Τα συνθήματα που λανσάρουν οι πολιτικές νεολαίες είναι στον ίδιο ρυθμό με τ’ αντίστοιχα ποδοσφαιρικά. Στο κάτω-κάτω οι νεολαίοι προφανώς και ασχολούνται με το ποδόσφαιρο (αν όχι όλοι τουλάχιστον αυτοί που φτιάχνουν τα συνθήματα). Από κοντά και οι πολιτικοί αρχηγοί αντιμετωπίζουν ο ένας τον άλλο με τον ίδιο τρόπο που ο εκάστοτε ιδιοκτήτης του Γαύρου αντιμετωπίζει τον ιδιοκτήτη του Βάζελου και τούμπαλιν. Εσχάτως όμως η «ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής» επεκτάθηκε και στις δηλώσεις των Βουλευτών και των κομματικών στελεχών.
Οι δηλώσεις -ειδικά των Βουλευτών- χωρίζονται σ’ αυτές που γίνονται κατά την διάρκεια της θητείας τους και σ’ αυτές που γίνονται κατά την περίοδο της κατάρτισης των ψηφοδελτίων και πάντως στην προεκλογική περίοδο. Από αυτές τις τελευταίες μεγαλύτερη «πλάκα» (άρα και λιγότερη σημασία) έχουν αυτές που γίνονται όταν καταρτίζονται τα ψηφοδέλτια, ειδικά αν ο υποψήφιος για είσοδο στο ψηφοδέλτιο είναι «εκ μεταγραφής». Στις περιπτώσεις αυτές αν κάποιος αλλάξει τα ονόματα και τις φωτογραφίες (αφήνοντας ακέραιες τις δηλώσεις) δεν θα μπορούσε να ξεχωρίσει αν αυτές έγιναν από ποδοσφαιριστή που αποκτήθηκε με μεταγραφή (π.χ. Τζιμπούρ) ή από υποψήφιο Βουλευτή «εκ μεταγραφής». Βέβαια στην περίπτωση των Βουλευτών τα πράγματα είναι λίγο πιο εύκολα αφού δεν χρειάζεται ούτε «μπλε κάρτα» ούτε καμία διατύπωση, ενώ δεν απαιτείται και αποζημίωση του προηγούμενου κόμματος ακόμη και στην περίπτωση προσχώρησης σ’ άλλο από αυτό που εκλέχτηκε κόμμα κατά την διάρκεια της θητείας του.
Για ν’ αποδείξουμε τον ισχυρισμό μας θα επιλέξουμε (καθόλου τυχαία) δυο πρόσωπα, το ένα από το ποδόσφαιρο και το άλλο από την πολιτική. Τον χώρο του ποδοσφαίρου τον εκπροσωπεί ο Ράφικ Τζιμπούρ και της πολιτικής η Ραχήλ Μακρή. Και οι δυο είναι «δύσκολοι χαρακτήρες» και «έντονες προσωπικότητες» οι οποίες παίζουν περισσότερο για τον εαυτό τους και λιγότερο για την ομάδα. Τα προηγούμενα κάνουν την διαχείριση τους τουλάχιστον δύσκολη αν όχι αδύνατη.
Ξεκινώντας από την κυρία έχουμε να σημειώσουμε πως όπως κάθε γυναίκα η κα Μακρή μπορεί να σ’ αποθεώσει όσο συμφωνείς με τις απόψεις της και βολεύεις (εξυπηρετείς) τα σχέδια της ή να σε χλευάσει ασκώντας κριτική (περνώντας σε γενεές 14) λαϊκίζοντας ασύστολα όταν την βολεύει. Σε κάθε περίπτωση αν δεν μας πιστεύετε μπορείτε να ρωτήσετε είτε τους ΑΝ.ΕΛ. είτε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Όταν λοιπόν γίνονται οι επαφές για να συμπεριληφθεί η κα Μακρή στα ψηφοδέλτια του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και μετά από μια συνάντηση της με τον Α. Τσίπρα η κα Ραχήλ Μακρή είχε δηλώσει την έκπληξη και τον θαυμασμό της για την προσωπικότητα του «Αρχηγού». Φυσικά και μια τέτοια δήλωση επικυρώνεται με την ανάρτηση της φωτογραφίας του «Αρχηγού» σε περίοπτη θέση (κατά προτίμηση στην ίδια που είχε πριν κρεμάσει τον Καμμένο). Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι ο «Αρχηγός» είναι αλάθητος (ούτε ο Πάπας είναι άλλωστε) και πως η θέση στον τοίχο είναι δεδομένη. Με την ίδια ευκολία που κρεμάστηκε η εικόνα του «Αρχηγού» μπορεί και να ξεκρεμαστεί.
