Αυθεντικότερος κληρονόμος του Τσίπρα θέλει να εμφανιστεί ο Στέφανος Κασσελάκης. Πιθανότατα γιατί αυτό (εκτός της ομοφυλοφιλίας του) είναι το σημαντικότερο ατού του για να κερδίσει την αρχηγία. Σε το συνίσταται, όμως, η «κληρονομιά» που αφήνει στον διάδοχο του ο Τσίπρας;

Προφανώς, η αποτίμηση της διαφέρει από την πλευρά στην οποία στέκεσαι. Σε κάθε περίπτωση, όμως, ακόμη και αν θεωρήσουμε ότι είναι θετική και άξια υιοθεσίας το μόνο που θα μπορούσε να σημαίνει είναι πως ο Τσίπρας αντιμετώπισε/έλυσε με κάποιο τρόπο τα προβλήματα που ο ίδιος δημιούργησε ως αντιπολίτευση και στο α’ εξάμηνο του 2015 όπως επίσης και κάποια για τα οποία δεν ήταν υπεύθυνη η διακυβέρνηση του (Σκόπια, Αμερικανικές βάσεις). Πέρα από το ψέμα, τη μισαλλοδοξία και τον λαϊκισμό η κυβερνητική πολιτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. κάθε άλλο παρά αφήνει μια «Αριστερή» παρακαταθήκη. Εκτός από την βαριά φορολόγηση της «μεσαίας τάξης» (ή καλύτερα των «οικονομικά μεσαίων στρωμάτων») η οποία ήταν η μόνη αποδοτική φορομπηχτική πολιτική και την οποία προσπάθησε να επενδύσει ιδεολογικά, η οικονομική και εργατική πολιτική του Τσίπρα δεν είχε τίποτα το «Αριστερό». Ακόμη και αμφιλεγόμενης αποτελεσματικότητας μέτρα της τελευταίας (επίτηδες) στιγμής όπως η προσθήκη λόγου απόλυσης (σε αντιδιαστολή με την νομοθεσία μας) μόνον κατ’ όνομα ήταν «φιλεργατικά».

Ο Στέφανος Κασσελάκης εμφανίζεται ως «κληρονόμος» του Τσίπρα και αυτό είναι απολύτως σωστό. Είναι ένας εξελιγμένος κλώνος του Αλέξη (βλέπε εδώ). Συμπεριφέρεται με τον ίδιο απολίτικο τρόπο επενδύοντας στην λαμπερή προσωπικότητα του στην οποία καθένας βλέπει ότι εκείνος επιθυμεί να δει. Στην νέα του εξελιγμένη έκδοση ο Αλέξης 2.0 δεν αναφέρει ούτε κουβέντα για «Σοσιαλισμό» και μιλά μόνο γενικότερα για την «Αριστερά» της οποίας το περιεχόμενο περιορίζει μόνο στα «κοινωνικά δικαιώματα» με τις απαραίτητες αναφορές στην «κλεπτοκρατία» και την «διαφθορά του συστήματος».

