Η κρίση των Μ.Μ.Ε. είναι τέτοια που είναι είτε γιατί αυτό εικάζουν ότι θα ήθελε ο κόσμος, είτε γιατί πολύ απλά αυτό θέλουν όσοι εργάζονται σ’ αυτά. Επιπλέον, όπως κάθε κοινωνία που έχει φτάσει σε ένα βαθμό βαρεμάρας χρειάζονται από καιρού εις καιρόν και κάποιες ανθρωποθυσίες. Χρειάζεται να «σταυρώνονται» κάποιοι ως αποδιοπομπαίοι τράγοι ακόμα και αν όσα τους αποδίδονται ΔΕΝ αποδεικνύονται πλέον.

Δύο παραδείγματα είναι υπεραρκετά: ο Φιλιππίδης και ο Χαϊκάλης.

Ότι γνώμη και να έχεις κανείς μας για το υποκριτικό τους ταλέντο ή τον χαρακτήρα τους ΔΕΝ μπορούμε να μην δεχθούμε όσα ακολουθούν.

Στην περίπτωση του Φιλιππίδη:

ΔΕΝ μπορούμε να μην δεχτούμε την μεγάλη καθυστέρηση των καταγγελιών, η οποία καθιστά αδύνατη την εξακρίβωση τους.

ΔΕΝ μπορούμε να μην δεχτούμε ότι εκτός από τις καταγγέλλουσες και τους οικείους τους δεν υπάρχουν μάρτυρες κατηγορίας.

Οπότε, αν το δικαστήριο είτε σε α’ είτε σε β’ βαθμό τον αθωώσει ποια θα είναι η θέση τόσο των Μ.Μ.Ε. όσο και του ίδιου στην κοινωνία μας; Από που και ως που τα Μ.Μ.Ε. πήραν θέση υπέρ των καταγγελλουσών από την πρώτη κιόλας στιγμή; Μήπως δεν έχουν υπάρξει ψευδείς καταγγελίες; Αυτά τα ερωτήματα είναι άσχετα με το αν ο Φιλιππίδης έχει διαπράξει τα σε βάρος του καταγγελλόμενα (η καθυστέρηση των καταγγελιών έσβησε τα όποια ίχνη τους). Γιατί, στο κάτω-κάτω αυτό που ισχύει ακόμη στη Χώρα μας είναι πως η Κατηγορούσα Αρχή οφείλει ν’ αποδείξει την κατηγορία (ενοχή) και όχι ο κατηγορούμενος ν’ αποδείξει την αθωότητα του. Τι είναι σε θέση ν’ αποδείξει ο Εισαγγελέας στην υπόθεση Φιλιππίδη επικαλούμενος αδιάψευστα στοιχεία;

Στην περίπτωση του Χαϊκάλη τα πράγματα είναι πιο απλά:

Είναι απολύτως προφανές πως το «σεξουαλικό» έγκλημα του αφορά λεκτικό παραστράτημα και όχι επαφή. Είναι επίσης το ίδιο προφανές πόσο άσχημα και παραπλανητικά ακούγεται η νομική ορολογία σε σχέση με το ίδιο το «έγκλημα».

Όπως είναι επίσης προφανές (ή θα έπρεπε να είναι) πως μιλάμε για έναν απίστευτα αφελή άνθρωπο ο οποίος ως ηθοποιός έπαιζε πάντα τον εαυτό του▪ κάτι που αποδείχτηκε και από την Βουλευτική του θητεία (όταν νομίζοντας πως «έσωζε» την Ελλάδα ψήφιζε ότι του ζητούνταν). Μετά από όλα αυτά το να ζητήσεις «την κεφαλή επί πίνακι» του Παύλου Χαϊκάλη είναι σαν να ζητάς από τα Μ.Μ.Ε. να τηρούν «ίσες αποστάσεις».

Από κει και πέρα η αήττητη ηλιθιότητα των «προοδευτικών» φαίνεται από μια σειρά αντιδράσεων και κειμένων όπως τα παρακάτω.

Αντιδράσεων σαν αυτές που φοβόταν η Εριέττα Κούρκουλου (βλέπε εδώ) αν έγραφε τις ευχαριστίες της στον γιατρό που με μια τηλεοπτική διαφήμιση συνεδρίου για την γονιμότητα ξεσήκωσε κάποιους φασίστες εναντίον του. Φασίστες που δεν ανέχονται άλλη άποψη από την δική τους και εκμεταλλευόμενοι τη «σιωπηρή πλειοψηφία» δημιουργούν «κλίμα».

