Προφανώς, η ανάγκη για μια γενναία «οικονομική ένεση» είναι πολύ μεγάλη. Γι’ αυτό, άλλωστε, και η Κ.Α.Ε. προκειμένου να κινητοποιήσει-ευαισθητοποιήσει-φιλοτιμήσει τους ΠΑΟΚτζήδες χρησιμοποιεί για τη συγκεκριμένη Α.Μ.Κ. το σύνθημα «Ήρθε η ώρα να μετρηθούμε.». Τώρα, τι θα βγάλει το μέτρημα είναι μια άλλη ιστορία. Εκτός από την Κ.Α.Ε. λεκτικά «βάζει πλάτη» και η οικογένεια Σαββίδη, η οποία δια του υιού Σαββίδη δεσμεύτηκε πως θα διπλασιάσει το ποσό που θα συγκεντρωθεί (βλέπε εδώ). Είναι ο δικός του τρόπος να φιλοτιμήσει του ΠΑΟΚτζήδες, οι οποίοι αν θέλουν να κάνουν την οικογένεια Σαββίδη να «ματώσει οικονομικά» πρέπει να μαζευτούν και να καλύψουν το ποσό της Α.Μ.Κ. Βέβαια, με δεδομένο ότι ο στόχος της Α.Μ.Κ. είναι τα 500 χιλιάρικα η «οικονομική αιμορραγία» για την οικογένεια Σαββίδη δεν μπορεί να είναι μεγαλύτερη του μισού εκατομμυρίου.
Σε κάθε παρόμοια περίπτωση υπάρχει μια θεωρητική και μια πρακτική όψη. Κάθε μια τους μπορεί (αλλά δεν πρέπει) να ιδωθεί ξέχωρα από την άλλη. Η θεωρητική όψη αφορά το πλήθος και τα λεφτά που αυτό θα συνεισφέρει στην Α.Μ.Κ. Όσο μεγαλύτερο είναι το πλήθος (ακόμη και αν βάλλουν καθένας τους μόνο τα 10 Ευρώ), τόσο μεγαλύτερη η υποστήριξη από τον κόσμο. Στο κάτω-κάτω αν υπήρχε εύκαιρος (και πρόθυμος) κάποιος που να βάλει ένα εξαψήφιο ποσό δεν θα περίμενε την Α.Μ.Κ. με δημόσια προσφορά.
Από την άλλη η πρακτική όψη έχει να κάνει αποκλειστικά με νούμερα και όχι με ποιότητες και συναισθήματα όπως η αγάπη για την ομάδα. Αφορά την «πεζή πραγματικότητα» και την διαχείριση της. Το μόνο ζητούμενο είναι αν (και για πόσο) αρκούν τα λεφτά που θα μαζευτούν από την Α.Μ.Κ. (στα οποία θα προστεθεί το ισόποσο από την οικογένεια Σαββίδη). Προσωπικά θεωρώ τα 500.000 ότι δεν θα φτάσουν παρά μόνο για λίγους μήνες και αυτό μόνον εφ’ όσον δεν χρειαστούν αλλαγές παικτών από δω και πέρα.
Η οικονομική στενότητα του μπάσκετ του Π.Α.Ο.Κ. (το οποίο μαζί με το ποδόσφαιρο είναι τα μόνα δύο «επαγγελματικά τμήματα») φέρνει στην επιφάνεια τις σχέσεις μεταξύ των διαφορετικών τμημάτων του ίδιου συλλόγου. Προφανώς, ακόμη και για έναν «οργανωμένο» οπαδό δεν έχουν οι δραστηριότητες όλων των τμημάτων το ίδιο ενδιαφέρον αφού σε κάποια αθλήματα ενδέχεται να μην συμμετέχουν άλλες «μεγάλες ομάδες» με αποτέλεσμα ο ανταγωνισμός σ’ αυτά να μην προκαλεί ούτε το οπαδικό, αλλά ούτε και το χορηγικό ενδιαφέρον. Όσα ακολουθούν παραπέμπουν για τους μεγαλύτερους σε ταινία με πρωταγωνίστρια την Μάρθα Βούρτση (πριν παίξει κωμικούς ρόλους στην ιδιωτική τηλεόραση) αλλά, ωστόσο, δεν παύουν να είναι αληθινά.