Ο Κασσελάκης εμφανίζεται ως προστατευόμενος του Πολάκη ο οποίος προφανώς και τον συμβουλεύει. Έτσι, δεν προκαλεί έκπληξη ότι και ο λόγος που αρθρώνει είναι είτε επιθετικός είτε επιθετικά αμυντικός. Η περίπτωση της διάθεσης αστυνομικής προστασίας είναι απολύτως ενδεικτική. Η ανακοίνωση του όταν το ζήτημα βγήκε στην δημοσιότητα δείχνει όχι μόνο αίσθημα ενοχής (όσο αφορά την ίδια την προστασία) αλλά και πανικό για τις επιπτώσεις της δημοσιότητας, ενώ καταλήγει σε μια απίστευτη αφέλεια (χαζομάρα) (βλέπε εδώ). Δεδομένου ότι ο Στέφανος είναι δηλωμένα (ανοικτά) ομοφυλόφιλος και μάλιστα «παντρεμένος» δέχτηκε κάποια σχόλια και απειλές, οπότε και έκρινε σκόπιμο να ζητήσει αστυνομική προστασία (η οποία του διατέθηκε αμέσως). Όταν αποκαλύφθηκε αυτή ο Στέφανος προσπάθησε να εμφανιστεί ως θύμα προπαγάνδας προσπαθώντας να μας πείσει πως η ΕΛ.ΑΣ. μετά από αίτηση του σώνει και καλά του διέθεσε 3 φρουρούς και έναν οδηγό. Επειδή, δε, τον «έπνιγε το δίκιο» αποποιήθηκε μεν της αστυνομικής προστασίας καθιστώντας δε υπεύθυνο το σύστημα των Μ.Μ.Ε. που στηρίζει τον Μητσοτάκη αν πάθαινε κάτι αυτός και ο άντρας του. Η παράνοια είναι παρούσα: ο Στέφανος θεωρεί ότι απειλείται, ζητά αστυνομική προστασία (αντί να πάρει με τα λεφτά του ιδιωτική) και μόλις αυτό αποκαλύφθηκε παραιτείται της προστασίας παρ’ ότι η απειλή παραμένει. Το ότι ο Κασσελάκης πλήρωσε τα έξοδα μετακίνησης των αστυνομικών δεν λέει κάτι, γιατί το μείζον (σημαντικό) είναι πως του διατέθηκαν 4 άτομα τα οποία θα μπορούσαν να είχαν χρησιμοποιηθεί αλλού.

Προτού συνεχίσουμε να σημειωθεί ότι τον υιό Κασσελάκη έφερε σ’ επαφή με τον Πολάκη ο δικηγόρος της οικογένειας που χειρίζεται και τις δικαστικές της εκκρεμότητες. Ο Μανόλης Καπνισάκης ασχολήθηκε μαζί με τον φίλο του Παύλο με τις «Ομάδες Διαφάνειας» του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Λόγω της μεταξύ φιλικής τους σχέσης όλα τα υπόλοιπα ήταν πολύ εύκολα.

Από κει και πέρα η εμφάνιση του Κασσελάκη έδωσε αφορμή για μια σειρά προσεγγίσεων:

