Η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών είχε αρχαιρεσίες τις προηγούμενες μέρες. Οι προηγούμενες εκλογικές διαδικασίες ήταν τις περισσότερες φορές αδιάφορες μιας και σπανίως κατέβαινε πάνω από ένας υποψήφιος για την Προεδρία. Τούτη τη φορά, όμως, ήταν διαφορετικά. Τούτη τη φορά υπήρξαν δύο υποψήφιοι Πρόεδροι. Μια γυναίκα, η κυρία Μελίνα Τραυλού και ο Γιώργος Αγγελόπουλος ιδιοκτήτης του μπασκετικού «γνήσιου Γαύρου».

Τελικά, επικράτησε η κυρία Τραυλού η οποία έγινε έτσι η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Ε.Ε.Ε. Ωστόσο, αυτό που έχει σημασία (και που δικαιολογεί και τον τίτλο του κειμένου) είναι το παρασκήνιο της εκλογικής αναμέτρησης όπως δημοσιεύτηκε στην μπασκετικού ενδιαφέροντος στήλη SLAM DUNK (βλέπε εδώ).

Για το ίδιο το παρασκήνιο καλύτερα να διαβάσετε το ίδιο το κείμενο. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ο τρόπος με τον οποίο ο «χοντρός» κατάφερε να «κόψει τον δρόμο» για την Προεδρία στον Γ. Αγγελόπουλο. Όπως κάθε τέτοια προσπάθεια και αυτή είχε δύο σκέλη.

Το ένα ήταν το τεχνικό: ότι για να καταφέρει να μην εκλεγεί ο Γ. Αγγελόπουλος στην Προεδρία της Ε.Ε.Ε. έπρεπε να κάνει πολλά τηλέφωνα σε πλοιοκτήτες να εγγράψουν τουλάχιστον ένα πλοίο τους στην Ένωση προκειμένου να έχουν δικαίωμα ψήφου. Έτσι, αυξάνοντας το εκλογικό σώμα κατάφερε να πάρει τον έλεγχο της εκλογικής διαδικασίας. Τώρα, αν το Καταστατικό της Ένωσης του έδινε του Μαρινάκη το δικαίωμα να κάνει ότι έκανε αυτό είναι «άλλου παπά ευαγγέλιο».

Το άλλο είναι το ουσιαστικό: είναι αυτό που έκανε την προσπάθεια του «χοντρού» να πετύχει. Αφορά την «δουλικότητα»(;), την ευκολία με την οποία οι υπόλοιποι καραβοκυραίοι εξυπηρέτησαν τον Μαρινάκη και «έτρεξαν» να γράψουν τουλάχιστον ένα τους καράβι στην Ε.Ε.Ε. για να στηρίξουν την εκλεκτή του (η οποία και τελικά εξελέγη). Το γεγονός, δηλαδή, πως κανείς δεν του είπε «όχι». Είναι αυτού του τύπου η συμπεριφορά που δίνει το «πράσινο φως» στους παλιοχαρακτήρες που τα θέλουν όλα δικά τους να συνεχίσουν να κάνουν ότι κάνουν.

Εν προκειμένω το ζήτημα δεν είναι η Προεδρία της Ε.Ε.Ε., θέση περισσότερο με αίγλη παρά ουσιαστική ισχύ. Πιθανότατα ο Γ. Αγγελόπουλος να είχε μεγαλύτερη ανάγκη από την κυρία Τραυλού μια τέτοιου είδους καταξίωση του στον επαγγελματικό του κλάδο. Το ζήτημα είναι ότι ακόμη και ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας έχει ανάγκη να «φιλήσει το δαχτυλίδι» (να πάρει την άδεια) ενός μεγαλύτερου από εκείνον και να ελπίζει πως τα συμφέροντα του βρίσκονται στην ίδια κατεύθυνση με τα δικά του.

Δυστυχώς στη συγκεκριμένη περίπτωση αυτά του Γ. Αγγελόπουλου δεν ταυτίζονταν με του Β. Μαρινάκη. Απομένει να δούμε πόσο θα διαρκέσει η πίκρα του Γ. Αγγελόπουλου και πως αυτή θα επηρεάσει τις σχέσεις Κ.Α.Ε. & Π.Α.Ε.

16 Φλεβάρη 2022
«πουθενάς 1».