Από την Αρχαιότητα γνωρίζουμε την διδακτική δύναμη και αποτελεσματικότητα των αλληγοριών. Μια αλληγορία θα χρησιμοποιήσω και εδώ. Ας παρομοιάσουμε κάθε σύλλογο με έναν γονιό και κάθε αθλητικό τμήμα του με τα παιδιά του. Ο γονιός της αλληγορίας μας έχει απομείνει από καιρό μόνος και έχει επωμιστεί όλη την ευθύνη της ανατροφής των παιδιών του, κάποια από τα οποία έχουν πλέον μεγαλώσει και είναι έτοιμα ν’ αφήσουν την οικογενειακή εστία. Στην περίπτωση μας αυτά τα παιδιά είναι -προφανώς- τα «επαγγελματικά τμήματα», τα οποία αναγνωρίζοντας την προσπάθεια του γονιού τους και θέλοντας να τον βοηθήσουν τον κάνουν μέτοχο της επιτυχίας του (10% των μετοχών και οι πρόνοιες του Ν. 2725/1999). Το γεγονός ότι με την απομάκρυνση από την οικογενειακή εστία των μεγάλων και έτοιμων «να βγουν στην ζωή» παιδιών μείωσε κάπως τα έξοδα του γονιού-ήρωα μας δεν τον βοηθά και πολύ ειδικά στον βαθμό που τα έσοδα του παραμένουν καθηλωμένα. Έτσι, πρακτικά το μέλλον των υπολοίπων παιδιών του εξαρτάται από την «καλή τύχη» (ένα καλό χορηγό) ή/και την «γενναιοδωρία» των πετυχημένων παιδιών του. Μια γενναιοδωρία η οποία είναι τόσο σημαντικότερη όσο καταπατούνται στην πράξη οι πρόνοιες του «Αθλητικού Νόμου» και δεν υπάρχουν κέρδη για να εισπράξει μέρισμα (το 10%) ο πονεμένος γονιός της ιστορίας μας.
Από την ιστορία μας έχω σκόπιμα παραλείψει οτιδήποτε αφορά τις (ψυχολογικές) σχέσεις μεταξύ των μελών της (του γονιού, των πετυχημένων παιδιών και των παιδιών που μένουν ακόμη στο σπίτι). Μια αντιπαραβολή με την πραγματικότητα είναι κάτι παραπάνω από διαφωτιστική. Το ουσιαστικό πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι τα δικαιώματα που ο νομοθέτης απένειμε στο σωματείο και αφορούν απαιτήσεις του από τα «επαγγελματικά τμήματα» (λόγω της ζημιογόνας λειτουργίας των τμημάτων αυτών) σπανίως του αποφέρουν κάποιο αξιόλογο έσοδο. Καταλήγει έτσι το σωματείο (και τα υπόλοιπα τμήματα του) να ζητιανεύουν για κάτι που δικαιούνται.
Μιλώ για «δικαίωμα» γιατί τα «επαγγελματικά τμήματα» εκμεταλλεύονται την εμπορικότητα (η οποία προκύπτει από την αναγνωρισιμότητα που έχει το έμβλημα του συλλόγου και την ιστορία του μέχρι να γίνει «επαγγελματικό»). Η όποια «προστιθέμενη αξία» του προσδώσει ο ιδιώτης που κατέχει την Α.Α.Ε. πρέπει ν’ αντανακλά και στα έσοδα του σωματείου (τα οποία και πριν την «προστιθέμενη αξία» θα έπρεπε να είναι σημαντικά.
Δεδομένης της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί στον «Επαγγελματικό Αθλητισμό» από τότε που ψηφίστηκε για πρώτη φορά ο Ν. 2725/1999 το αποτέλεσμα της Α.Μ.Κ. του μπασκετικού Π.Α.Ο.Κ. θα είναι από πολλές απόψεις ενδεικτική για το μέλλον των λιγότερο «προνομιούχων» τμημάτων ενός «μεγάλου σωματείου». Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να περιμένουμε λίγο λιγότερο από ένα μήνα μέχρι να ολοκληρωθεί η Α.Μ.Κ. (εκτός και αν το ποσό καλυφθεί νωρίτερα).
Υ.Γ. Για τη συγκεκριμένη Α.Μ.Κ. με δημόσια προσφορά δεν κατέστη δυνατό να βρούμε την έγκριση της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς. Πιθανόν, να μην απαιτείται μιας και στις εξαιρέσεις του Ν. 3401/2005 και συγκεκριμένα στο άρθρο 1 παρ. 3 αναφέρεται ότι:
(ε) στις κινητές αξίες που εκδίδονται από ενώσεις προσώπων οι οποίες απολαύουν ειδικού νομικού καθεστώτος ή από μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς αναγνωρισμένους από κράτος - μέλος, με στόχο τη συγκέντρωση των μέσων που είναι απαραίτητα για την επίτευξη των μη κερδοσκοπικών τους σκοπών.
Ωστόσο, δεν ήταν δυαντό να επικοινωνήσουμε με τον υπεύθνο τη Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς για να το επιβεβαιώσουμε.
04 Μάρτη 2021
«πανταχού παρόντες».