• Οι 4+1 παρατηρήσει του Αριστείδη Χατζή καθηγητή Φιλοσοφίας Δικαίου και Θεωρίας Θεσμών στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών θα έπρεπε να μας προβληματίσουν όλους (βλέπε εδώ).
• Μπορεί ο Δημήτρης Ευθυμάκης στο www.protagon.gr να μην είναι υπαρκτό πρόσωπο, αλλά αυτό κάθε άλλο μειώνει τη σημασία όσων επισημαίνει▪ οπότε αξίζει να διαβάσετε τα δύο σύντομα κείμενα του (βλέπε εδώ & εδώ).
• Ο γνωστός μας UNFOLLOW Λ. Χαραλαμπόπουλος ως άλλος Διογένης ψάχνει με το φανάρι κάποιον «να πει κάτι Αριστερό» (βλέπε εδώ). Αν και συνειδητοποιεί ότι η «Αριστερά» συνεχίζει να υπάρχει μόνο λεκτικά, ωστόσο αρνείται να δεχτεί πως η «Αριστερά» όπως την γνωρίζει είναι νεκρή. Πιστεύει (θέλει να πιστεύει) πως υπάρχει περίπτωση να ξυπνήσει από το κώμα όπως η Χιονάτη όταν τη φίλησε το βασιλόπουλο (το οποίο όμως ήταν straight και όχι gay).
• Ο Χρήστος Λάσκος σχολιάζει τα καινά δαιμόνια που εισάγει στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο Κασσελάκης και όπως φαίνεται κάθε άλλο παρά χαίρεται ή αισιοδοξεί (βλέπε εδώ).
• Ο ομότιμος καθηγητής της Κοινωνικής Θεωρίας στο Εθνικό και Καποδοτριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών Κύρκος Δοξιάδης μας θυμίζει τι συνέβη στο Ιταλικό Κ.Κ. από την δεκαετία του '70 και όπως προκύπτει από το κείμενο του προβλέπει τον θάνατο της «Αριστεράς» και στη Χώρα μας (βλέπε εδώ).
• Τέλος ο Δημήτρης Τερζής μέσα σε μόνο 5 παραγράφους καταφέρνει ν' αναδείξει το πολιτικό πρόβλημα του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που έφερε στο προσκήνιο η υποψηφιότητα Κασσελάκη (βλέπε εδώ).
• Η εμφάνιση του Στέφανου στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. οδηγούν κάποιους να προτείνουν την «αυτο-οργάνωση» ως λύση έναντι της παθητικής αναμονής για έναν «μεσσία» τύπου Τσίπρα που θα φέρει εκ νέου το κόμμα στην Εξουσία (βλέπε εδώ). Όσα υποστηρίζει στο κείμενο του ο Θάκης Δαγρές ακούγονται πολύ όμορφα, αλλά πλέον κινητοποιούν ελάχιστους ακόμη και στην «Αριστερά». Επιπλέον, είναι ευκολότερο να τα προτείνεις (και να περιμένεις οι άλλοι να τα κάνουν πράξη) από το ν’ αγωνιστείς για να γίνουν. Με ευθύνη και της «Αριστεράς» (Κ.Κ.Ε.) ο λαός μας εκπαιδεύτηκε να περιμένει σχετικά απαθής τον εκάστοτε «μεσσία». Οι συνεταιρισμοί παραγωγών και καταναλωτών το μόνο που έχουν καταφέρει ως τώρα είναι να φιγουράρουν στις λίστες της Εφορίας με τους μεγαλο-οφειλέτες. Τίποτα απ’ όσα προτείνει δεν απαγορεύονται σήμερα▪ το αντίθετο μάλιστα (για όλα υπάρχει νομικό πλαίσιο). Ωστόσο, η «αυτο-οργάνωση» είτε την προτείνει ο Δαγρές είτε ο Καστοριάδης δεν συγκινεί κανένα γιατί η «Αριστερά» δεν την επιθυμεί πραγματικά. Ένας «αυτο-οργανωμένος» λαός είναι σαν ένα κοπάδι χωρίς βοσκό και τσοπανόσκυλο, είναι εν δυνάμει επικίνδυνος καθότι ανεξάρτητος και με κάτι τέτοια η «Αριστερά» βγάζει καντήλες (αυτά είναι κόλπα των «Αναρχικών»).
• Με αφορμή τα τεκταιμόμενα στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο Δημήτρης Τζιώτης προσπαθεί να οριοθετήσει και να νοηματοδοτήει την «Αριστερά στον 21ο αιώνα» (βλέπε εδώ). Το πιο ενδιαφέρον σημείο του κειμένου του είναι η πρόβλεψη (ή μήπως η επιθυμία;) ότι η οικολογική κρίση είναι ευκαιρία ν’ ανατραπεί το κοινωνικό, ιδεολογικό και οικονομικό σύστημα, δηλαδή ο Καπιταλισμός. Αν μέχρι στιγμής δεν έχουμε καταλάβει ότι ο Καπιταλισμός εκμεταλλεύεται και την παραμικρή ευκαιρία κέρδους και πως τα επόμενα χρόνια δεν θα υπάρξει πιο επικερδές οικονομικά αντικείμενο από την διάσωση του πλανήτη, τότε αμφιβάλλω για την αναλυτική ικανότητα κάποιων.

Η εμφάνιση στην πολιτική σκηνή του Στέφανου Κασσελάκη έγινε με τον τρόπο που κυρίως οι Αμερικανοί ξέρουν. Το πρόβλημα είναι πως το βιογραφικό που μας έδωσε είναι όχι μόνο ωραιοποιημένο, αλλά και σε βασικά του σημεία ψευδές. Τα επόμενα κείμενα είναι ενδεικτικά:

• Το πρώτο ρεπορτάζ μετά την εμφάνιση του και όσα προέκυψαν απ’ αυτό (βλέπε εδώ).
• Οι πρώτοι προβληματισμοί (βλέπε εδώ).
• Η εμπλοκή του πατέρα του με το «παραδικαστικό κύκλωμα» μέσω μιας δικαστικής απόφασης (βλέπε εδώ).
• Όταν τα ερωτήματα πληθαίνουν δημιουργώντας αμφιβολίες (βλέπε εδώ).
• Μια αντικειμενική περίληψη όσων γνωρίζουμε (βλέπε εδώ).

