Προφανώς και υπάρχει πρόβλημα με τους διαιτητές τόσο εντός του αγωνιστικού χώρου όσο και του VAR. Το πρόβλημα εντοπίζεται στην διαφορετική αντιμετώπιση του «γνήσιου Γαύρου» έναντι (κυρίως) των δύο Δικεφάλων. Όπως έχει διαμορφωθεί εδώ και καιρό η κατάσταση αποδεικνύεται περίτρανα η αφέλεια (ηλιθιότητα) των «εχόντων και κατεχόντων την Ε.Π.Ο.». Νόμιζαν πως με ξένους διαιτητές μόνο στα ντέρμπι θα είχαν περισσότερες πιθανότητες να διεκδικήσουν τον Τίτλο. Όμως, έπεσαν έξω. Γιατί μεταξύ τους οι «4 μεγάλοι» θα παίξουν μαζί με τα πλέι-οφ 12 παιχνίδια καθένας. Μέχρι τα συνολικά 36 (26+10 των πλέι-οφ) απομένουν 24 αγώνες μ’ όλες τις άλλες ομάδες τους οποίους θα διαιτητεύσουν Έλληνες διαιτητές.
Για όσους αρέσκεστε στους αριθμούς το 12 (τα ντέρμπι) είναι το 1/3 του 36 (συνολικών αγώνων). Πιστεύω πως δεν χρειάζεται να ειπωθεί (και να γραφτεί) τίποτα περισσότερο. Η παγίδα ήταν τόσο προφανής που μόνο αν συνέτρεχαν και άλλοι λόγοι δεν θα την έπαιρνε κάποιος είδηση. Όντως, συνέτρεχαν και άλλοι λόγοι. Αυτό που έπρεπε να κάνει ο «γνήσιος Γαύρος» ήταν να είναι σοβαρός και να μην χάνει στα ντέρμπι. Για τα υπόλοιπα παιχνίδια όταν θα δυσκολευόταν θα μπορούσε να υπολογίζει στην διαιτητική βοήθεια. Ένα φάουλ που δεν ήταν, μια κάρτα που δεν δόθηκε ή μια άλλη που δόθηκε υπέρ του ανάλογα με την περίπτωση θα έδιναν τη λύση. Επιπλέον, η ανεπάρκεια των αντιπάλων του ήταν τέτοια που να μην τους δίνει το δικαίωμα να πουν πολλά. Άλλωστε, δεν τους ήταν εύκολο να παραδεχτούν πως αυτοί που ελέγχουν την Ε.Π.Ο. κατατρέχονται από τους διαιτητές. Γι’ αυτό έπρεπε για την διαιτητική συμπεριφορά των Ελλήνων διαιτητών να φταίει πάντα ο αρχι-διαιτητής. Οπότε, η λύση ήταν η αντικατάσταση του. Μόνο που σ’ αυτή την περίπτωση οι Έλληνες διαιτητές παρέμεναν βασικά οι ίδιοι. Συνεπώς, η κατάσταση ΔΕΝ διορθωνόταν.
Γιατί, όμως, οι Έλληνες διαιτητές σφυρίζουν υπέρ του «γνήσιου Γαύρου» παρ’ ότι αυτός ΔΕΝ ελέγχει ην Ε.Π.Ο.; Η απάντηση είναι γιατί η ομάδα του Βαγγέλα τους ελέγχει ψυχολογικά. Έχει βρει το «κουμπί» τους και τους κάνει ότι θέλει. Προφανώς, τόσο το κράξιμο όσο και το «πέσιμο» κάνουν περισσότερη δουλειά απ’ όσο οι δύο Πόντιοι (κυρίως) και ο Αλαφούζος (δευτερευόντως) νομίζουν. Στο κάτω-κάτω τόσο οι «χατζηαβάτηδες» του Ιβάν όσο και αυτοί του Δημήτρη την πέφτουν συχνά-πυκνά στους διαιτητές, ενώ ο «Διοικητικός Ηγέτης» όλο και κάποιον παίρνει στο τηλέφωνο ή τον επισκέπτεται στ’ αποδυτήρια για να τον κράξει/εκφοβίσει.
