Πολλές φορές αρκεί να πάει στραβά μόνο μια παράμετρος και όλη σου η ζωή μπαίνει σε νέα διαφορετική κατεύθυνση. Μια χημική ανισορροπία όταν γεννιέσαι και ένα εμφανισιακά αγόρι ασφυκτιά στο σώμα του επιθυμώντας να γίνει κορίτσι (και το αντίστροφο). Μέχρι να ολοκληρώσει εγχειρητικά τη μεταμόρφωση του (αν έχει τα λεφτά) συμπεριφέρεται περισσότερο ή λιγότερο ανοικτά ως το κορίτσι που θα ήθελε να είναι και να το αποδέχονται οι άλλοι ως τέτοιο.
Οι άνθρωποι θέλουν να ζουν προβλεπόμενες ζωές και γι’ αυτό απεχθάνονται τις μεγάλες αλλαγές▪ ειδικά αλλαγές που τους αναγκάζουν ν’ αποδεχθούν εκ νέου τον κόσμο γύρω τους. Η Άννα δεν γεννήθηκε γυναίκα και προσωπικά πιστεύω ότι η μεταμόρφωση της σε γυναίκα ήταν μάλλον αποτυχημένη. Από αισθητικής άποψης είναι μια παρωδία (travesty) γυναίκας. Η Άννα ήταν ξένη στη χώρα της την Κούβα και προφανώς δεν μπορούσε να ζήσει εκεί όπως θα ήθελε.
Έτσι εγκατέλειψε τη «Σοσιαλιστική Κούβα» (για την οποία η ύπαρξη της ήταν ενοχλητική) και έψαξε να βρει αλλού μέρος που να είναι (σχετικά) αποδεκτή. Ωστόσο, γνώριζε πως και εκεί θα ήταν στο περιθώριο. Γιατί και πως κατέληξε στη Χώρα μας δεν έχει παρά ιστορικό και μόνο ενδιαφέρον. Αυτό που είναι σημαντικό είναι πως στο ίδιο με την Άννα περιθώριο κινούνταν και ο φονιάς της. Είχε, μάλιστα, και περιστασιακές σχέσεις μαζί της.
Ο φονιάς της κατάγεται από το Μπαγκλαντές και είναι 11 χρόνια νεότερος της (βλέπε εδώ). Βλέποντας φωτογραφίες τους σκέφτεσαι πως πιθανόν ο ένας για τον άλλο να ήταν ότι καλύτερο μπορούσαν να βρουν κινούμενοι στο κοινωνικό περιθώριο. Αν και έχει αξία να μάθουμε το «γιατί» τη σκότωσε, ωστόσο αυτό που είναι σημαντικότερο είναι πως τιμωρείται ένας τέτοιος φόνος. Προφανώς, η ζωή της Άννας αξίζει όσο και οποιουδήποτε άλλου. Οπότε το ερώτημα είναι: «πόσο αξίζει η ζωή του φονιά της από το Μπαγκλαντές;». Μήπως πρέπει ως «μετανάστης» (άσχετα αν είναι νόμιμος ή όχι) να τύχει ειδικής μεταχείρισης;
Η πορεία για την Άννα έγινε πριν τη σύλληψη του φονιά της όταν δεν ξέραμε την εθνικότητα του. Και σ’ αυτή την πορεία υπήρξαν τα ηλίθια πανό για την «πατραρχία» (βλέπε εδώ). Προκαταβολικά και προκειμένου να εκμεταλλευτούν το συγκεκριμένο έγκλημα οι «διακαιωματιστές» αναμάσησαν την ίδια καραμέλα. Ο δράστης από το Μπαγκλαντές δεν τη σκότωσε γι’ αυτό που ήταν, αφού σχετιζόταν μαζί της. Μπορεί ως Μουσουλμάνος να ήθελε να έχει το «πάνω χέρι». Μπορεί ως χαρακτήρας να είναι ευέξαπτος ή μπορεί και να τη ζήλευε ή και να τις έτρωγε τα λεφτά. Το ζήτημα που οφείλουν ν’ απαντήσουν οι «δικαιωματιστές» (και που απέτυχαν παταγωδώς στην περίπτωση της Μάρως ν’ απαντήσουν) είναι αν η ζωή του δράστη αξίζει περισσότερο της μεταμορφωμένης Άννας.
Από την (αναμενόμενη) απάντηση τους θα κριθεί ποιανού είναι το «πάνω-πάνω» χέρι στο παιχνίδι που παίζαμε παιδιά. Επιπλέον, θα καταλάβουμε όλοι μας πόσο σοβαρά πρέπει να τους παίρνουμε και αν κατά περίπτωση είναι ευαίσθητοι.
Απορία: Σύμφωνα με τον Μάρξ η ανθρωπότητα εξελίσσεται από κατώτερες μορφές οργάνωσης σε ανώτερες. Γνωρίζουμε από τους ανθρωπολόγους ότι η «πατριαρχία» ως μορφή οργάνωσης αντικατέστησε την προγενέστερη «μητριαρχία», οπότε ως θεσμός αποτελεί μια εξέλιξη σε μια ανώτερη μορφή οργάνωσης. Αν το επόμενο του Καπιταλισμού στάδιο είναι ο Κομμουνισμός, τότε τι θα διαδεχθεί την κακιά «πατριαρχία»; Έχουν υπόψη τους οι «δικαιωματιστές» ή προχωρούν στα σκοτεινά σαν τους ήρωες του Σεφέρη στον «Τελευταίο Σταθμό»;
29 Ιούλη 2023
«πουθενάς 1».