Ότι ο Κασσελάκης δεν είναι αυτός που δηλώνει το γνωρίζουμε από τον ίδιο. Το Γ.Ε.ΜΗ. οποιασδήποτε χώρας είναι μια πολύτιμη πηγή πληροφοριών. Ακόμη περισσότερο αν η εταιρεία είναι εισηγμένη σε χρηματιστήριο. Το «Πρώτο Θέμα» έκανε βουτιά στις εταιρικές ανακοινώσεις των εταιρειών με τις οποίες συνδέεται ο Στέφανος και αποκάλυψε κάποια από τα ψέματα του. Ωστόσο, εμένα ενδιαφέρουν μόνο ένα το οποίο ανατρέπει την εικόνα του «αυτοδημιούργητου» που «ξέρει το σύστημα από τα μέσα» (βλέπε εδώ).

Στην αρχή εμφανίστηκε ότι πήρε με προσωπική εγγύηση ένα μεγάλο δάνειο για να ιδρύσει την TIΡTREE MARINE. Όμως, από την αγωγή που κατέθεσε σε βάρος της προκύπτει ότι ο Στέφανος έβαλε μόνο 200.000 Δολλάρια και τα υπόλοιπα 35 εκ. η ασφαλιστική και επενδυτική εταιρεία TIPTREE INC. Με τον όρο προσωπική εγγύηση οι Αμερικανοί εννοούν την παροχή δανείων μικρών σχετικά ποσών για τα οποία ο δανειολήπτης δεσμεύει το παρόν και μελλοντικό εισόδημα του καθώς και τα ίδια κεφάλαια του για την αποπληρωμή του. Επιπλέον σ’ αυτού του τύπου τα δάνεια είναι απαραίτητος ένας εγγυητής όπως ο νονός του Μάρκος Νομικός (της γνωστής ναυτιλιακής εταιρείας).

Ας δούμε τώρα τον τρόπο που βγαίνουν τα πολλά λεφτά στον Καπιταλισμό (και όχι μόνο στη Μέκκα του). Ο βασικός κανόνας είναι ν’ αγοράζεις όσο φθηνότερα μπορείς και να πουλάς όσο ακριβότερα μπορείς. Αν τώρα αυτό μπορεί να γίνει μέσω «θυγατρικών» εταιρειών που να σου ανήκουν ακόμα καλύτερα μιας και το κέρδος είναι ακόμα μεγαλύτερο:

«Επί των ημερών του, η Τiptree Marine αγόρασε, διαχειρίστηκε και στη συνέχεια πούλησε μέσω της θυγατρικής της Swiftbulk, στην οποία CEO ήταν ο Κασσελάκης -με κέρδος 16 εκατ. δολαρίων- τρία καράβια ξηρού φορτίου.»

Προφανώς, σε τέτοιες συναλλαγές η «μητρική» βγαίνει πάντα λιγότερο κερδισμένη από την «θυγατρική» (γιατί έτσι πρέπει). Όμως, τι να το κάνεις να είσαι ένας νεαρός επιτυχημένος επιχειρηματίας αν η οικογένεια σου (συγκεκριμένα ο πατέρας σου) έχει προβλήματα;

Το 2018 ο μπαμπάς Κασσελάκης δικαζόταν για την κατάχρηση από τον συνεταίρο του ποσού άνω των 750.000 Ευρώ. Κάτι παραπάνω από 1 μήνα μετά την έναρξη της δίκης η υπόθεση έκλεισε με εξωδικαστικό συμβιβασμό με τον πατέρα Κασσελάκη να πληρώνει κάποια από τα λεφτά στον πρώην συνεταίρο του. Ωστόσο, αυτό δεν θα μπορούσε να γίνει αν η TIΡTREE MARINE δεν εξαγόραζε την εταιρεία του πατρός Κασσελάκη με έδρα στις Η.Π.Α. και αντικείμενο τα ναυτιλιακά χρώματα. Η συγκεκριμένη συναλλαγή φαίνεται να ενόχλησε την «μητρική» TIPTREE INC. οι μέτοχοι της οποίας δεν πλήρωσαν όλο τον μισθό και τα μπόνους του Στέφανου (γι’ αυτό και κατέθεσε αγωγή εναντίον τους). Είναι προφανές ότι ο Στέφανος εκμεταλλεύτηκε τη θέση του για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένεια του αγοράζοντας την εταιρεία τη σωστή στιγμή. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν την αγόρασε κοψοχρονιά εκμεταλλευόμενος τα ζόρια του πατέρα του. Το ζήτημα είναι πόσο ακριβότερα θεωρούν οι μέτοχοι της TIPTREE INC. ότι το έκανε.

