Προκειμένου να τιμήσουμε αυτή την νέα φάση στην οποία μπαίνει αισίως(;) το γηπεδικό θ’ ανασύρουμε από το «αρχείο» κάποιες παληές αλλά χαρακτηριστικές ιστορίες που αφορούν το project. Κάνουμε σήμερα αρχή με την αναφορά στο πρώτο χρονικά (αλλά και σε σημασία) θύμα της «Αγιά Σοφιάς». Η αναφορά αυτή γίνεται από εμάς για δεύτερη φορά επειδή την πρώτη ήταν ενταγμένη σ’ ένα γενικότερο κείμενο που αφορούσε το νέο γήπεδο της Α.Ε.Κ. και έτσι ενδεχομένως δεν της δόθηκε η απαιτούμενη σημασία.
Από τον τίτλο είναι προφανές ότι αναφερόμαστε στην τότε Δήμαρχο Ν. Φιλαδέλφειας, η οποία κατέλαβε την θέση μετά τον αιφνίδιο θάνατο του άντρα της με τον συνδυασμό του οποίου κατέβαινε στις δημοτικές εκλογές. Η Ευτυχία Αποστολάκη ήταν η Δήμαρχος της Ν. Φιλαδέλφειας όταν η παρούσα διοικητική κατάσταση της Α.Ε.Κ. ανέλαβε τα ηνία. Θεωρήθηκε (και ήταν) «ζεστή» για το όλο project («σχέδιο» Ελληνιστί) και με τις δηλώσεις της αλλά και την στάση της έδειχνε ότι θα έκανε «ότι περνούσε από το χέρι της» για να γίνει το γήπεδο.
Η σημερινή «Ιστορία από το Αρχείο» είναι εξόχως σημαντική όχι γιατί φέρνει στην επιφάνεια κάτι που λίγοι είχαν προσέξει ή γνώριζαν, αλλά επειδή αποκαλύπτει την στρατηγική που έχει ακολουθήσει ίσα με τώρα ο Μελισσανίδης στο θέμα του νέου γηπέδου της Α.Ε.Κ.
Η Ευτυχία Αποστολάκη που λέτε είχε κάθε λόγο να είναι όχι μόνο θετική αλλά και πολύ «ζεστή» με την προοπτική να χτιστεί ένα τέτοιο μεγαλεπήβολο έργο στην πόλη της από το οποίο ο Δήμος θα είχε μεγάλα έσοδα, ενώ οι μόνιμες θέσεις απασχόλησης σ’ αυτό θα λειτουργούσαν τονωτικά για την τοπική οικονομία. Είναι άλλωστε φανερές οι επιπτώσεις στην οικονομική ζωή της περιοχής από τότε που έφυγε η Α.Ε.Κ. από την Ν. Φιλαδέλφεια, ειδικά για όποιον έχει αναμνήσεις και βιώματα από την περίοδο που Ν. Φιλαδέλφεια και Α.Ε.Κ. ήταν συνώνυμες.
Δεδομένου ότι ένα τέτοιο έργο έχει πολλές εξειδικευμένες παραμέτρους που είναι αδύνατο να τις παρακολουθήσει ένας μη ειδικός (πόσο μάλλον ένας Δήμαρχος) στο αρχικό στάδιο παρουσίασης του «σχεδίου» (project) η κα Αποστολάκη έκανε ότι κάνει κάθε πολιτικός που σέβεται τον εαυτό του. Έκανε γενικές και αόριστες δηλώσεις οι οποίες ήταν σαν να διάβαζε κανείς έκθεση ιδεών μαθητή Λυκείου. Πιθανότατα τότε να σκεφτόταν ότι το νέο γήπεδο της Α.Ε.Κ. ήταν η ευκαιρία της να επανεκλεγεί, ειδικά στην περίπτωση που η Α.Ε.Κ. (διάβαζε Μελισσανίδης) ήταν σε θέση λόγω του «ειδικού βάρους» της και της δικτύωσης του να «τρέξει» τις διαδικασίες.
Το μόνο που είχε να κάνει από την πλευρά της ήταν να χαμογελά και να κάνει «θετικές» αλλά αόριστες και γενικόλογες δηλώσεις. Τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Όσο όμως προχωρούσε η υπόθεση και γίνονταν γνωστές λεπτομέρειες και παράμετροι του σχεδίου, άρχιζε ν’ αλλάζει η στάση της Δημάρχου. Οι τοποθετήσεις της άρχισαν να είναι πιο προσεκτικά διατυπωμένες και ενώ ήταν θετικές δεν ήταν και ανεπιφύλακτες.
