Ωστόσο όσοι ασχολούνται με την πολιτική ζωή γνωρίζουν ότι όλα τα παραπάνω μπορεί ν’ αποδειχθούν και άσχετα αρκεί να υπάρχουν τρείς προϋποθέσεις (οι οποίες και δεν απαιτείται να ισχύουν ταυτόχρονα):
- Να έχεις συμπαθητική φατσούλα (δηλαδή να χαμογελάς συχνά).
- Να μπορείς να φορτώσεις την ευθύνη για τα στραβά και ανάποδα σ’ άλλους (τους προηγούμενους ή/και τους «υπονομευτές» σου).
- Να έχεις αποχωρήσει όσο νωρίτερα γίνεται όταν τα πράγματα σκουραίνουν.
Με την πρώτη προϋπόθεση κάνεις καριέρα σ’ οποιονδήποτε χώρο και κυρίως στις πωλήσεις (προϊόντων και υπηρεσιών). Η προϋπόθεση αυτή είναι όχι μόνο χρήσιμη αλλά και αναγκαία για τον χώρο της πολιτικής στον οποίο η επιτυχία βασίζεται περισσότερο στην δημόσια εικόνα και λιγότερο στα προσόντα του πολιτικού. Άλλωστε η πολιτική σκηνή είναι ο κατ’ εξοχήν χώρος πωλήσεων, όπου όλοι οι μετέχοντες πουλάνε στους ίδιους πελάτες (ψηφοφόρους) τα ίδια βασικά πράγματα. Η μόνη διαφορά είναι το διαφορετικό περιτύλιγμα. Από τη μια πουλάνε φόβο (καταγγέλλοντας τους υπόλοιπους) και από την άλλη ελπίδα (την οποία μόνο αυτοί μπορούν να δώσουν).
Ομοίως η δεύτερη προϋπόθεση βοηθά (τουλάχιστον σ’ επίπεδο δικαιολογιών) παντού. Από την πολιτική ως την καθημερινή ζωή. Το κακό μ’ αυτήν είναι ότι δεν μπορεί κάποιος να την επικαλείται πολύ συχνά γιατί κινδυνεύει να «κουράσει» αυτούς που τον παρακολουθούν. Σε κάθε περίπτωση ακόμη και όταν δεν εκφράζονται ανοιχτά αυτοί οι οποίοι ακούν τις δικαιολογίες είναι σε θέση να εκτιμήσουν (οι περισσότεροι «σωστά») αν αυτές έχουν βάση ή είναι απλά «προφάσεις εν αμαρτίαις».
Η τρίτη προϋπόθεση είναι απαραίτητη προκειμένου να διαφυλαχθεί η καριέρα κάποιου για το μέλλον ο οποίος (συνήθως λόγω επωνύμου) χαρακτηρίζεται ως «εθνικό κεφάλαιο». Τόσο η επιλογή της «σωστής» χρονικά στιγμής όσο και του τρόπου με τον οποίο «σκηνοθετείται» η αποχώρηση είναι κρίσιμα ζητήματα. Επιπρόσθετα απαιτείται και η εμφάνιση της αποχώρησης ως «πράξη ευθύνης» ως μια «δύσκολη απόφαση» την οποία ο αποχωρών ηγέτης έλαβε αν και δεν επιθυμούσε.
Με διαφορά λιγότερο του ενός χρόνου είχαμε δυο βαρυσήμαντες αποχωρήσεις από την ηγεσία της Α.Ε.Κ. αλλά και από αυτήν της Ελλάδας. Τον Νοέμβρη του 2008 αποχώρησε από την ηγεσία της Α.Ε.Κ. ο Ντέμης Νικολαΐδης. Η αποχώρηση αυτή σηματοδότησε το τέλος μιας εποχής κατά την οποία σε ετήσια βάση πηγαινοέρχονταν πλήθος παικτών η πλειοψηφία των οποίων είχε στην καλύτερη περίπτωση πολύ μέτρια έως και μέτρια προσφορά. Στην περίοδο 2004-2008 διακινήθηκε μεγάλος αριθμός κεφαλαίων τα οποία κατά γενική ομολογία «δεν έπιασαν τόπο» οδηγώντας στην συνέχεια στο οικονομικό αδιέξοδο (το οποίο χειροτέρεψε από την εγκατάλειψη της από τους μετόχους) που έφερε την Π.Α.Ε. στην λύση και την εκκαθάριση της. Δεν χρειάζεται να γράψουμε κάτι παραπάνω για την «διοίκηση Νικολαΐδη» όταν υπάρχει το πόρισμα του «Διαχειριστικού Ελέγχου» της BDO (βλέπε εδώ). Το μόνο σίγουρο είναι οι δικαστικές περιπέτειες που τον ακολουθούν εξαιτίας της διοίκησης του καθώς και η αίσθηση (η οποία υποστηρίζεται από τα λεγόμενα όσων ήταν αρκετά κοντά στην Π.Α.Ε. για να ξέρουν) ότι ο Ντέμης αποχώρησε επειδή γνώριζε πως οι μέτοχοι θα σταματούσαν την χρηματοδότηση της Π.Α.Ε. και δεν θα μπορούσε να ξοδεύει όσο θα ήθελε.
