Το δεύτερο κείμενο (βλέπε εδώ) μας υπενθυμίζει σημαντικές πτυχές της κατασκευής του «Καραϊσκάκης».

Το τρίτο και πιο πρόσφατο είναι μια (πάντα χρήσιμη) αναδρομή στα δύο σχέδια Γρανίτσα τα οποία παρ’ ότι θεωρητικά είχαν πολύ καλές ελπίδες πήγαν τελικά άπατα (βλέπε εδώ).

Εμείς σήμερα θα σχολιάσουμε μόνο το πρώτο κείμενο το οποίο και παρουσιάζει ενδιαφέρον λόγω της διαφορετικής αντιμετώπισης του Ερασιτεχνικού Σωματείου στις δύο περιπτώσεις.

Ο Ερασιτέχνης Π.Α.Ο. είχε συμφωνήσει να λαμβάνει:

• 300.000 Ευρώ παραπάνω τον χρόνο (και για όσο διαρκούσε η κατασκευή του γηπέδου στον Βοτανικό) απ’ όσα είχε λάβει τον τελευταίο χρόνο που χρησιμοποιούσε την «Λεωφόρο».
• Από την στιγμή της ολοκλήρωσης του γηπέδου στον Βοτανικό και μέχρι την εξόφληση του θα λάμβανε 600.000 Ευρώ τον χρόνο με αναπροσαρμογή 4,5% τον χρόνο.
• Τέλος μετά την αποπληρωμή του γηπέδου στον Βοτανικό ο Ερασιτέχνης Π.Α.Ο. θα λάμβανε το 7,5% των ακαθάριστων εισπράξεων των εισιτηρίων.

Είναι προφανής η διαφορά αντιμετώπισης από τις εταιρείες κατασκευής και στις δύο περιπτώσεις. Φυσικά πρέπει ν’ αποκλείσουμε την πιθανότητα ο Ερασιτέχνης Π.Α.Ο. να έπιασε κορόιδο τους κατασκευαστές ή εναλλακτικά οι κατασκευαστές να ήταν τόσο πολύ μεγαλόθυμοι και γενναιόδωροι απέναντι του. Βέβαια τα νούμερα αυτά ήταν πρίν την πλήρη εκδήλωση στην Χώρα μας της Οικονομικής Κρίσης. Επίσης μπορεί να υποστηριχθεί ότι στην περίπτωση του Βοτανικού θα ήταν ευκολότερο να βγούν αυτά τα λεφτά αφού ο χώρος των εμπορικών καταστημάτων ήταν 40.000 τετραγωνικά μέτρα. Ακόμα κι’ έτσι όμως αυτό δεν δικαιολογεί σε τίποτα το «μηδέν» που λαμβάνει η Ερασιτεχνική Α.Ε.Κ. Ευτυχώς υπάρχει ακόμη χρόνος για να διορθωθεί αυτή η αδικία.

Κλείνοντας πρέπει να συγχαρούμε τον Κ. Θεωδορόπουλο για τα δύο άρτια κείμενα του μα πάνω απ’ όλα για το ερευνητικό ντου ενδιαφέρον από το οποίο προέκυψαν τα δύο αυτά διαμαντάκια. Αν μη τι άλλο χρειαζόμαστε τέτοιους ΑΕΚτζήδες…

21 Απρίλη 2015
παρατηρητήριο.