και χαρά σ’ όποιον την έχει.» ήταν το τελευταίο πράγμα που σκέφτηκε καθώς αναδευόταν στον καναπέ. Μετά ξύπνησε ελαφρώς ιδρωμένος. Να έφταιγε άραγε η θέρμανση, το φαγητό ή το όνειρο;
Ιστορία Ν.2: Το όνειρο του Ρωσο-Πόντιου μουσάτου.
Είχε αποκοιμηθεί στον καναπέ προσπαθώντας να χωνέψει το Χριστουγεννιάτικο γεύμα. Βρισκόταν κα φέτος στην αγαπημένη του πατρίδα, τη Ρωσία. Ακόμη κι έτσι τα προβλήματα που τον βασάνιζαν στην Ελλάδα μπορούσαν να στοιχειώσουν τον ύπνο του. Ωστόσο, το όνειρο είχε ξεκινήσει μάλλον καλά.
Στην αρχή ονειρευόταν την (γλυκιά όπως κάθε άλλωστε) εκδίκηση του απέναντι στον Μαρινάκη για όσα είχε μηχανευτεί εναντίον του. Αφού ήθελε πόλεμο θα τον είχε. Άλλωστε, δεν ήταν και του κατηχητικού. Το μόνο που δεν τον άφηνε να ησυχάσει ήταν η παροιμιώδης ανικανότητα των συνεργατών του. συνέχιζε να έχει αμφιβολίες για το αν (και πως) θα ξέμπλεκε από την χαζομάρα της πολυ-ιδιοκτησίας. Άκου εκεί να μην μπορεί να λειτουργήσει όπως αυτός θέλει. Στην Ρωσία δεν θα συνέβαινε ποτέ αυτό. Αλλά και πάλι στη Ρωσία ο Ηγέτης είναι (ακόμα και μέσω εκλογών) δια βίου. Όχι, όπως εδώ που ο Αλέξης ούτε δυό θητείες δεν μπόρεσε καλά-καλά να βγάλει (πόσο μάλλον για τρίτη).
Δεν ήθελε να γυρίσει στην Ελλάδα που τον πλήγωνε. Και καλά να πληγώνει τους Έλληνες, αλλά αυτόν… Αυτός ήταν Ρώσος και η μόνη του σχέση με την Ελλάδα ήταν η Ποντιακή καταγωγή του, η οποία τον βοήθησε στην αποστολή του. Μια αποστολή που φαινόταν να έχει τελειώσει μιας και τον είχαν βάλει στο στόχαστρο οι Αμερικανοί. Άκου εκεί λαθρεμπόριο τσιγάρων… Είχε κι άλλες εκκρεμότητες στην Ελλάδα. Εκείνη την υπόθεση με το κουμπούρι και το ντου στο γήπεδο. Αν δεν ήταν Ρώσος και ιδιοκτήτης ποδοσφαιρικής ομάδας θα είχε περάσει αυτόφωρο. Ήταν και η άλλη υπόθεση με την ενέδρα στον Βούλγαρο οπαδό του Άρη που κατέληξε σε φόνο. Όχι τίποτα άλλο αλλά ο φονιάς και οργανωτής της ενέδρας (έτσι έλεγε η Αστυνομία) είχε σχέσεις με τον Π.Α.Ο.Κ. που έφταναν μέχρι αυτόν. Όχι, αν δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς δεν θα επέστρεφε στην Ελλάδα που τον πλήγωνε.
Το όνειρο που είχε ξεκινήσει γλυκά κατέληξε πικρό. Καλά λένε πως «ότι αρχίζει ωραία τελειώνει με πόνο». Αυτή ήταν και η τελευταία του σκέψη πριν ξυπνήσει ιδρωμένος. Ίσως να έφταιγε η ζέστη, ίσως το φαγητό (αν και δεν έφαγε πολύ). Μπορεί και το όνειρο. Ποιος να ξέρει στα σίγουρα.
Ιστορία Ν.3: Το όνειρο του Πόντιου που ήξερε από μπάλα.
