Καταρχάς αποθάρρυνε τους Ακρο-Δεξιούς της Λεπέν που θεωρούσαν τη νίκη σίγουρη και την κατάληψη της Εξουσίας αναπόδραστη. Οι γεμάτες (πολιτικό) πόνο δηλώσεις τους (βλέπε παραπάνω) είναι απολύτως ενδεικτικές.
Από την άλλη η νίκη του Ν.Λ.Μ. υπό τον Μελανσόν μπορεί και θα χρησιμοποιηθεί ως «μέσο συμμόρφωσης» των ψηφοφόρων (ειδικά όσων δεν πήγαν να ψηφίσουν) σχετικά με τον κίνδυνο να πέσει η Γαλλία στα χέρια ενός εκ των δύο «άκρων».
Διάβασα μια ανάλυση (βλέπε εδώ) της οποίας ο πυρήνας είναι η άποψη πως παρά την αξία του ο Μακρόν αφήνει την Γαλλία διχασμένη. Ο διχασμός στα Κράτη δεν είναι κάτι που προκύπτει απλά από τις πράξεις ή τα λάθη των ηγετών τους. Αυτές/αυτά είναι αποτέλεσμα και όχι σύμπτωμα της παρασκηνιακής σύγκρουσης οικονομικών (και όχι μόνο) συμφερόντων. Ο διχασμός προκύπτει σε περιόδους οικονομικής δυσπραγίας (όταν η «ανάπτυξη» είναι αδύναμη ή/και αμφίβολη) και σε περιόδους που τα ταξικά και επιχειρηματικά συμφέροντα είναι ασυμβίβαστα μεταξύ τους.
Τον διχασμό σήμερα στη Γαλλία χρηματοδοτούν ο Πούτιν (γιατί η Γαλλία έχει αναλάβει κεντρικότατο ρόλο στον Πόλεμο της Ουκρανίας και επίσης γιατί οι δύο χώρες συγκρούονται στρατιωτικά στην υπο-σαχάρια Αφρική (Σαχέλ) όπου οι Ρώσοι θέλουν να βάλουν χέρι στους πόρους της περιοχής) και επιχειρηματίες που είναι πίσω από τη Λεπέν (βλέπε εδώ).
Βέβαια, από δημοσιογραφικής άποψης είναι απίστευτα βολικό να εστιάζουν την «κριτική» τους στον Μακρόν και στα καθ’ ημάς στον Μητσοτάκη. Υποτίθεται ότι και οι δύο πάσχουν το τελευταίο διάστημα από μεγαλομανία και με βάση τα όσα γράφονται ο Κυριάκος έχει αυτονομηθεί και έχει δυσαρεστήσει μεγαλο-επιχειρηματίες. Μπορεί ο Βαρδινογιάννης (πάντα κατά τα γραφόμενα) να περιορίζεται στη στήριξη συγκεκριμένου προσώπου στη Ν.Δ. για την διαδοχή του Κυριάκου αλλά ο Μαρινάκης (πάντα κατά τα γραφόμενα) απαντά με την «κριτική» μέσω των Μ.Μ.Ε. του και την λειτουργία (δεν έχει αργήσει;) της «Ελευθεροτυπίας». Προσπαθεί, έτσι, να δημιουργήσει μια «Κεντρο-Αριστερά» που θα πάρει την Εξουσία.
Μακρόν και Μητσοτάκης θα χάσουν (όταν συμβεί αυτό) από τους εαυτούς τους και όχι από τους ηγέτες των κομμάτων που θα κερδίσουν τις εκλογές. Αυτό, όμως, είναι απολύτως φυσικό για το Δημοκρατικό Σύστημα. Από την άλλη ακόμη και αν δεχτούμε την κατηγορία της μεγαλομανίας αυτό δεν σημαίνει πως και οι δυό τους λειτουργούν σε κάποιο βαθμό υπέρ της Δημοκρατίας, αφού αποκρούουν την πίεση συγκεκριμένων οικονομικών συμφερόντων.
Δυστυχώς, δεν υπάρχει παρά μόνο στη θεωρία το τέλειο σύστημα διακυβέρνησης. Έτσι, όταν ο Κυριάκος δεν δίνει κρατικές δουλειές στους Βαρδινογιάννη και Μαρινάκη ευνοεί τους άλλους που τελικά τις πήραν. Σε κάθε ανταγωνισμό (ακόμα και όταν προκύπτει συμβιβασμός) κάποιος κερδίζει και κάποιος χάνει. Όπως και στη Φύση το ζητούμενο είναι η ισορροπία.
Τελικά, το μόνο άξιο λόγου συμπέρασμα από τον Β’ Γύρο των Βουλευτικών Εκλογών της Γαλλίας είναι πως η συμμετοχή σώζει▪ ή παραφράζοντας έναν υποστηρικτή του Μελανσόν που φωτογραφήθηκε μαζί του: «Μόνο ο Λαός σώζει τον Λαό».
Υ.Γ. Θα ήταν τέλειο για τον Μακρόν αν η Εθνική Γαλλίας ανήμερα της επετείου της Πτώσης της Βαστίλης κέρδιζε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα όπως η Εθνική μας Ομάδα. Αν αυτό συνέβαινε Ελλάδα και Γαλλία τη χρονιά της διοργάνωσης των Ολυμπιακών Αγώνων στις Πρωτεύουσες τους θα είχαν κερδίσει την ίδια διοργάνωση. Βέβαια εμείς είχαμε κερδίσει και τη EUROVISION αλλά μη τα ζητάμε και όλα από τους Γάλλους!
13 Ιούλη 2024
«πουθενάς 1».