Είναι μεγάλο μειονέκτημα να δρούμε μέσα μόνο από προκατασκευασμένες ιδέες. Με τον τρόπο αυτό από τη μια αχρηστεύουμε τον εγκέφαλο μας (αφού σταματάμε να διαλογιζόμαστε) και από την άλλη φτάνουμε να θεωρούμε πως μόνον εμείς έχουμε δίκιο και είμαστε σωστοί. Το χειρότερο είναι πως αντιδρούμε ενστικτωδώς (άρα αυτομάτως) ακόμη και σε πράγματα που δεν μας αφορούν. Την ίδια ώρα δεν θέλουμε να σκεφτόμαστε αν αυτά που υποστηρίζουμε προσβάλλουν ή σκανδαλίζουν τους άλλους. Απλά δεν ενδιαφερόμαστε γι’ αυτό καθώς έχουμε διδαχθεί να είμαστε εγωκεντρικοί και ασύδοτοι. Τελικά, θεωρούμε υποχρέωση των άλλων να γίνουν σαν κι εμάς την ίδια στιγμή που δεν θέλουμε να «βάλουμε νερό στο κρασί μας».
Ο Σάρτρ σ’ ένα σεμινάριο του μετά τον Β’ Π.Π. αναφέρθηκε σε μια συζήτηση που είχε κατά την διάρκεια του πολέμου με φοιτητή του ο οποίος τον ρωτούσε αν έπρεπε να πάει στην Αφρική με τους «Ελεύθερους Γάλλους» ή αν έπρεπε να μείνει με τη μάνα του στην Γαλλία. Σύμφωνα με τον Σάρτρ ο φοιτητής του ρωτώντας τον έψαχνε μια απάντηση που να επικυρώσει την αρχική του απόφαση. Γιατί όλοι μας θεωρούμε (ακόμη και αν δεν το συνειδητοποιούμε) πως όλοι οι άλλοι που βρίσκονται στην ίδια θέση μ’ εμάς οφείλουν να πράττουν κατά το δικό μας παράδειγμα. (Για την ιστορία ο Σάρτρ δεν έδωσε καμία απάντηση στον φοιτητή του μεταθέτοντας του όλη τη σχετική ευθύνη).
Ποδόσφαιρο και μπάσκετ είναι δύο «μαζικά» αθλήματα καθώς καθένας μπορεί σε κάποιο βαθμό ν’ ασχοληθεί μ’ αυτά. Ακόμη περισσότερο όταν στις εξέδρες των γηπέδων τους μαζεύονται άνθρωποι όλων των στρωμάτων και εισοδημάτων. Από την άποψη αυτή δεν υπάρχει καλύτερο μέρος για στρατολόγηση μελών για οργανώσεις οποιουδήποτε τύπου. Εκεί ξεκινά η κόντρα για το ποιος έχει «δικαίωμα» να στρατολογεί. Μιας και οι «κόκκινοι» ήταν με την πλευρά των «νικητών» του Β’ Π.Π. θεωρούν πως μόνον αυτοί έχουν δικαίωμα στρατολόγησης «περιφρουρώντας» την περιοχή τους από οποιαδήποτε προσπάθεια των «μαύρων» να παρεισφρήσουν.
Η χρήση από τους Ιταλούς Φασίστες και τους Γερμανούς Ναζιστές συμβόλων από το Ιστορικό παρελθόν τα έκανε αυτόχρημα ανεπιθύμητα. Από ένα σημείο και μετά δεν έχει τόση σημασία το ίδιο το σύμβολο, όσο το ότι μπορεί να παραπέμπει σε (μοιάζει με) κάποιο Φασιστικό/Ναζιστικό. Αυτή η αντιπαράθεση φτάνει στο απόγειο της στην Ιταλία και την Γερμανία οι οποίες δεν πρέπει να μην είναι Φασιστικές/Ναζιστικές αλλά πρέπει και να δείχνουν τέτοιες (την ίδια ώρα που οι επικριτές τους δεν έχουν αντίστοιχες υποχρεώσεις).
Μεγάλος χαμός (αν πιστέψουμε το δημοσίευμα) έγινε στην Ιταλία μετά την παρουσίαση του νέου σήματος της Σπέτσια (βλέπε εδώ). Η Σπέτσια είναι μια πόλη της Βορειο-Δυτικής Ιταλίας στην επαρχία της Λιγυρίας (βλέπε εδώ). Η Wikipedia στα ελάχιστα στοιχεία που παρέχει δίνει τέσσερις χρονολογίες ίδρυσης (1906, 1954, 1995 & 2008) χωρίς να μας ξεκεθαρίζει το «γιατί» (βλέπε εδώ). Στην επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας (βλέπε εδώ) δίνεται ως μοναδικό έτος ίδρυσης το 1906 (προφανώς οι υπόλοιπες τρείς χρονολογίες έχουν να κάνουν με αλλαγές στ’ όνομα και τα χρώματα ή/και το έμβλημα της). Η ίδια η ομάδα δίνει την δική της εξήγηση ταυτόχρονα με την αποκάλυψη του νέου της εμβλήματος (βλέπε εδώ αλλά και στο αρχικό δημοσίευμα).
Προφανώς, από τη δική της εξήγηση πείστηκαν όσοι ήθελαν, την ίδια στιγμή που κάποιοι άλλοι ξεσήκωσαν φασαρία. Ωστόσο, αυτή η φωτογραφία από την επίσημη ιστοσελίδα της ομάδας δείχνει ένα ολόλευκο κασκόλ με το μαύρο για την περίσταση έμβλημα της ομάδας. Επιπλέον, τόσο για λόγους μάρκετινκ όπως και για να έχει κάθε οπαδός αυτό που επιθυμεί υπάρχουν δύο εκδοχές του εμβλήματος: άσπρο σε μαύρο φόντο και μαύρο σε άσπρο φόντο (βλέπε τη φωτογραφία του κειμένου μας). Οπότε, καθένας εστιάζει εκεί που θέλει (τον συμφέρει) ερμηνεύοντας κατά το δοκούν την κατάσταση. Πόσο μεγάλη είναι η απειλή (με ή χωρίς «») από την ομώνυμη ομάδα της Σπέτσια (βλέπε εδώ) είναι στη κρίση καθενός μας να εκτιμήσει. Αυτό, όμως, που πρέπει να μας απασχολεί είναι η κωμικά επαναλαμβανόμενη αντίδραση σε τέτοιου είδους θέματα. Όσοι νομίζουν πως με τέτοιου είδους αντιδράσεις επιτυγχάνουν οποιουδήποτε είδους χτυπήματα σε βάρος των Ιταλών Φασιστών ή/και τω Γερμανών Ναζιστών αυταπατώνται. Στην καλύτερη περίπτωση απλώς σκιαμαχούν.
Σε κάθε πεερίπτωση επανέρχεται στο προοσκήνιο το αγωνιώδες ερώτημα: Η ζέβρα είναι άσπρη με μαύρες ρίγες ή μαύρη με άσπρες ρίγες; Εσείς τι λέτε;
13 Ιούλη 2023
«πουθενάς 1».