Ποτέ του τα τελευταία χρόνια δεν μπορούσε να κοιμηθεί ήσυχος παρά το γεγονός ότι από καιρό είχε σκοτώσει τη συνείδηση του. Λίγο τα αμιγώς επαγγελματικά, λίγο τα προβλήματα με την ομάδα της οποίας ήταν «ουσιαστικός» ιδιοκτήτης δεν μπορούσε να βρει μια στιγμή ησυχίας. Ίσως αν δεν είχε τόσο ανίκανους συνεργάτες. Αλλά και πάλι θα δούλευαν γι’ αυτόν με την φήμη που είχε πιο ικανοί; Και αν ναι θα μπορούσε αυτός να τους ανεχθεί; Ρητορικά εν πολλοίς ερωτήματα μιας και είχε ήδη κάνει από καιρό τις επιλογές του.
Χωνεύοντας όσα χλαπάκιασε για μεσημεριανό είχε βυθιστεί στον καναπέ του και τον είχε πάρει ο ύπνος. Το όνειρο είχε αρχίσει εξαιρετικά. Έβλεπε πως είχε βρει προπονητή που έμεινε για δύο σεζόν και πως η ομάδα όχι μόνο πήρε την «κούπα», αλλά έπαιζε και στους ομίλους του «Τσου-λου» (και τα πήγαινε καλά). Με τόσα λεφτά θα τελείωνε (επιτέλους) και την οικοδομή. Τόσο καλό που ήταν το όνειρο αμέσως κατάλαβε πως ονειρευόταν μιας και αποκλείεται αυτά να συμβούν στην πραγματικότητα.
Από εκείνη τη στιγμή μόνο άσχημα πράγματα έβλεπε. Τι πως τον κυνηγούσαν οι Αμερικανοί ζητώντας του λεφτά. Τι πως εξαιτίας του «φίλοι» και συνεργάτες του είχαν εκτεθεί σε μεγάλους κινδύνους. Αναπόλησε στ’ όνειρο του την εποχή που είχε βρει άκρες σε ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και Κυβέρνηση και έκανε την δουλειά του. Πέρασε αυτή η εποχή σκέφτηκε και αναστέναξε στ’ όνειρο του. Τουλάχιστον του έμεινε η ικανοποίηση ότι ήλεγχε την Ε.Π.Ο. (ακόμη και αν ο έλεγχος της διαιτησίας ήταν αμφιλεγόμενος). Κάτι δεν ήταν κι αυτό; Αυτή ήταν η τελευταία του σκέψη πριν ξυπνήσει μέσα στον ιδρώτα. Έπρεπε να κλείσει τη θέρμανση σκέφτηκε. Ίσως πάλι και να μην έπρεπε να φάει τόσο. Όσο για το όνειρο ήταν συνηθισμένος σε τέτοια οπότε αποκλείεται να έφταιγε αυτό.
Ιστορία Ν.4:Το όνειρο ενός «εγκλωβισμένου».
Δεν είχε φάει πολύ γαλοπούλα, ούτε και γέμιση. Ίσως να είχε πιεί ένα ποτηράκι παραπάνω και αυτό να τον έριξε σε λήθαργο στο καναπέ του σαλονιού. Ωστόσο, είχε καλό λόγο γι’ αυτό καθώς τώρα τελευταία τα πράγματα είχαν αρχίσει να πηγαίνουν σχετικά καλά. Τόσο που από κει ακριβώς ξεκίνησε το δικό του όνειρο.
Έβλεπε το νέο γήπεδο ολοκληρωμένο. Ήταν κατάφωτο, γεμάτο κόσμο και τα καταστήματα εντός του έκαναν «χρυσές δουλειές». Το μόνο μειονέκτημα ήταν ότι ανήκε στο Δήμο. Αυτό, όμως, μπορούσε ν’ αλλάξει με τον ίδιο τρόπο που άλλαξε και η ιδιοκτησία στο παλιό. Να δεις πώς του το ‘παν οι δικηγόροι… χρησι κάτι. Χρησικτησία! Τώρα το θυμήθηκε. Μπορεί να μην ζει τότε (αφού απαιτούνται 20 χρόνια για να τεκμηριωθεί), αλλά σίγουρα το νέο γήπεδο θα του εξασφάλιζε μια θέση στο πάνθεο των προέδρων-ιδιοκτητών της ομάδας με την μεγαλύτερη προσφορά.
