Αγαπημένο θέμα του πρώτου 10ημέρου του Μάη είναι το τέλος τους Β’ Π.Π. στην Ευρώπη και η επέτειος εορτασμού του. Είναι η αποκαλούμενη «αντι-Φασιστική Νίκη». Το αφήγημα που προσπαθούν οι Ρώσοι δεκαετίες να πλασάρουν (με την βοήθεια στρατιών «πρόθυμων ηλιθίων») είναι πως μόνοι τους νίκησαν τον Φασισμό. Στο αφήγημα τους δεν χωρά η βοήθεια τόσο σε υλικό όσο και τρόφιμα που έστειλαν στην Σ. Ένωση η Βρετανία και οι Η.Π.Α. Το μόνο που ξέρουν να επαναλαμβάνουν μονότονα είναι πως μόνοι τους πολέμησαν του Ναζί (μέχρι τη στιγμή που έγιναν οι αποβάσεις σε Ιταλία και Γαλλία).
Γιατί, όμως, συνέβη αυτό; Η απάντηση στο προφανές και λογικό ερώτημα καίει. Γι’ αυτό και κανείς απολογητής/προπαγανδιστής της Σ. Ένωσης/Ρωσίας δεν ασχολείται. Γιατί αν προσπαθούσε να δώσει απάντηση, τότε αυτή θα ήταν πολύ άσχημη για την προπαγάνδα. Αν η Σ. Ένωση πολέμησε μόνη της την Γερμανία στην Ευρώπη αυτό συνέβη γιατί δεν έκανε όταν η υπόλοιπη Ευρώπη δεχόταν επίθεση από την Γερμανία. Η οποία Γερμανία ήταν άλλωστε και σύμμαχος της (είχαν μοιράσει την Πολωνία μεταξύ τους).
Η Σ. Ένωση (δηλαδή ο Στάλιν) δεν είχε θέμα να βλέπει τη μια μετά την άλλη τις «Δυτικές Χώρες» να υποτάσσονται στις Γερμανικές ορδές. Πίστευε ηλιθιωδώς πως ο Χίτλερ δεν θ’ ασχολούνταν μαζί του μέχρι να τελειώσει με τους Άγγλους. Στα πλαίσια της συμμαχίας του μαζί του προμήθευε στην Γερμανία τα καύσιμα που χρειάζονταν τα αεροπλάνα της για να βομβαρδίζουν την Βρετανία. Όταν, δε, οι Βρετανοί τον ειδοποίησαν για την επικείμενη Γερμανική επίθεση νόμιζε πως τον έβαζαν να τσακωθεί με τον σύμμαχο του. Ωστόσο, όταν άνοιξε μέτωπο ο Χίτλερ και μαζί του δεν είχε πρόβλημα να δεχτεί την Αμερικανική και την Βρετανική βοήθεια. Επίσης δεν είχε πρόβλημα να παραπονιέται γιατί δεν έκαναν απόβαση στην Ευρώπη προκειμένου να «πάρει μια ανάσα».
Την Ιστορία, λένε, πως την γράφουν οι νικητές. Έτσι οι Σοβιετικοί εξαφάνισαν από την δική τους εκδοχή τη συμμαχία με την Γερμανία και άφησαν το υπόλοιπο. Η Ιστορία -ειδικά των 2 Π.Π.- έχει αποδείξει πέραν κάθε αμφιβολίας πως τα εκατέρωθεν στρατόπεδα δεν είναι σταθερά.
Για παράδειγμα:
- Οι Ιάπωνες στον Α’ Π.Π. ήταν σύμμαχοι των Βρετανών και ήταν στους «νικητές».
- Οι Ρώσοι πριν τον Α’ Π.Π. ήταν σύμμαχοι των Γερμανών (εξαιτίας της εξ αίματος συγγένειας του Τσάρου Νικολάου Β’ και του Κάιζερ Γουλιέλμου Γ’).
- Η Ιταλία στον Α’ Π.Π. πολέμησε αρχικά με τις «Κεντρικές Δυνάμεις» και στη συνέχεια εναντίον τους τασσόμενη με την «Αντάντ».
- Οι Ρώσοι/Σοβιετικοί στον Β’ Π.Π. συμμάχησαν με την Γερμανία και στη συνέχεια άλλαξαν στρατόπεδο.