Η σταδιακή τροποποίηση της στάσης της τότε Δημάρχου ξεκίνησε όταν αυτή άρχισε να κατανοεί πόσο μεγαλεπήβολο project ήταν αυτό του νέου γηπέδου της Α.Ε.Κ. Αν η κατασκευή ενός έργου έχει επιπτώσεις (θετικές και αρνητικές) σε μια περιοχή, ακόμη μεγαλύτερες είναι οι επιπτώσεις ενός «μεγάλου» έργου˙ το οποίο ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο εγκρίνεται δυσκολότερα και απαιτούνται πολύς χρόνος και χρήμα για να αδειοδοτηθεί η κατασκευή του και να φτάσουμε στο στάδιο της εκτέλεσης.
Όταν λοιπόν η Δήμαρχος άρχισε να καταλαβαίνει τι περιλάμβανε το «σχέδιο» και να κατανοεί τις δυσκολίες αλλά και τις επιπλοκές της έκδοσης της Οικοδομικής Άδειας άρχισε να «καλύπτει τα νώτα της» προσέχοντας τι και πως το λέει. Η τέτοια της αλλαγή δεν ήχησε καλά στ’ αυτιά του Μελισσανίδη και των συνεργατών του, όχι γιατί η Δήμαρχος άλλαξε ξαφνικά στρατόπεδο και συντάχθηκε με αυτούς που δεν ήθελαν το γήπεδο αλλά γιατί οι προσεγμένες της δηλώσεις αποτελούσαν παραφωνία στην επικοινωνιακή προπαγάνδα σχετικά με το γήπεδο. Τους χάλαγε με λίγα λόγια την «μόστρα».
Από εκείνη την στιγμή πάρθηκε η απόφαση να εγκαταλειφθεί η Δήμαρχος και να «υποστηριχτούν» από την Α.Ε.Κ. άλλες λύσεις για την Δημαρχία. Θυμόμαστε όλοι μας πόσοι και ποιοί διεκδίκησαν τον Δήμο και την σχέση τους με την Α.Ε.Κ. Η τέτοια διαχείριση εκείνη την περίοδο της κατάστασης από την Α.Ε.Κ. αποδείχτηκε λανθασμένη, αφού η υποστήριξη (έστω και έμμεση) άνω του ενός υποψηφίων οδήγησε σε πολυδιάσπαση των δυνάμεων της την οποία και εκμεταλλεύτηκε τελικά ο Βασιλόπουλος με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Με τον τρόπο αυτό η Αποστολάκη δεν κατάφερε να περάσει στον Β’ Γύρο και έτσι αποτέλεσε το πρώτο (αλλά όχι και τελευταίο) θύμα της «Αγιά Σοφιάς». Εκτός και ανεξάρτητα από την τύχη της Αποστολάκη στα κοινά της Ν. Φιλαδέλφειας αυτό που πρέπει να μας μείνει από την σημερινή «Ιστορία από το Αρχείο» είναι η στρατηγική την οποία έχει επιλέξει η «Α.Ε.Κ. του Μελισσανίδη» στο γηπεδικό.
Η στρατηγική αυτή είναι απλή (κάποιοι θα την χαρακτήριζαν απλοϊκή) και ως τώρα έχει αποδειχτεί από καθόλου ως λίγο αποτελεσματική. Συνίσταται από την προσπάθεια εκμαίευσης «θετικών» και «ανεπιφύλακτων» δηλώσεων από όσους εμπλέκονται στις διαδικασίες έκδοσης της Οικοδομικής Άδειας, έτσι ώστε όταν θα έρθει η ώρα να χρησιμοποιηθούν οι δηλώσεις αυτές προκειμένου να πιεστούν να βάλουν την υπογραφή τους (ακόμη και αν υπάρχουν «μικροπροβλήματα» που θα έπρεπε να ξεπεραστούν).
Τώρα αν αυτού του τύπου οι δηλώσεις μοιάζουν στους παλαιότερους από εσάς (και όσους διαβάζουν Ιστορία) σαν τις «Δηλώσεις Μετανοίας» με τις οποίες οι παλαιοί Αριστεροί αποκήρυσσαν «τον Κομμουνισμό και τας παραφυάδας αυτού», δεν έχετε και πολύ άδικο. Σε κάθε περίπτωση «ο καιρός γαρ εγγυής» και οσονούπω (αν πιστέψουμε το «επίσημο» ρεπορτάζ) θα δούμε αν λειτουργώντας έτσι ο Μελισσανίδης και το επιτελείο του καταφέρουν τελικά να εκδώσουν την Οικοδομική Άδεια. Πάντως αν θα έπρεπε να χαρακτηρίσουμε αυτού του τύπου την στρατηγική δεν θα την χαρακτηρίζαμε ούτε «έξυπνη» ούτε «πονηρή» (παρ’ ότι ενέχει πονηριάς), αλλά μάλλον «κουτοπόνηρη» αφού γίνεται εύκολα αντιληπτή από όποιον δεν είναι «χτεσινός» (που λέει και η διαφήμιση εταιρείας εμπορίας ηλεκτρικών ειδών).
6 Σεπτέμβρη 2016
παρατηρητήριο.