Να ήταν, όμως, η μόνη περίπτωση…

Μια κλασική περίπτωση «φασίστα προοδευτικού» είναι αυτή του Β. Κανέλλη ο οποίος ευτυχώς που βρήκε καιρό ν’ ασχοληθεί και με την περίπτωση Σερβετάλη. Από το ανάξιο λόγου (άξιο όμως για διάβασμα προκειμένου να μην πέσετε στην παγίδα να τον παίρνετε ως αρθρογράφο στα σοβαρά) κείμενο του (βλέπε εδώ) 2-3 σημεία είναι άξια σχολιασμού.

Το πρώτο είναι ότι έχει απευθείας επαφή με τον Θεό οπότε είναι σ θέση να γνωρίζει (ενώ ο Σερβετάλης όχι) τι Αυτός θέλει και μας ενημερώνει για να μάθουμε και εμείς.

Το δεύτερο είναι ο αήθης τρόπος με τον οποίο προσπαθεί ν’ αποδομήσει τα επιχειρήματα του Σερβετάλη. Αναφέρεται στις «ελαφρές» τηλεοπτικές σειρές στις οποίες έχει παίξει για να μας πει ότι τάχα ο δημόσιος λόγος του και οι πράξεις του δεν έχουν αξία; Αν είναι έτσι αυτό ισχύει για όλους σχεδόν τους ηθοποιούς και του τραγουδιστές όπως π.χ. Λαζόπουλος και Ραλλία Χρηστίδου μεταξύ άλλων.

Το τρίτο είναι πως το «ντάνιασμα ανθρώπων» είναι μια πάγια διαδικασία από τη «αυγή του χρόνου». «Ντανιαζόμαστε» σε «δικούς μας» και «τους άλλους» ήδη από τη βάπτιση μας όταν ο ιερέας κάθε θρησκείας μας «χρίζει» («τσιπάρει» θα λέγαμε σήμερα) «ντανιάζοντας» μας στους «από ‘δω» και όχι στους «από κει». Το γεγονός ότι αυτή την αρχική επιλογή «ντανιάσματος» την κάνουν οι γονείς μας αντί για εμάς είναι ενδεικτικό μεν της ανάγκης «ντανιάσματος» αλλά εντελώς συμπτωματικό μιας και τα επόμενα «ντανιάσματα» θα γίνουν με δική μας ευθύνη.

Ωστόσο, ο Κανέλλης έχει δίκιο να αναρωτιέται για ποιο λόγο (συμπεριλαμβανομένου και αυτού) ασχολούμαστε με το τι λέει και γράφει ο Σερβετάλης. Αυτή είναι και δική μου απορία. Αντίθετα, θα πρέπει να αναρωτιούνται γιατί η εταιρεία παραγωγής παρότι ήξερε δεν είχε λάβει τα μέτρα της.

Κλείνοντας το θέμα να σας προσφέρω και μια οπτική που κανείς δεν σκέφτηκε. Μια ταινία που «κόβει εισιτήρια» δεν αποδεικνύει τίποτα άλλο παρά μόνο την εμπορικότητα της. Το πλήθος των εισιτηρίων δεν μας λέει τίποτα για την ποιότητα της ή το αν οι θεατές έφυγαν ευχαριστημένοι παρά μόνον έμμεσα: αν δεν ήταν καλή δεν θα έκοβε τόσα εισιτήρια.

Στην περίπτωση της «επιτυχίας» του Σερβετάλη τόσο στον «Ρινόκερο» όσο και στον «Άνθρωπο του Θεού» πρέπει να σημειωθούν τα παρακάτω.

Η όποια επιτυχία του οφείλεται στο γεγονός ότι ο Σερβετάλης δεν έχει εδώ και καιρό συμμετάσχει σε «ελαφρές» τηλεοπτικές παραγωγές και πως σε μια σειρά συνεντεύξεων του είχε αναφερθεί στη σχέση του με τον Θεό. Έτσι, είναι απολύτως λογικό να υποθέσουμε πως τόσο στην παράσταση όσο και στην ταινία το πολύ μεγάλο πλήθος των θεατών είναι ανεμβολίαστοι και θεοσεβούμενοι.