Σε κάθε χώρα ο πόλεμος δίνει την ευκαιρία για εσωτερικές συγκρούσεις και ξεκαθαρίσματα. Οπότε, κάθε άλλο θα έπρεπε να μας ξενίζει μια μερίδα να πολεμά με τη μια πλευρά και μια άλλη με το άλλο στρατόπεδο. Έτσι κι αλλιώς ο πόλεμος είναι η επιτομή της σύγκρουσης συμφερόντων. Επιπλέον ο πόλεμος είναι μια εξαιρετικά ρευστή περίοδος: Σήμερα ζεις, αύριο δεν ζεις ή όπως θα έλεγε και ο 007 Ζήσε και άσε τους άλλους να πεθάνουν. Εναλλακτικά: Πέθανε μια άλλη μέρα (όχι σήμερα).
Οπότε μια τελεσίδικη απάντηση που να είναι και ιστορικά δίκαιη σε ερωτήματα όπως αυτό απλά δεν υπάρχει. Το ερώτημα μπορεί καθαυτό να είναι αθώο, αλλά εντασσόμενο στο σημερινό πλαίσιο αποκαλύπτει μια ακόμα προσπάθεια της Ρωσίας να απο-ηθικοποιήσει έναν λαό που μάχεται για το δικαίωμα να κανονίζει ο ίδιος τα του οίκου του και όχι ο δυνατός γείτονας του. Αν δεν έχουμε κατανοήσει πως σε κάθε πολεμική σύγκρουση διεξάγεται ένας διπλός αγώνας τόσο απέναντι του αντιπάλου όσο και για το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών στο εσωτερικό ΔΕΝ μπορούμε να κάνουμε οποιαδήποτε κουβέντα.
Είναι αναληθές και υποτιμητικό για την νοημοσύνη μας να υποστηρίζεται πως τάχα στην Αντίσταση το Κ.Κ.Ε. (μέσω του Ε.Α.Μ.-Ε.Λ.Α.Σ.) πολέμησε μόνο εναντίον των κατακτητών και όχι για να δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες γι’ αυτό μετά τον πόλεμο καθαρίζοντας όσο μπορούσε τον ανταγωνισμό για την πολιτική πρωτοκαθεδρία στο εσωτερικό.
Ο πόλεμος ως έκφραση της πολιτικής με άλλα πιο δυναμικά μέσα αφορά την επιδίωξη των επιδιώξεων του επιτιθέμενου από τη μιά και από την άλλη το δικαίωμα πολιτικής ύπαρξης του αμυνόμενου. Τόσο απλό. Συνεπώς, ΔΕΝ έχει κανένα νόημα (παρά μόνο ιστοριοδιφικό) ν’ αναρωτιόμαστε με ποια πλευρά πολέμησαν οι Ουκρανοί στον Β’ Π.Π. Θέτοντας το ερώτημα αυτό είναι σαν να εξαρτάμε το δικαίωμα της πολιτική ύπαρξης ενός Έθνους από το αν ήταν στους «νικητές» ή τους «ηττημένους» ενός πολέμου. Υπάρχει κανείς που στα σοβαρά θέτει εν αμφιβόλω το δικαίωμα της κρατικής υπόστασης του Γερμανικού Έθνους; Στο κάτω-κάτω όπως αλλάζουμε απόψεις και στάσεις κατά την διάρκεια της ζωής μας έτσι και τα Έθνη κάνουν λανθασμένες και σωστές επιλογές χωρίς αυτό να δίνει στους άλλους το δικαίωμα της εθνοκάθαρσης.
Η επιλεκτική συγγραφή της Ιστορίας είναι μια προσπάθεια (για όποιον την πιστέψει) δημιουργίας ενός «ηθικού πλεονεκτήματος» που αποσκοπεί στο να δικαιολογήσει όλες τις μετέπειτα ενέργειες του ισχυρού θυμίζοντας τις παλιές του «ευεργεσίες». Ακόμη και όταν αυτός χρησιμοποιεί Φασιστικές μεθόδους όπως οι Ρώσοι σήμερα ή οι Ισραηλινοί με τους Παλαιστίνιους η επίκληση του «ηθικού πλεονεκτήματος» (εντίμου προτέρου βίου) είναι το λευκαντικό που ξεπλένει το αίμα.
