Η απόδοση και των δύο ομάδων στο α’ ημίχρονο ήταν η αναμενόμενη από τη στιγμή που και οι δύο ομάδες πρόσεχαν τα νώτα τους. Ακόμη περισσότερο όταν καμία από τις δύο δεν κατάφερε να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο της προηγούμενη. Έτσι, το α’ ημίχρονο ήταν εκτός από κακής ποιότητας και άγονο αφήνοντας τους λογαριασμούς ανοιχτούς για το β’. Και για τους δύο Δικεφάλους όλη η χρονιά θα κρινόταν μέσα σε 45’.      

Στο β’ ημίχρονο και με βάση τους παίκτες που διέθετε ο Χιμένεθ η Α.Ε.Κ. έπαιξε όσο καλύτερα μπορούσε για να διεκδικήσει την πρόκριση. Σώθηκε «από του Χάρου τα δόντια» (στο πέναλτι που έχασε ο Βιεϊρίνια) και κατάφερε να προηγηθεί ισοφαρίζοντας το σκορ του πρώτου ημιτελικού. Ωστόσο, η έλλειψη συγκέντρωσης, η αμυντική ανεπάρκεια της που οφείλεται στην χαμηλή ποιότητα και το ανύπαρκτο ηθικό των αμυντικών της χάρισαν δύο γκολ και την πρόκριση στην ομάδα του Ιβάν Σαββίδη.

Στο τέλος της ημέρας η Α.Ε.Κ. μπορεί με την ήττα-αποκλεισμό να «γλύτωσε» το «μαρτύριο» μιας ακόμη αναμέτρησης με τον «γνήσιο Γαύρο», αλλά ταυτόχρονα επιβεβαίωσε και την «πελατειακή» της σχέση προς την ομάδα του Ιβάν. Σε κάθε περίπτωση και το χθεσινό αποτέλεσμα επιβεβαίωσε την κρίση του κόσμου της Α.Ε.Κ. ότι ο Μελισσανίδης είναι ο χειρότερος «Διοικητικός Ηγέτης» (πλέον και ιδιοκτήτης) που έχει περάσει από την ομάδα. Μπροστά του και με βάση τις συνθήκες Αδαμίδης και Δημητρέλλος είναι «επιτυχημένοι». Ίσως θα έπρεπε να τους ζητήσει καμία συμβουλή.

30 Απρίλη 2021
«πουθενάδες».