Δοθέντων αυτών μπορούμε να είμαστε σίγουροι για ένα από τα δύο (ή και τα δύο) από τα επόμενα:

Είτε οι θεατές της παράστασης που θα πήγαιναν για τον Σερβετάλη ως ανεμβολίαστοι ΔΕΝ θα μπορούσαν να την παρακολουθήσουν (εκτός αν είχαν νοσήσει ή αν εμβολιάζονταν),

είτε έχοντας παρακολουθήσει την παράσταση μια φορά δεν θα πήγαιναν να την δουν ξανά.

Οπότε οι επιπτώσεις της αποχώρησης Σερβετάλη παίρνουν τελείως διαφορετική χροιά (κρίμα τόση χολή στο διαδίκτυο).

Προχθές 25 Νοέμβρη ήταν η «Παγκόσμια Ημέρα για τη εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών» και γράφτηκαν κάμποσα (χωρίς ιδιαίτερο νόημα) για να την τιμήσουν. Ανάμεσα σ’ όσα γράφτηκαν ή ειπώθηκαν δεν βρήκα ούτε μια νύξη για την δύστυχη Μυρτώ που το 2012 έπεσε θύμα ενός αλήτη Πακιστανού (από αυτούς που αδιακρίτως υπερασπίζονται οι «προοδευτικοί» μόνο και μόνο για να συνεχιστεί η προσοδοφόρα για πολλούς «υπερασπιστές» τους λαθραία διακίνηση ανθρώπων).

Μια μέρα μετά, όμως, έγινε πρώτο θέμα (καλώς από μια άποψη) αυτό το αληθινά τραγικό συμβάν (βλέπε εδώ). Από το συγκεκριμένο κείμενο μόνο ένα σημείο αξίζει σχολιασμού. Πως κανείς δεν σκέφτηκε (και δεν ήθελε) να βοηθήσει την 8χρονη. Βέβαια, υπάρχει και η άλλη όψη που η συντάκτρια του πολύ βολικά για εκείνη και την επιχειρηματολογία της απέφυγε.

Μπορούσε, όντως, να γίνει κάτι για να σωθεί η μικρή πριν έρθει το ασθενοφόρο; Και αν στην προσπάθεια τους να τη σώσουν τα έκαναν χειρότερα; Τι γνώσεις απαιτούνται για να διαχειριστεί κάποιος σωστά ένα τέτοιο συμβάν;

Προφανώς και το γεγονός ότι ήταν τσιγγανάκι συνέβαλε στη απροθυμία κάποιων να βοηθήσουν με τον τρόπο τουλάχιστον που θα ήθελε η αρθρογράφος. Γιατί να ρισκάρει κάποιος να βοηθήσει το παιδάκι όταν στην περίπτωση που τελικά αποτύγχανε θα θεωρούνταν υπεύθυνος για την κατάληξη αυτή από την οικογένεια του; Στο κάτω-κάτω οι τσιγγάνοι δεν είναι και τα καλύτερα παιδιά. Αν πέσεις θύμα κλοπής από αυτούς ακούς τους αστυνομικούς να σου λένε «μη μπλέξεις μαζί τους». Από χρόνια φαίνεται ν’ απολαμβάνουν μια ιδιότυπη ασυλία και να τους έχει αναγνωριστεί το «δικαίωμα» να κλέβουν ιδιωτική και δημόσια περιουσία.

Πάντως αν η αρθρογράφος το έβλεπε και από αυτή τη σκοπιά δεν θα μπορούσε το ίδιο εύκολα να γράψει όσα έγραψε (και τα οποία την έκαναν να νιώθει πως εκτέλεσε το «καθήκον» της).

Ένα «καθήκον» το οποίο επιτελεί στο έπακρο με συνέπεια και ευσυνειδησία ο Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος που αγαπά να μισεί τον Κ. Μπογδάνο (βλέπε εδώ). Δεν έχει νόημα ν’ αναφερθώ ξανά στις απόψεις του περί «Φασισμού», ο οποίος όπως και το άλλο άκρο του («Κομμουνισμός») «σηκώνει κεφάλι» πάντα σε περιόδους οικονομικής κρίσης και αβεβαιότητας από το κομμάτι εκείνο του πληθυσμού που θεωρεί εαυτόν περιθωριοποιημένο από την Κυβέρνηση. Οπότε, όλη αυτή η φιλολογία για την αναζωπύρωση του μόνο και μόνο εξαιτίας κάποιων δηλώσεων καθίσταται μια απλή χαζομάρα. Οι λόγοι που κάποιες ιδέες δεν εξαφανίζονται παρά την αποτυχία των καθεστώτων που τις εφάρμοσαν είναι αντικειμενικοί. Αν ίσχυε η λογική των Χαραλαμπόπουλου & Σια θα είχαμε από καιρό ξεμπερδέψει με τον «Φασισμό» και τον «Κομμουνισμό».

