Δεν θα σχολιάσουμε ούτε την σκοπιμότητα της περίφραξης ούτε και θα μπούμε σε ατέρμονες συζητήσεις περί νομιμότητας, αφού για να καταλήξουμε σε κοινά αποδεκτό συμπέρασμα θα πρέπει να υπάρχει επιθυμία για διάλογο και όχι για «διάλογο μεταξύ κωφών» (να λέει ο καθένας το ποιηματάκι του). Προφανώς και από τη στιγμή που επίκειται(;) η άδεια ανέγερσης και οι προπαρασκευαστικές εργασίες έχουν νόημα και απαιτείται η περίφραξη και η φύλαξη του χώρου, ο οποίος και ελπίζουμε ότι σύντομα θα μετεξελιχθεί σε εργοτάξιο.
Θα σχολιάσουμε όμως για ακόμη μιά φορά την τακτική που ακολούθησε και συνεχίζει ν’ ακολουθεί η Α.Ε.Κ. σχετικά με το έργο αυτό. Δυστυχώς η τακτική που ακολούθησε η «ενιαία Α.Ε.Κ.» είναι «αμυντική» και κινείται στην λογική: «Έχουμε το δίκιο με το μέρος μας. Στο οικοπεδό μας θέλουμε να χτίσουμε. Το γήπεδο προϋπήρξε του γύρου οικισμού. Θα «ζωντανέψει» την περιοχή η οποία θα πάρει αξία κ.α.».Η τακτική είναι αμυντική γιατί απαντά σε ερωτήματα και αιτιάσεις (ακόμα και αν αυτά δεν έχουν τεθεί). Από την άλλη μια «επιθετική» τακτική θα εκκινούσε από το γεγονός ότι η Α.Ε.Κ. μέσω της Ερασιτεχνικής και του γηπέδου (το οποίο θα χρησιμοποιείται από την Π.Α.Ε.) επιθυμεί να παίξει πρωτεύοντα ρόλο στα κοινά της Ν. Φιλαδέλφειας, εξασφαλίζοντας ακόμη και τους αναγκαίους πόρους στον Δήμο για να είναι αυτός σε θέση να επιτελεί συγκεκριμένες λειτουργίες (π.χ. συντήρηση Άλσους).
Το κακό στην ζωή (όπως και στο ποδόσφαιρο» με την «αμυντική» τακτική είναι ότι συνηθίζεις ν’ αμύνεσαι, με αποτέλεσμα ν’ ατονεί η «διεκδικητική» σου πλευρά. Επειδή όμως η άμυνα είναι «ψυχοφθόρα» ο αμυνόμενος μηχανεύεται τρόπους για να ευκολύνει το έργο του. Ο πρώτος και αρχαιότερος τρόπος είναι η περιχαράκωση (η οποία βέβαια συνδυάζεται με την ανέγερση τείχους). Ως «περιχαράκωση» εννοούμε το σκάψιμο μιάς τάφρου (όσο πλατιάς και βαθειάς μπορεί κάποιος να σκάψει) η οποία σκοπό (αναλόγως των διαστάσεων της) έχει είτε ν’ αποθαρρύνει τους επιτιθέμενους, είτε να τους καθυστερεί. Σε κάθε περίπτωση αυτός που βρίσκεται εντός της περιχαράκωσης δεν έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων κιαι το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να περιμένει, κάτι που του προκαλεί αρνητική ψυχολογία και εκνευρισμό, εκτός αν αποφασίσει ν’ αντεπιτεθεί εξερχόμενος της περιχαράκωσης αιφνιδιάζοντας τους επιτιθέμενους που μέχρι τότε είχαν μάθει αλλιώς οπότε...
Για να δώσουμε και μια αναλογία με γνωστές σ’ όλους μας καταστάσεις θα σας δώσουμε και ένα παράδειγμα από την πολιτική σκηνή της Χώρας μας. Το Κ.Κ.Ε. είναι το αρχαιότερο από τα κόμματα που υπάρχουν σήμερα. Από την αρχή της παρουσίας του είχε περιχαρακωθεί εντός του πλαισίου που έθετε η οικονομική θεώρηση των Μάρξ-Ένγκελς και αργότερα η πολιτική ερμηνεία των Μάρξ-Ένγκελς από τον Λένιν. Σε καμιά περίπτωση δεν επεδίωξε συνεργασία αν δεν κατέτεινε (αποσκοπούσε) στην επίτευξη του προγράμματος του. Με τον τρόπο αυτό (και άσχετα από την επιτυχία ή αποτυχία των εκάστοτε στρατηγικών του) το Κ.Κ.Ε. κατάφερε να μην επηρεάζει σημαντικά την πολιτική ζωή της Χώρας (ακόμα και όταν το ποσοστό του ήταν υψηλό) την ίδια στιγμή που τα ζητήματα που θέτει ενδιαφέρουν το σύνολο των πολιτών/ψηφοφόρων. Από την άποψη αυτή ακόμα και όταν επιβεβαιώνεται («είχαμε δίκιο, σας τα λέγαμε εμείς και δεν μας ακούγατε») δεν προκύπτει κάποιο όφελος ούτε γι’ αυτό ούτε και για την κοινωνία. Το πολύ-πολύ στα μάτια κάποιων να φντάζει σαν ο χαιρέκακος της παρέας που μονότονα επαναλαμβάνει τα ίδια και τα ίδια, ώσπου τελικά να επιβεβαιωθεί.
Υποψιαζόμαστε ότι ο «ευεργέτης της Α.Ε.Κ.» -κατά τον Γρηγορίου- δεν έχει στο μυαλό του να μεταβάλει την Α.Ε.Κ. σε Κ.Κ.Ε., αλλά θεωρητικά τουλάχιστον δεν μπορούμε και να το αποκλείσουμε. Πάντως αν το έχει στο μυαλό του όντως δεν χρειάζεται να κάνει πολλά παραπάνω απ’ ότι έχει κάνει μέχρι τώρα. Άλλωστε μην ξεχνάμε πόσο δραματικά κοντά είναι το οικόπεδο μας στον Περισσό και το «Σπίτι του Λαού». Φάτσα κάρτα από τον Σταθμό του Περισσού. Τυχαίο;
Υ.Γ. Σε κάθε περίπτωση «επιθετική» τακτική δεν σημαίνει επεισόδια και «πέσιμο» στους «απέναντι».
16 Φλεβάρη 2015.
παρατηρητήριο.