Το rebranding στο marketing λειτουργεί για τα προϊόντα η φήμη των οποίων έχει ζημιωθεί. Για τους ανθρώπους και μάλιστα τους πολιτικούς τα πράγματα είναι πιο δύσκολα. Γιατί, οι πολιτικοί έχουν ιστορία να τους ακολουθεί. Οι πολιτικοί έχουν ταυτιστεί με συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες τις οποίες προσπαθούν να εκπροσωπήσουν. Και για να κάνει rebranding ένας πολιτικός πρέπει στην ουσία ν’ απαρνηθεί κάποιο κομμάτι του παρελθόντος του. Πρέπει να ζητήσει «συγγνώμη» για κάποια απ’ όσα έκανε ή δεν έκανε. Σε κάθε περίπτωση η «συγγνώμη» δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα για έναν επαγγελματία πολιτικό. Θέλει «άντερα» και είναι πολύ λιγότερο «φυσική» από το ψέμα.

Στην περίπτωση του Τσίπρα προκειμένου να επιτύχει το rebranding πρέπει ο Αλέξης ν’ απεκδυθεί το «κομμουνιστικό» παρελθόν του και να ενδυθεί το «σοσιαλδημοκρατικό» κοστούμι. Μπορεί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να είχε κάτι από την «ανανεωτική αριστερά» του Κ.Κ.Ε. εσ. αλλά αυτό δε σημαίνει ότι για τον Τσίπρα η μετάβαση αρχικά και στη συνέχεια προσαρμογή στη «σοσιαλδημοκρατία» θα είναι εύκολη ή φυσική. Στον βαθμό που πραγματικά εννοεί το rebranding (και δεν είναι απλά ένα τέχνασμα) ο Αλέξης καλείται να γίνει ένας «Σημίτης» (απλά πιο αρεστός στις γυναίκες) χωρίς όμως να πείθει πως διαθέτει την ίδια οργανωτικότητα μ’ εκείνον.

Επιπλέον, δεν είναι ξεκάθαρο ποιο κομμάτι του κυβερνητικού του παρελθόντος θ’ αφήσει πίσω. Από την άποψη αυτή ο Βαξεβάνης που τόσο είχε πιστέψει σ’ αυτό και τον είχε στηρίξει δεν έχει διόλου άδικο όταν γράφει αυτό το κείμενο. Το ζήτημα δεν είναι ποιος μπορεί (ποιον θεωρεί ο κόσμος ότι μπορεί) να νικήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Το ζήτημα δεν είναι ποιος θ’ αντικαταστήσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Άλλωστε, είναι αυταπάτη να νομίζει κάποιος πως το ζήτημα της διαφθοράς θα λυθεί με την αντικατάσταση ενός κόμματος από ένα άλλο όταν ο Κρατικός Μηχανισμός παραμένει ίδιος και αναλλοίωτος.

Στο τέλος της ημέρας για ποιο λόγο ο ψηφοφόρος να εμπιστευτεί για 3η φορά έναν που δεν είναι ειλικρινής απέναντι του. Έναν που για να μη στεναχωρήσει τους παλιούς του φίλους αποφεύγει να κάνει την αυτοκριτική του και μιλά γενικόλογα ώστε τελικά δεν λέει τίποτα. Δυστυχώς ή ευτυχώς ο Αλέξης Τσίπρας αποτελεί για πλήθος επαγγελματιών πολιτικών που αυτοπροσδιορίζονται ως «Αριστεροί» η μόνη και πιθανότατα η τελευταία ευκαιρία τους για να συνεχίσουν να βιοπορίζονται ως Βουλευτές. Ακόμη κι αν δεν μπορούν οι ίδιοι (για λόγους τακτικής) να τον αποθεώσουν υπάρχουν, ωστόσο, άλλοι που νομίζουν ότι τον «υπερασπίζονται» επιτιθέμενοι σ’ όσους του ασκούν (σκληρή) κριτική όπως ο Βαξεβάνης.

Η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη από τη μιά και ο Αλέξης Τσίπρας καθένας για τους δικούς του λόγους θεωρούν τους πολίτες-ψηφοφόρους είτε ηλίθιους είτε απίστευτα κυνικούς για να τους ψηφίσουν. Έτσι, σ’ εσάς απομένει να διαλέξετε τι από τα δύο είστε.

09 Αυγούστου 2025
«πουθενάς 1».