Το ουσιαστικό ζήτημα πίσω από τον «Πόλεμο της Ουκρανίας» δεν είναι ούτε σε ποια πλευρά πολέμησαν οι Ουκρανοί στον Β’ Π.Π. ούτε αν οι Σοβιετικοί/Ρώσοι νίκησαν τον Φασισμό για λογαριασμό όλων μας (λες και οι άλλοι δεν πολέμησαν). Το ουσιαστικό ζήτημα είναι ο σεβασμός της ύπαρξης των μικρότερων και πολύ μικρών κρατών από τα μεγαλύτερα. Το οποίο με τη σειρά του θέτει το ερώτημα αν πρέπει να επιστρέψουμε στην εποχή της «Ιεράς Συμμαχίας» όταν 4 Κράτη (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία & Αυστρο-Ουγγαρία) κανόνιζαν τις τύχες όλης της Ευρώπης.
Η απαίτηση της Ρωσίας για «εγγυήσεις ασφαλείας» οι οποίες όπως προκύπτει από όσα υποστηρίζουν στην κρατική Ρωσική τηλεόραση ταυτίζονται με την «επιστροφή» στη Ρωσία των αυτοκρατορικών της εδαφών (ότι πρακτικά της επιδικάστηκε στην Γιάλτα με την εξαίρεση της Φινλανδίας) σε συνδυασμό με την απαίτηση να διαπραγματευτεί όχι με την Ουκρανία αλλά με τις Η.Π.Α. είναι ένδειξη Φασιστικής νοοτροπίας. Μιας Φασιστικής νοοτροπίας όπως αυτής της «Ιεράς Συμμαχίας» της οποίας η αποστολή ήταν η διαφύλαξη της Τάξης στην Ευρώπη και της απόσβεσης κάθε κινδύνου κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής. Στη βάση αυτής της θεώρησης βρίσκεται η αντίληψη της «Ελέω Θεού Βασιλείας▪ μιας αντίληψης που θεωρητικά έχει από καιρό πάψει να ισχύει. Ακόμη περισσότερο η απαίτηση της Ρωσίας να της συμπεριφέρονται σαν να είναι ακόμα μια μεγάλη Δύναμη αποτελεί μια απέλπιδα προσπάθεια να σταματήσει την κίνηση του Ιστορικού Εκκρεμούς (προσπαθώντας να παγιώσει το υφιστάμενο καθεστώς αρνούμενη κάθε αλλαγή). Όσο, όμως, κι αν είναι απέλπιδα κάθε άλλο σημαίνει πως θα σταματήσει να το επιδιώκει χρησιμοποιώντας όποιο μέσο έχει στην διάθεση της απειλώντας ακόμη και με πυρηνικό πόλεμο.
Η υποχώρηση στις απαιτήσεις της Ρωσίας ΔΕΝ είναι επιλογή, μιας και το μόνο που θα πετύχουμε είναι να επιστρέψει με νέες ακόμη μεγαλύτερες. Αυτό, άλλωστε, μας διδάσκει και ο Β’ Π.Π. όταν η υποχωρητικότητα Βρετανίας και Γαλλίας απέναντι στον Χίτλερ όχι μόνο δεν διασφάλισε την πολυπόθητη Ειρήνη, αλλά ούτε ανέβαλε τη σύγκρουση. Στα Αρχαία Έπη ο ήρωας που νικά το Κακό δεν βγαίνει αλώβητος. Ένα κομμάτι του Κακού τον καταλαμβάνει και γίνεται μέρος της ύπαρξης του. Γιατί πολύ απλά δεν γίνεται να νικήσεις κάποιον αν δεν γίνεις σαν κι αυτόν. Σε κάθε περίπτωση έτσι εξηγείται η ύπαρξη νεο-Ναζί στη Ρωσία (η οποία μας έσωσε από τον Φασισμό, αλλά δεν κατάφερε να σώσει τον εαυτό της).
Υ.Γ. Η περίφημη φωτογραφία που ο Σοβιετικός στρατιώτης υψώνει τη σημαία στο Ράιχσταγκ είναι προϊόν φωτομοντάζ γιατί αφενός έπρεπε ν’ αφαιρεθούν κάποιες λεπτομέρειες και να προστεθούν κάποιες άλλες που θα έδιναν την απαραίτητη σκηνοθετική δραματική ένταση (βλέπε εδώ).
06 Μάη 2023
«πουθενάς 1».