Η Σοβιετική Ένωση υποθετικά -πάντα- ήταν αυτή που διαδέχτηκε την Ρωσική (Τσαρική) Αυτοκρατορία. Υποθετικά, γιατί αφού ο ίδιος ο Μάρξ και ο συνοδοιπόρος του Ένγκελς είχαν θέσει ως προϋπόθεση για την δημιουργία του κοινωνικού και οικονομικού της συστήματος την ύπαρξη μιας πλήρους βιομηχανικής και ανεπτυγμένης Κοινωνίας, η «Οκτωβριανή Επανάσταση» ήταν ένας εύσχημος τρόπος για να εκδιωχθεί ο Τσάρος και απλά η εξουσία ν’ αλλάξει χέρια. Έτσι και η πτώση της Σ. Ένωσης ήταν απλώς ό τρόπος να συνεχιστεί πάνω-κάτω η ίδια κατάσταση με άλλη πινακίδα. (Όπως η πινακίδα στα μαγαζιά που μας ενημερώνει: «Η επιχείρηση λειτουργεί υπό νέα διεύθυνση»).
Και στις δύο περιπτώσεις την αλλαγή στην εξουσία πυροδότησαν δύο πόλεμοι. Στην δημιουργία της Σ. Ένωσης ο Α’ Π.Π. και στον θάνατο της ο Πόλεμος του Αφγανιστάν. Και τους δύο πολέμους τους έχασε το προηγούμενο καθεστώς χάνοντας ταυτόχρονα και εδάφη. Εδάφη τα οποία στη συνέχεια προσπάθησε με κάθε τρόπο να επανακτήσει. Στην περίπτωση της Σ. Ένωσης οι εδαφικές απώλειες ήταν περιορισμένες και αφορούσαν γειτονικές της χώρες στις οποίες εισέβαλε όταν ένιωσε δυνατή για να τα ανακτήσει. Ωστόσο, η απώλεια της επιρροής της ήταν πολύ μεγαλύτερη.
Γιατί την οικονομική αδυναμία της Σ. Ένωσης ν’ αντέξει τον Πόλεμο στο Αφγανιστάν ακολούθησε η αντίστοιχη αδυναμία να εξασφαλίσει στις δορυφορικές της χώρες την οικονομική τους επιβίωση μιας και η δική τους παραγωγή στο μεγαλύτερο ποσοστό της προοριζόταν για τις ανάγκες της. Μια τέτοια ευκαιρία να βάλουν χέρι στις πλουτοπαραγωγικές πηγές των δορυφορικών χωρών δεν θα την άφηναν οι «Δυτικοί» να πάει χαμένη. Με πολιορκητικούς κριούς την «Δημοκρατία» και την «Ελεύθερη Οικονομία» ήταν εύκολο να τις πάρουν με το μέρος τους. Φυσικά για να γίνει αυτό χρειάστηκαν τους δικούς τους «χρήσιμους ηλίθιους», οι οποίοι ΔΕΝ ήταν και τα καλύτερα παιδιά (το προηγούμενο σύστημα είχε οικτρά αποτύχει να δημιουργήσει μια καλύτερη «πάστα ανθρώπων»).
Το ίδιο συνέβη κυρίως στις Ασιατικές «πρώην Σοβιετικές Δημοκρατίες» στις οποίες η διακυβέρνηση της χώρας έγινε (ή προσπάθησε να γίνει) ισόβια υπόθεση (που να βρίσκεις κάθε τόσο νέο ηγέτη) με τη μόνη διαφορά πως εκεί οι ηγεσίες ήταν περισσότερο συνεργάσιμες με τη Μόσχα. Σε κάθε περίπτωση η Ρωσία η οποία πρόθυμα ανέλαβε την διαδοχή της Σ. Ένωσης έπρεπε να εμπνεύσει τον σεβασμό στους πρώην υποτακτικούς της οι οποίοι όταν αυτή ήταν παντοδύναμη περισσότερο την φοβούνταν παρά τη σέβονταν. Αυτό, όμως, είναι κάτι πολύ δύσκολο ειδικά όταν έχεις μάθει να διατάζεις και όχι να συζητάς/διαπραγματεύεσαι.