Από την άλλη ο Ράφικ Τζιμπούρ επέστρεψε στην ομάδα η οποία τον χρυσοπλήρωσε και στη συνέχεια τον άφησε ελεύθερο (άνευ ανταλλάγματος) να πάει όπου εκείνος επιθυμούσε. Ο Τζιμπούρ είναι το ίδιο «δύσκολος» και «ασταθής» χαρακτήρας ενώ και αυτός «αρπάζεται» πολύ εύκολα. Συνεπώς είναι το ίδιο δύσκολα διαχειρίσιμος όσο και η Ραχήλ Μακρή (ίσως και περισσότερο). Ο Τζιμπούρ λοιπόν επέστρεψε στην Α.Ε.Κ. εξαιτίας της προσωπικής του σχέσης με τον Μελισσανίδη (και όχι γιατί δεν τον ήθελε καμία άλλη λογική ομάδα) τον οποίο και μέχρι τώρα έχει επικαλεστεί περισσότερες φορές απ’ όσες η κα Μακρή τον Τσίπρα. Δεν λησμονεί δε να μας το υπενθυμίζει σε κάθε του δήλωση, τόσες που έχει ήδη ξεπεράσει τον Κετσετζόγλου σε αντίστοιχες αναφορές (π.χ. «ευτυχώς που η Α.Ε.Κ. έχει τον «Τίγρη» γιατί αλλιώς…»).
Κοινό σημείο και των δύο (εκτός των ομοιοτήτων που αναφέραμε παραπάνω) είναι ότι και τους δύο αρκετοί και στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και στην Α.Ε.Κ. δεν τους ήθελαν. Η μεταγραφή και στις δυο περιπτώσεις έγινε γιατί το ήθελαν οι «Αρχηγοί» και μόνο. Ίσως να έπρεπε έτσι να ξεπληρώσουν τίποτα γραμμάτια. Μόνο αυτοί ξέρουν. Στην περίπτωση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. την Ραχήλ Μακρή δεν την ήθελε η Νομαρχιακή Επιτροπή του κόμματος ενώ στην περίπτωση της Α.Ε.Κ. αν τολμούσε να μιλήσει κάποιος ελεύθερα και να «κακοκαρδίσει» τον «Αρχηγό» ζήτημα είναι αν θα βρισκόταν ένας να θέλει τον Τζιμπούρ πίσω. Έλα όμως που χρειαζόταν και ένα «ηχηρό όνομα» για να φανεί ότι «επιστρέφουμε».
Συμπέρασμα; Ο χώρος της πολιτικής μοιάζει περισσότερο απ’ όσο θέλει στο ποδόσφαιρο και το χειρότερο είναι ότι μάλλον τον διαμόρφωσε παρά διαμορφώθηκε από αυτόν.
Κουίζ: Η Ραχήλ Μακρή είναι ήδη εκτός ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (ή τουλάχιστον δεν θα είναι στο ίδιο με τον Τσίπρα κόμμα) μετά από 5 ½ μήνες. Ο Τζιμπούρ πόσο χρόνο θα χρειαστεί για να τεθεί εκτός ομάδας; Θα την βγάλει την σεζόν;
17 Αυγούστου 2015
παρατηρητήριο.