Σκέφτηκε «προσφορά» και ένοιωσε πολύ ελαφρύς. Τόσο όσο θα δικαιολογούσε η απώλεια 60-70 εκ. Ευρώ. Πάλι δεν του βγήκε το αγωνιστικό πλάνο, πράγμα που σημαίνει περισσότερα έξοδα. Η σκέψη αυτή και μόνο τον τρόμαξε τόσο που αμέσως ξύπνησε λουσμένος στον κρύο ιδρώτα. Η σκέψη ότι έπρεπε να συνεχίσει να πληρώνει ήταν χειρότερη ακόμα και από εκείνη ότι κάποια στιγμή θα έπρεπε να παραδεχτεί πως ήταν «μπροστινός» (διαχειριστής) των προηγούμενων ιδιοκτητών (των Βαρδινογιάννηδων ντε).
Ο μέχρι τώρα ο «εγκλωβισμένος» -που όμως όπως ήρθαν τα πράγματα έγινε το Α και το Ω για όλο το σύλλογο- ήταν σίγουρος πως για τον κρύο ιδρώτα του δεν έφταιγε η ζέστη. Τώρα που το θυμήθηκε έπρεπε να κλείσει την θέρμανση. Άλλωστε δεν έκανε και τόσο κρύο.
Ιστορία Ν.5: Το όνειρο κάποιου που ονειρευόταν να γίνει «κάποιος».
Το φετινό Χριστουγεννιάτικο τραπέζι τον έβρισκε σε καλύτερη διάθεση από το περσυνό. Δεν καθόταν στον αναπαυτικό του καναπέ για να χωνέψει. Καθόταν για να χουζουρέψει πίνοντας κρασί και τσιμπολογώντας ξηρούς καρπούς. Τα δικά του όνειρα τα έκανε ξύπνιος.
Το μόνο σίγουρο είναι πως κανείς δεν μπορεί να τον κατηγορήσει πως δεν προσπαθούσε και μάλιστα σκληρά. Αρχικά εξέλιξε την οικογενειακή επιχείρηση και κατάφερε να «χωθεί» στα Ολυμπιακά έργα. Στη συνέχεια δεν έφταιγε αυτός που η δουλειά με την εξαγορά εκείνης της τοπικής αλυσίδας σούπερ μάρκετ δεν πήγε καλά. Αν ο συνεταίρος του δεν χρεοκοπούσε θα συνέχιζε να μοστράρεται και για επιχειρηματίας του «κλάδου τροφίμων». Ούτε για την «κοινωνική προσφορά» του είχαν να πουν τίποτα. Γιατί, όπως κάθε επιτυχημένος επιχειρηματίας έτσι κι αυτός ασχολήθηκε με τον Αθλητισμό και μάλιστα με το ποδόσφαιρο.
Μπορεί η Κρήτη να έπεφτε μακριά, σίγουρα όμως η Βέροια «έδενε» και με την τοπική αλυσίδα σούπερ μάρκετ που είχε τότε μόλις αποκτήσει. Όμως, δεν του έφτανε καθώς ένοιωθε πως ήταν φτιαγμένος για «μεγάλα πράγματα». Γι’ αυτό ασχολήθηκε και με μια από τις ομάδες της «συμπρωτεύουσας». Δεν είχε παράπονο όπως είχαν εξελιχθεί τα πράγματα. Καλά πήγαινε η ομάδα και φέτος ειδικά ακόμη καλύτερα. Αν δεν ήταν και οι ήττες από την ομάδα του «χοντρού» που του δημιουργούσαν ζητήματα με τους οπαδούς θα ήταν ακόμη καλύτερα. Δεν μπορείς, όμως, να τα έχεις όλα. Χρειάζεται να έχεις κάποιους συμμάχους να μπορείς ν’ ακουμπήσεις πάνω τους. να σου δώσουν και κανένα παίκτη κοψοχρονιά βρε αδερφέ…
Πάντως σε σχέση με τον μεγάλο του ανταγωνιστή ήταν σε καλύτερη θέση. Και πάνω απ’ αυτόν στην βαθμολογία και μπορούσε να υπολογίζει και σ’ εκείνη την υπόθεση δωροδοκίας από τον συντοπίτη του. Θα προσπαθούσε να την εκμεταλλευτεί όσο μπορούσε περισσότερο για να μειώσει ηθικά τους απέναντι. Τόσο αυτός όσο και ο «χοντρός» (για τους δικούς τους λόγους ο καθένας) στήριζαν πολλά σ’ αυτή (όπως και σ’ εκείνη του φόνου του Βούλγαρου οπαδού της ομάδας). Αν δεν ήταν και αυτές οι «σκιές» (για τους καλοπροαίρετους) για στημένα παιχνίδια με την ομάδα του «χοντρού» θα ήταν ακόμη καλύτερα.