Ο Πούτιν είναι ο ίδιος άνθρωπος που θεωρεί ότι η δημιουργία της Ε.Σ.Σ.Δ. ήταν ένα ατύχημα που διέκοψε την πορεία της Ρωσίας και ότι η κατάρρευση της ήταν ακόμη ένα (ατύχημα). Ο Πούτιν γνωρίζει πως εξαιτίας της κακοδιοίκησης και της αναποτελεσματικότητας της η Ρωσία χρειάζεται πολλά εδάφη έτσι ώστε να είναι σχετικά αυτάρκης. Οι μεγάλες, όμως, εκτάσεις χρειάζονται και μεγάλους πληθυσμούς, ενώ στη σημερινή διαμόρφωση των συνόρων της εξαιτίας του δημογραφικού της και χωρίς μια «ζώνη ασφαλείας» -όπου τα κράτη που θα περιλαμβάνονται σ’ αυτή θα της είναι τουλάχιστον «φιλικά»- δεν θα μπορέσει να κρατήσει ούτε αυτά που έχει. Από την άποψη αυτή η κατοχή (στρατιωτικά ή μέσω «φιλικών καθεστώτων») χωρών της Ευρώπης (εκεί που η ήπειρος «στενεύει») την διευκολύνει πολύ να εμπεδώσει ένα αίσθημα ασφάλειας.
Όμως και αυτός ο σχεδιασμός έχει ένα μεγάλο τρωτό σημείο. Ισχυρή χώρα δεν είναι αυτή που διαθέτει πολλές πλουτοπαραγωγικές πηγές και μεγάλο στρατό. Αυτά τα διέθετε και η Περσία της Αρχαιότητας. Ισχυρή χώρα είναι αυτή που μπορεί να υπολογίζει για την υπεράσπιση της σε ελεύθερους πολίτες οι οποίοι όταν έρθει η ώρα θα πολεμήσουν για τα σπίτια τους. Μόνο που για να το κάνουν αυτό ο πόλεμος θα πρέπει να είναι αμυντικός και όχι επιθετικός. Είναι αυτή η αποφασιστική παράμετρος που μετέβαλε τους Ιταλούς στον Β’ Π.Π. σε λιοντάρια όταν πολεμούσαν τους «Συμμάχους» στην Ιταλία την ίδια ώρα που εκτός της Ιταλίας εμφάνιζαν άλλο πρόσωπο.
Όσο δεν μπορείς να υπολογίζεις σε τέτοιους πολίτες τόσο αναγκάζεσαι να προσλαμβάνεις Αζέρους μισθοφόρους να σκοτώνουν ομόθρησκους σου μεν, αλλά προβληματικούς δε (αφού δε σε προσκυνάνε που σημαίνει ότι δε σε φοβούνται αρκετά). Οι οποίοι Αζέροι καταγγέλθηκαν από τη Ρωσία ότι καταπάτησαν την ειρηνευτική συμφωνία εισβάλλοντας σε περιοχή ευθύνης τους, αλλά είδατε καμία αντίδραση από μέρους της; Προφανώς ούτε τη Ρωσία την παίρνει να τα βάλει με την σύμμαχο χώρα του Αζερμπαϊτζάν όταν είναι απασχολημένη στον αγώνα της εναντίον των νέο-Ναζί της Ουκρανίας.
Γιατί για την διάδοχο της Σ. Ένωσης ο αγώνας εναντίον των νέο-Ναζί είναι συνεχής καθότι εργολαβικός. Αυτός άλλωστε ήταν και η μοναδική εξαγώγιμη επιτυχία της στον υπόλοιπο κόσμο▪ κάτι για το οποίο θα ήθελε να τη θυμούνται όλοι. Όμως, ο στρατός ενός καταπιεστικού και προσωποπαγούς καθεστώτος είτε είναι Ρωσικός είτε Σοβιετικός λειτουργεί τόσο ικανοποιητικά όσο περισσότερη στυγνή πειθαρχία του εφαρμόζεται. Πειθαρχία που κατά καιρούς «πάει περίπατο» όταν παρατηρούνται φαινόμενα βιασμού αμάχων.
Είναι τότε που οι απόγονοι των στρατιωτών που «νίκησαν τον Φασισμό» μιμήθηκαν τους προγόνους τους επιδιδόμενοι σε βιασμούς γυναικών που δεν μπόρεσαν ή ήθελαν να φύγουν. Δεν χρειαζόταν η καταγγελία για Ρώσο στρατιώτη που αφού σκότωσε τον άντρα της στη συνέχεια βίασε Ουκρανή μπροστά στο παιδί της γιατί για να διαπράξει κανείς τέτοιο έγκλημα το μόνο που χρειάζεται είναι η ευκαιρία. Την δικαιολογία του τη παρέχει το ίδιο του το κράτος που τον έστειλε εκεί: «πόλεμος ενάντια στους νέο-Ναζί». Το ίδιο ακριβώς έκαναν οι παππούδες τους στις Γερμανίδες εκδικούμενοι(;) έτσι την Γερμανική εισβολή στη χώρα τους. Κάπως έτσι ως προϊόν βιασμού γεννήθηκε το Ανατολικο-Γερμανικό Έθνος.