Ωστόσο, ο λόγος για τον οποίο σχολιάζω σήμερα το συγκεκριμένο δημοσίευμα είναι το απόσπασμα που ακολουθεί:

«Ακόμη και όταν προετοιμάζει ιδεολογικά το έδαφος για τις σύγχρονες εκδοχές φασισμού.

Άλλωστε και οι ίδιοι οι Ναζί στην Γερμανία όταν ανέβηκαν στην εξουσία προσπαθούσαν να πουν ότι είναι μια «πατριωτική» δύναμη που θα αποκαθιστούσε το «γερμανικό έθνος» στη θέση που του αναλογούσε.

Με αποτέλεσμα έναν Παγκόσμιο Πόλεμο, εκατομμύρια θανάτους και το Ολοκαύτωμα.»

Ο παραγωγικός συλλογισμός είναι απλός:

• Οι Ναζί ήταν Φασίστες (αν και ο όρος είναι Ιταλικός) και είναι υπεύθυνοι για τον Β’ Π.Π. και το Ολοκαύτωμα.
• Έτσι, αφού ο Μπογδάνος είναι Φασίστας κατ’ ανάγκη είναι και ο νέος θεωρητικός του Ελληνικού Φασισμού.
• Οπότε, είμαστε μάρτυρες της σε πραγματικό χρόνο εκκόλαψης «του αυγού του φιδιού».

Οποιοσδήποτε διαβασμένος «Αριστερός» κατανοεί ότι η παραπάνω απλοϊκή θέση του Χαραλαμπόπουλου για τις αιτίες του Β’ Π.Π. είναι ανιστόρητη. Είναι το ίδιο σαν να θεωρούμε ως αιτία του Α’ Π.Π. την δολοφονία του Αυστριακού διαδόχου στη Σερβία. Για έναν Μαρξιστή ένα τέτοιο (σκόπιμο) «λάθος» είναι απλά ανεπίτρεπτο.

Πάντως η άποψη του έχει ενδιαφέρον καθώς μέσω του παραγωγικού συλλογισμού καταλήγουμε σ’ ένα ενδιαφέρον συμπέρασμα:

• Αν ο Β’ Π.Π. ξεκίνησε από τους Ναζί/Φασίστες με την επίθεση στην Πολωνία,
• Τότε κατ’ ανάγκη οι Σοβιετικοί ανήκουν στους Φασίστες (ακόμα και αν δήλωναν Κομμουνιστές).
• Γιατί στην Πολωνία επιτέθηκαν οι στρατοί των Χίτλερ και Στάλιν που λίγο πριν είχαν αποφασίσει τον Δ’ Διαμελισμό της και είχαν χωρίσει την υπόλοιπη Ευρώπη σε σφαίρες επιρροής τους.

Οπότε ο Κ. Μπογδάνος με βάση την (απλοϊκή) επιχειρηματολογία του Χαραλαμπόπουλου είναι «θεωρητικός» και των μαύρων αλλά και των κόκκινων Φασιστών. Νομίζω πως αυτό ως επιχείρημα θα ήταν παραπάνω από αρκετό για να σταματήσει ο Μπογδάνος οποιαδήποτε «Φασιστική» ανάρτηση. Και μια τέτοια επιτυχία (όπως και το επιχείρημα άλλωστε) πρέπει να το πιστώσουμε στον «Αριστερό» Λευτέρη Χαραλαμπόπουλο.

Πολύ θα ήθελα να ελπίζω πως από δω και πέρα οι «προοδευτικές» ανοησίες θα σταματούσαν ή απλά θα μειώνονταν σημαντικά, αλλά εν το βλέπω πολύ πιθανό. Τουλάχιστον θα ήταν μια αρχή να μην επαναλαμβάνονται συνεχώς. Να πρωτοτυπήσουν βρε αδερφέ.

27 Νοέμβρη 2021
«πουθενάς 1».