Ήταν ο μόνος μέχρι στιγμής που ονειρεύτηκε ξύπνιος και δεν ίδρωσε από το όνειρο του, αλλά από την θέρμανση και μόνο. Ωστόσο, του άρεσε η θαλπωρή. Ίσως να την ανέβαζε ακόμα ένα βαθμό.
Ιστορία Ν.5+1: Το όνειρο αυτού που φταίει για όλα.
Τα φετινά Χριστούγεννα είχε μεγαλύτερη όρεξη απ’ όλες τις προηγούμενες χρονιές. Ίσως γιατί αυτά θα ήταν τα τελευταία Χριστούγεννα στο αξίωμα που θέλοντας και μη(;) του είχαν φορτώσει. Ακόμα και αν τελικά οι εκλογές γίνονταν το ερχόμενο Καλοκαίρι, ακόμα κι έτσι, σύντομα αυτό το κακοφορμισμένο όνειρο θα τέλειωνε και θα μπορούσε να βρει την ησυχία του. Φυσικά, αν τελικά οι εκλογές γίνονταν το Καλοκαίρι (με τόσες αναβολές πολύ πιθανό) δεν θα τον πείραζε καθόλου. Άλλωστε δεν είναι εύκολο να βρεις αλλού τον μισθό που του έδινε η Ομοσπονδία. Το μόνο δύσκολο ήταν η επόμενη του δουλειά. Αυτός για τον οποίο δούλευε δεν ήθελε ούτε τ’ όνομα του ν’ ακούει.
Ακόμη κι έτσι τα πράγματα δεν γινόταν να χειροτερέψουν παρά μόνο να καλυτερεύσουν. Σε λίγο τέλειωναν οι (τυπικές) ευθύνες, η κριτική, οι κατηγορίες και όλα όσα συνοδεύουν μια πρακτικά αποτυχημένη διακυβέρνηση (έστω και Ομοσπονδίας). Θα παρέδιδε και θα έπρεπε να βρεθεί κάποιος άλλος «να βγάλει το φίδι από την τρύπα» να δει την γλύκα! Είχε βαρεθεί να φταίει αυτός για όλα και είχε σιχαθεί το παρασκήνιο. Το χειρότερο ήταν ότι για να μεγαλώσουν ακόμη περισσότερο την αποτυχία του του είχαν «χρεώσει» (παρ’ ότι ήξεραν ότι δεν ίσχυε) την κατά τα φαινόμενα σκόπιμη καθυστέρηση στα χαρτιά που είχε στείλει η FIFA και αφορούσαν τους Γαύρο και Άρη.
Σε λίγο θα τέλειωνε το μαρτύριο του και μια και καλή θα έβγαινε από τη δύσκολη θέση που τώρα ήταν. Γιατί, δεν τολμούσε δημόσια να παραδεχτεί ότι παρ’ ότι Πρόεδρος δεν είχε τον παραμικρό έλεγχο στην Ομοσπονδία μιας και μια τέτοια παραδοχή θα τον έκανε να φαίνεται ακόμη πιο γελοίος. Αυτή ήταν και η τελευταία σκέψη που έκανε πριν η ονειροπόληση του φτάσει στο τέλος της. Ήταν ο δεύτερος από τους έξι που μπορούσε να ονειρευτεί ξύπνιος και ίσως ο μοναδικός με τις λιγότερες έννοιες. Αν έλυνε και το επαγγελματικό (μετά την Ομοσπονδία) θα ήταν «ο καλύτερος του χωριού».
Αυτές ήταν οι 5+1 Χριστουγεννιάτικες ιστορίες μας. Σε αντίθεση με τα προϊόντα μυθοπλασίας κάθε ομοιότητα με την πραγματικότητα ΔΕΝ είναι συμπτωματική. Καλά σας Χριστούγεννα. Όσο για την παραμονή της Πρωτοχρονιάς οψόμεθα.
25 Δεκέμβρη 2020
«ο ονειροπαγίδας».