Μέχρι το ετερόκλητο πλήθος που υποστηρίζει τον Πούτιν να καταλήξει γιατί τον υποστηρίζει, το μόνο που έχει αξία να σημειωθεί είναι πως η σημερινή Ρωσία είναι περισσότερο από κάθε άλλη μια χώρα σε κρίση ταυτότητας. Πατά σε πάνω από δύο βάρκες προσπαθώντας να κρατήσει τα καλύτερα στοιχεία από καθεμιά τους. Το μόνο σίγουρο είναι πως στη σημερινή Ρωσία η κυρίαρχη τάση της ελίτ που κυβερνά είναι ο εθνικισμός▪ ο οποίος για να τραφεί χρειάζεται επεκτατικούς πολέμους εναντίον υπαρκτών και φανταστικών αντιπάλων.
Βέβαια, τέτοιου είδους πόλεμοι όπως μας έχουν διδάξει και οι Αμερικανοί χρειάζονται την ανάλογη «νομιμοποίηση». Στο Ιράκ ήταν τα «όπλα μαζικής καταστροφής» του Σαντάμ. Στην Ουκρανία είναι τα «βιολογικά όπλα» που κατασκευάζονταν με Αμερικανική χρηματοδότηση (του υιού Μπάιντεν). Τώρα, αν απορείτε όπως και εγώ γιατί ένα μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας ΔΕΝ κατήγγειλε τίποτα στα Ηνωμένα Έθνη φέρνοντας εκεί το θέμα μαζί με τις αποδείξεις, αλλά το ξεφουρνίζει μέσω άρθρου κυβερνητικού στελέχους της πού μετά την εισβολή (η οποία έγινε για να προλάβει τα χειρότερα) τότε πρέπει να έχετε «αφελείς παιδικές απορίες». Από την άλλη η Ρωσία ως υπερ-δύναμη έχει κάθε δικαίωμα να κάνει την έρευνα της στα βιολογικά (και όχι μόνο) όπλα αλλά όχι οι γείτονες της. Δυστυχώς, για όλους μας η έρευνα με ιούς και η ανάπτυξη βιολογικών όπλων αποτελεί μια μεγάλη γκρίζα ζώνη.
Έχετε ακούσει πολλές φορές την ευχή: «Μακάρι αυτός να ήταν ο τελευταίος πόλεμος» κ.ο.κ. για μια σειρά από στενάχωρα ζητήματα. Ποτέ, όμως, δεν είναι. Ο λόγος είναι πως ποτέ δεν τελειώνουν οι φιλοδοξίες. Γιατί αρκεί να υπάρχει ένας ακόμα φιλόδοξος ο οποίος για να νομιμοποιήσει τις παρανομίες του επικαλείται τις παρανομίες των προηγούμενων (οι οποίες ιδεατά έχουν μείνει ατιμώρητες). Και θα συνεχίσουν να υπάρχουν πολλοί τέτοιοι πόλεμοι και στο μέλλον όσο υπάρχουν υποστηρικτές του επιτιθέμενου (ο οποίος πάντα επιτίθεται «προληπτικά») οι οποίοι είτε τρέφουν συμπάθεια για εκείνον είτε τον συμπαθούν εξ’ αντανακλάσεως (επειδή αντιπαθούν τον εχθρό του). Θα συνεχίσουν να γίνονται πόλεμοι όσο χώρες όπως η Ρωσία θεωρούν δικαίωμα τους να δημιουργούν κρατικά μορφώματα σε ξένα κράτη όπου τοπικά επικρατούν οι Ρώσοι, ενώ αρνούνται το δικαίωμα ανακατάληψης των εδαφών αυτών από το κράτος (Ουκρανία) από το οποίο αφαιρέθηκαν.
Τέλος, όσοι υποστηρίζουν τον Πούτιν στη βάση της θρησκείας καλά θα κάνουν να διαβάσουν αυτό. Έτσι θα τους λυθούν πολλές απορίες. Τώρα αν μετά την ανάγνωση του αποδειχτεί σωστή η ρήση του Χρήστου Σαρτζετάκη περί «Ανάδελφου Έθνους» δυστυχώς γι’ αυτό δεν μπορώ να κάνω κάτι.
02 Απρίλη 2022
«πουθενάς 1».