Ως «δημόσιο πρόσωπο» ο Στέφανος βρίσκεται στο στόχαστρο από την επομένη κιόλας της εμφάνισης του. Πρώτος τον «έπιασε στο στόμα του» ο Άδωνις Γεωργιάδης (βλέπε εδώ). Η γνώμη, όμως, με τη μεγαλύτερη πολιτική σημασία είναι αυτή του Στέφανου Τζουμάκα (ενός εκ των υποψηφίων για την αρχηγία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.). ο Στέφανος διόλου δεν μασά τα λόγια του για τον έτερο Στέφανο (Κασσελάκη) όπως μπορείτε να διαβάσετε εδώ.    

Τελικά, τι μας μένει απ’ όλο αυτό το επικοινωνιακό πανηγύρι;

Αν το ζητούμενο ήταν να βρεθεί ένας εξελιγμένος κλώνος του Τσίπρα που να πληροί τις προϋποθέσεις τις οποίες είχε θέσει ο Πρόεδρος του Δ.Σ. της MRB (βλέπε εδώ), τότε «αποστολή εξετελέσθη». Αν το ζήτημα είναι να βρεθεί αυτός που θα νικήσει τον Κυριάκο, τότε κάτι κάνουμε. Γιατί, οι Κυβερνήσεις πέφτουν από τη φθορά τους και όταν τις βαρεθούν οι ψηφοφόροι. Ωστόσο, πάντα χρειάζεται ένα πρόσωπο στην Αντιπολίτευση το οποίο να συσπειρώνει πολλούς ψηφοφόρους για να γίνει η αλλαγή.

Στο σημείο αυτό πρέπει έστω και για λίγο να μιλήσουμε για την ουσία της πολιτικής. Στην πράξη το Κράτος δεν είναι ένας ουδέτερος εξισορροπητικός μηχανισμός. Στην πράξη το Κράτος συνδέεται-διαπλέκεται με τους επιχειρηματίες. Τη σύνδεση-διαπλοκή αυτή επιδιώκουν και οι ίδιοι οι επιχειρηματίες στηρίζοντας κόμματα και πολιτικούς. Ποιος έχει το πάνω χέρι στη σχέση αυτή δεν είναι καθαρό. Στη καλύτερη περίπτωση καταλήγουμε στο γνωστό γρίφο αν το αυγό έκανε την κότα ή η κότα το αυγό. Για να προχωρήσει η συζήτηση ας δεχτούμε πως κουμάντο στο Κράτος κάνουν οι επιχειρηματίες και όχι το αντίστροφο.

Οπότε η πτώση Μητσοτάκη από την Εξουσία δεν πρόκειται να μεταβάλλει σε τίποτα την Κρατική Λειτουργία και τις σχέσεις διαπλοκής με τους επιχειρηματίες. Το πολύ-πολύ κάποιοι να χάσουν την πρόσβαση τους σε Κρατικά συμβόλαια και τη θέση τους να πάρουν κάποιοι άλλοι που στήριξαν το νέο καθεστώς. Η μόνη περίπτωση δραματικής και βαθιάς αλλαγής θα ήταν μια ένοπλη και αιματηρή καθεστωτική αλλαγή. Όμως, μια τέτοια πιθανότητα όσο και αν ζεσταίνει κάποιους τα βράδια υπάρχει μόνο θεωρητικά. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. υπό τον Κασσελάκη στην καλύτερη περίπτωση θα είναι «φιλελεύθερος» (που στις Η.Π.Α. σημαίνει «Αριστερός») καθώς θ’ αποτελεί την Ελληνική εκδοχή του Δημοκρατικού Κόμματος των Η.Π.Α.