Το χειρότερο και αυτό που δεν θα κάνει καλύτερη την Ελληνική διαιτησία είναι η ύπαρξη ξένου αρχι-διαιτητή. Είναι ηλίθιο κάποιοι να περιμένουν να φτιάξουν τα πράγματα όσο η ηγεσία της διαιτησίας δεν είναι αμιγώς Ελληνική. Η εξήγηση είναι απλή: Ο ξένος αρχι-διαιτητής είναι προσωρινός, την ίδια στιγμή που ο τρόπος ανάδειξης τους είναι μόνιμος και ελέγχεται από τους ντόπιους. Έτσι, όταν έρθει η ώρα της αποχώρησης του αρχι-διαιτητή ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει.
Αν οι δύο Πόντιοι και ο Αλαφούζος ήξεραν κάτι από την Ιστορία μας θα γνώριζαν πως όποτε χρειάστηκε να οργανώσουμε κάτι από την αρχή (ή να το αναδιοργανώσουμε) όπως π.χ. την Αστυνομία, τον Στρατό ή το Ναυτικό καλέσαμε «ξένες αποστολές» από την χώρα που θέλαμε ν’ αντιγράψουμε (Γαλλία ή Βρετανία) και αυτές ανέλαβαν συμβουλευτικό-οργανωτικό ρόλο χωρίς να εμπλακούν στην ίδια την Διοικητική Ιεραρχία (η οποία παρέμεινε αμιγώς Ελληνική). Έτσι, αποφύγαμε οποιουδήποτε τύπου λεκτικές επιθέσεις όπως αυτή που εξαπέλυσε η ομάδα του Βαγγέλα εναντίον του Κλάτενμπεργκ στην αρχή του Πρωταθλήματος (αίροντας την εμπιστοσύνη της σ’ αυτόν, την οποία κανείς δεν της είχε ζητήσει) μόνο και μόνο για να τον υποστηρίζει έμπρακτα λίγο καιρό μετά.
Στο ενδιάμεσο και μέχρι την «κυβίστηση» ο «γνήσιος Γαύρος» είχε, ωστόσο, καταφέρει να κάνει την δουλειά του με τα σφυρίγματα των Ελλήνων διαιτητών στα υπόλοιπα παιχνίδια έχοντας φροντίσει να μην εκτεθεί (χάσει) στα ντέρμπι (που σφύριζαν ξένοι). Αν, δε, δεν υπήρχε και η εκτός έδρας ισοπαλία με τον Πας Γιάννινα για την οποία σκόπιμα έκανε τόσο θόρυβο θα μπορούσαμε να πούμε πως σ’ όλους τους αγώνες οι διαιτητές του έδωσαν μέχρι και τα σπόρια.
Δυστυχώς και παρά το γεγονός πως ο «γνήσιος Γαύρος» για μια 5ετία είναι εκτός της Ε.Π.Ο. οι υπόλοιποι «τρείς μεγάλοι» αποδεικνύονται πολλοί λίγοι τόσο στην πράξη όσο και στην επικοινωνιακή διαχείριση της κατάστασης. Απλώς, η διαιτησία είναι η πλέον εμφατική τους αποτυχία. Μια αποτυχία, που όσο συνεχίζεται τόσο τους γελοιοποιεί έναντι του Βαγγέλα. Μια αποτυχία, από την οποία καμία τεχνολογική καινοτομία δεν είναι ικανή να τους σώσει. Το κακό με την κοροϊδία από την πλευρά των διαιτητών είναι πως από τη στιγμή που η διαφορά παγιοποιηθεί πάνω από τους 9β., τότε θα βλέπουμε παντού υποδειγματικές διαιτησίες για να «ησυχάσουν τα πράγματα». Το ακόμα μεγαλύτερο κακό είναι πως όταν αρχίσουν και πάλι τα φαλτσο-σφυρίγματα θ’ αρχίσουμε εκ νέου να διαβάζουμε χαζομάρες από τους «χατζηαβάτηδες» (οι οποίοι δεν θα μπορούν παρά ν’ ανακυκλώνονται).
Η μόνη ελπίδα(;) είναι το νέο καθεστώς των Ελλήνων διαιτητών από την στιγμή που ο κυβερνητικός σχεδιασμός για την Ε.Π.Ο. προβλέπει ότι αυτή θ’ ασχολείται από δω και πέρα μόνο με το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Ίσως, εξαιτίας της διαφαινόμενης αυτής αλλαγής να υπάρχει ελπίδα για μια αλλαγή προς το καλύτερο. Το κακό και σ’ αυτή την περίπτωση είναι πως θα συνεχίσουν να χρησιμοποιούνται και στο νέο καθεστώς τα σημερινά εργαλεία.
03 Φλεβάρη 2021
«πανταχού παρών 1».