Το Φθινόπωρο του 2009 απέδρασε από τις ευθύνες του αποχωρώντας και αυτός ο Κ. Καραμανλής (ο οποίος κατά τον αστικό μύθο είχε μπεί στο στόχαστρο δολοφόνων εξαιτίας της προσέγγισης που ήθελε να κάνει -αλλά δεν έκανε- με την Ρωσία). Όταν είδε ότι η τα απόνερα της Οικονομικής Κρίσης του 2007ν έφταναν και στην Ελλάδα και θα την συντάρασσαν συθέμελα (εξαιτίας των παθογενειών της) αποφάσισε να «την κάνει» προκηρύσσοντας εκλογές. Δεδομένου ότι στις δημοκρατίες την ευθύνη (και την εξουσία) την έχει ο Κυρίαρχος Λαός, ο «Κωστάκης» δεν φταίει για τίποτα. Θα έφταιγε αν ο Λαός τον είχε επανεκλέξει…
Και οι δυό τους (σε μικρότερο βαθμό ο Ντέμης) αποχωρώντας «εγκαίρως» διαφύλαξαν το μόνο κεφάλαιο που διαθέτουν: την δημόσια εικόνα τους. Βέβαια σ’ αυτό βοήθησαν (σε διαφορετικό βαθμό) και τ’ αντίστοιχα Μ.Μ.Ε. Τώρα φαίνεται πως μετά την διπλή χρεοκοπία Α.Ε.Κ. και Ελλάδας «οι συνθήκες ωρίμασαν» και έτσι ετοιμάζονται να «επιστρέψουν». Η επιστροφή του Ντέμη έχει μπεί ήδη στην αντίστροφη μέτρηση και είναι -αυτή την στιγμή- κάτι παραπάνω από βέβαιη, το μόνο που μένει είναι η επιλογή της χρονικής στιγμής που θ’ αναγγελθεί. Η «επιστροφή» του «Κωστάκη» έχει προεξοφληθεί κάμποσες φορές όχι γιατί ήταν αποφασισμένη αλλά για να μετρηθούν οι τυχόν αντιδράσεις. Απ’ ότι φαίνεται θ’ αργήσει λίγο ακόμα, ίσως γιατί «οι συνθήκες δεν έχουν ακόμη ωριμάσει».
Σε κάθε περίπτωση αυτό που πρέπει να έχουμε υπ’ όψη μας είναι ότι η «αξία» των Ντέμη και Κ. Καραμανλή είναι ανάλογη τόσο της γνώμης που έχουμε εμείς γι’ αυτούς (καθορίζεται από εμάς) όσο και του ενδιαφέροντος που δείχνουμε είτε για τα κοινά της Α.Ε.Κ. είτε της Χώρας μας. Και οι δύο έχουν «ανάγκη» της θετικής (ή τουλάχιστον της μη αρνητικής) γνώμης μας για να σταθούν. Όπως έχουμε γράψει και σε άλλα κείμενα κάθε είδους εξουσία εδράζεται (νομιμοποιείται) στην αποδοχή της από τον κόσμο. Η αποδοχή αυτή προκύπτει είτε από την θετική γνώμη των πολλών, είτε από την απουσία αρνητικής γνώμης (η ανοχή αποτελεί αποδοχή). Το ενδιαφέρον που έχουμε για τα κοινά (της Α.Ε.Κ. ή/και της Ελλάδας) καθορίζει τον βαθμό ενασχόλησης μας και άρα την πιθανότητα να εκδηλώσουμε αρνητική γνώμη και «να τους στείλουμε στα σπίτια τους». Το κακό με τον Λαό είναι ότι έχει πάντα την ανάγκη «πρωταγωνιστών» οι οποίοι είτε θα είναι «θετικοί» είτε «αρνητικοί» (χωρίς ν’ αποκλείεται να εναλλάσσονται στους ρόλους αυτούς, κάθε άλλο μάλιστα).
Το μόνο που έχουμε εμείς να ευχηθούμε όταν θα επιστρέψουν και οι δυό τους είναι να έχουν μάθει από την προηγούμενη θητεία τους και τούτη την φορά να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, αν όχι για κανένα άλλο λόγο τουλάχιστον για να μην περάσουμε τα ίδια. Νισάφι πια…
31 Αυγούστου 2015
παρατηρητήριο.