Το ενδιαφέρον στην περίπτωση επικράτησης του Κασσελάκη είναι πως μια Ελληνική εκδοχή του Δημοκρατικού Κόμματος είναι η μόνη σωτηρία για τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Αφήνοντας πίσω την «Αριστερή κληρονομιά» και τον «Σοσιαλισμό» μια τέτοια μετάλλαξη προσφέρει στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. την πολυπόθητη σύνδεση με την Κοινωνία. Πλέον όσοι ενδιαφέρονται να δουν τις ιδέες τους να γίνονται πράξη θα εντάσσονται στο κόμμα δουλεύοντας πάνω στο αντικείμενο που τους ενδιαφέρει αλληλοεπιδρώντας έτσι με την Κοινωνία προσφέροντας μια λύση στο πρόβλημα της επιρροής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στους «μαζικούς χώρους» όπου η επίδραση του σήμερα είναι αμελητέα. Μπορούν τα μέχρι σήμερα μέλη του κόμματος ν’ αντέξουν αρχικά και να «χωνέψουν» τελικά μια τέτοια μετάλλαξη; Μπορεί ο πόθος της επαναφοράς στην Εξουσία να επικρατήσει των όποιων «Αριστερών» αντανακλαστικών τους έχουν απομείνει; Το ερώτημα αυτό θ’ απαντηθεί προσεχώς.

Υ.Γ. Έχοντας ολοκληρωθεί το κείμενο που διαβάσατε προέκυψε η κακόγουστη («κιτς») παραγωγή στη Μακρόνησο. Δεν έχει κανένα νόημα να σχολιαστεί είτε στα σοβαρά είτε στ’ αστεία. Ούτε έχει νόημα να μπω σε μια συζήτηση σχετικά με το τι νοηματοδοτεί η Μακρόνησος όπως έκανε μια πλειάδα δημοσιογράφων της «Εφημερίδας των Συντακτών». Ωστόσο, πρέπει να γραφτούν δυό-τρία πράγματα:

• Ανεξάρτητα από τη γνώμη που έχει κάποιος για τον Κασσελάκη το μόνο σίγουρο είναι πως ο Στέφανος όχι μόνο είναι ανιστόρητος, αλλά και το ενδιαφέρον του για την Ιστορία είναι απολύτως επιφανειακό.
• Ο Στέφανος και αυτοί που είναι πίσω του θεωρούν τα μέλη του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. απολύτως χαζούς▪ τόσο ώστε να καταπίνουν αμάσητο οτιδήποτε μόνο και μόνο επειδή θεωρούν ότι ο Κασσελάκης είναι «αυτός που θα νικήσει τον Κυριάκο».
• Ο Στέφανος και το επιτελείο του έχουν απογειώσει την έννοια της κακογουστιάς («κιτς»), επιτομή της οποίας είναι το συγκεκριμένο βίντεο. Δεν ξέρω πόσο άρεσε στους ΣΥ.ΡΙΖ.Αίους αλλά η σκηνοθετική(;) ιδέα να συμφιλιωθεί με το Κράτος (που έστησε τη Μακρόνησο) στο πρόσωπο του πρώην Αρχηγού Γ.Ε.ΕΘ.Α. Ναυάρχου Αποστολάκη (και νυν Βουλευτή Επικρατείας) ήταν απλά τραγική. Ο οποίος Αποστολάκης με μεγάλη προθυμία(;) θα παραιτηθεί από Βουλευτής και θα προσπαθήσει να πείσει και τους επόμενους μέχρι τον Στέφανο να παραιτηθούν προκειμένου -αν κερδίσει- να είναι Βουλευτής και να δίνει εντός Κοινοβουλίου τις μάχες του με τον Μητσοτάκη.

Δεν ξέρω αν ο Πολάκης είναι το ΣΥ.ΡΙΖ.Αίικο αντίστοιχο του Αγαμέμνονα Κουτσόγιωργα. Το μόνο σίγουρο είναι πως όπως και εκείνος μάλλον έχει πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Πάντως τον ρόλο του Λαλιώτη πίσω από τις κουίντες δεν μπορεί να το παίξει πετυχημένα. Τόσο μπορεί, τόσο κάνει.

16 Σεπτέμβρη 2023
«πουθενάς 1».