Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΟΤΑΝ ΟΣΟΙ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΟ» (ΟΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΞΥΔΑΚΗ & ΑΥΛΩΝΙΤΟΥ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΤΑΝ ΟΣΟΙ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΟ»
(ΟΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΞΥΔΑΚΗ & ΑΥΛΩΝΙΤΟΥ)

Το σύγχρονο αντιπροσωπευτικό μας σύστημα εδράζεται (υποτίθεται) στην Λαϊκή Κυριαρχία και τον σεβασμό της. Θεωρητικά και μόνον οι πολίτες (υποτίθεται ότι) εκλέγουμε τους αντιπροσώπους μας μεταξύ υποψηφίων που έχουν κάποια προσόντα, σπουδαιότερο από τα οποία είναι η αίσθηση της ευθύνης. Η οποία ευθύνη συντίθεται από δύο παραμέτρους. Η μια έχει σχέση με την συναίσθηση της και η άλλη με την ανάληψη της.

Έλα όμως που κάποιες φορές η ποιότητα των αντιπροσώπων μας είναι χειρότερη και από τον «χειρότερο χουλιγκάνο» (όπως υποτιμητικά χαρακτηρίζουν οι «καθώς πρέπει» συμπολίτες μας όσους δεν μπορούν να εμπιστευτούν). Τις τελευταίες μέρες δύο περιπτώσεις κυβερνητικών βουλευτών φαίνεται να επιβεβαιώνουν την εκτίμηση ότι αρκετοί από τους αντιπροσώπους μας δεν έχουν τα προσόντα για την δουλειά που τους έχουμε αναθέσει.

Πρώτο χρονικά παράδειγμα είναι αυτό του Αναπληρωτή Υπουργού Πολιτισμού (όπου ανήκει και το Υφυπουργείο Αθλητισμού) Ν. Ξυδάκη σχετικά με την πιθανότητα των δηλώσεων, ούτε καν οι αυταπάτες του Υπουργού σχετικά με τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες η Ελλάδα μεγαλουργούσε έχοντας σαν νόμισμα της την Δραχμή (βλέπε εδώ). Έτσι κι αλλιώς σε αρκετά κείμενα μας έχουμε επιχειρηματολογήσει σχετικά αποδεικνύοντας ότι όσες φορές η Ελλάδα «μεγαλούργησε» επί Δραχμής ήταν τόσο εξ’ αιτίας της επενδυτικής δραστηριότητας (μεγάλα Δημόσια Έργα) που επέδειξε το τότε Ελληνικό Κράτος όσο και επειδή η Δραχμή ήταν συνδεδεμένη με κάποιο από τα «σκληρά» νομίσματα της τότε εποχής. Αυτά θα έπρεπε να τα γνωρίζουν ειδικά οι εκλεγμένοι μας αντιπρόσωποι καθώς περιέχονται και στην Έκθεση του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους για τις Γερμανικές Αποζημειώσεις.

Αν θα θέλαμε να κλείσουμε μια και καλή το θέμα της επιστροφής στην Δραχμή θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μια μεταφορά (αναλογία).

Η έξοδος από το Ευρώ και η επιστροφή στην Δραχμή είναι σαν να βρισκόμαστε κλεισμένοι μέσα σε ένα υπό πολιορκία κάστρο και να θεωρούμε ότι έχουμε καλύτερες ελπίδες αν ανοίξουμε τη πύλη και βγούμε έξω πριν το τέλος της πολιορκίας.

Το κακό με τις εκτός ιστορικής τεκμηρίωσης και οικονομικής πραγματικότητας δηλώσεις του Ν. Ξυδάκη είναι ότι αυτές γίνονται -είτε το ξέρει είτε όχι- σ’ ένα πολύ κρίσιμο σημείο. Σ’ ένα σημείο που η Γερμανία αισθάνεται ιδιαίτερη πίεση, καθώς όπως φαίνεται η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προωθεί την έκδοση Ευρωομολόγου από την «πίσω πόρτα» παρά τις αντριδράσεις της Γερμανίας. Με το Ευρωομόλογο θ’ ανάσαινε οικονομικά η Ευρωπαϊκή Ένωση καθώς θα βάθαινε ταυτόχρονα η οικονομική ολοκλήρωση της.

Είναι προφανές ότι η Γερμανία θέλει να κρατήσει για τον εαυτό της τα υπερβολικά (πάνω από τ’ ανώτατα επιτρεπτά όρια των Συνθηκών) πλεονάσματα, χωρίς ταυτόχρονα να «εγγυηθεί» τα χρέη των υπολοίπων χωρών. Γι’ αυτό πολύ θα την συνέφερε η έξοδος από το Ευρώ της Ελλάδας ακόμη και αν αυτή συνοδευόταν από μια γενναία διαγραφή του χρέους. Συνεπώς δηλώσεις όπως του Ν. Ξυδάκη «ρίχνουν νερό στον μύλο της αντίδρασης» καθώς συντηρούν μια συζήτηση πολύ βολική για τους Γερμανούς.

Ακόμη και αν κάποιοι θεωρούν ότι τα πράγματα θα ήταν καλύτερα για την Χώρα μας μετά την έξοδο από το Ευρώ και την επιστροφή στην Δραχμή, τους παραπέμπουμε στις τελευταίες δηλώσεις του Κ. Σημίτη (βλέπε εδώ) στις οποίες μεταξύ άλλων ο πρώην Πρωθυπουργός δήλωσε:

«Μερικοί πιστεύουν ότι αν υπήρχε ακόμα η δραχμή, εμείς θα μπορούσαμε να κανονίζουμε τα του οίκου μας. Αυτό είναι μια μεγάλη αυταπάτη. Και αν ακόμα υπήρχε η δραχμή, οι κανόνες που θα εφαρμόζονταν σε σχέση με τις διεθνείς συναλλαγές στην Ελλάδα δεν θα προέρχονταν αποκλειστικά από την ελληνική κυβέρνηση, από  την Τράπεζα της Ελλάδος, αλλά θα προέκυπταν από τις διεθνείς συμφωνίες, από τις ρυθμίσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Διεθνούς Τράπεζας

Αν παρ’ όλα αυτά συνεχίζουν να μην πείθονται και να έχουν τις ίδιες αυταπάτες τους καλούμε να περιμένουν λίγο καιρό μέχρι να γίνουν φανερές οι οικονομικές επιπτώσεις στην Μεγάλη Βρετανία εξ’ αιτίας της εξόδου της από την Ε.Ε.

Ωστόσο αυτή την βδομάδα δεν ήταν μόνο ο Ν. Ξυδάκης που δεν συναισθάνθηκε την ευθύνη του έναντι των πολιτών που εκπροσωπεί και των συμφερόντων της Χώρας. Ήταν επίσης και η κυβερνητική βουλευτής Ελένη Αυλωνίτου που με την στάση της αποδείχθηκε ανάξια του αξιώματος που της εμπιστεύθηκαν οι ψηφοφόροι της.

Προχθές το πρωί (Πέμπτη 2 Φλεβάρη 2017) συζητήθηκε στην Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής η αίτηση άρσης της ασυλίας της για να δικαστεί η σε βάρος της υποβληθείσα μήνυση για περιστατικό που συνέβη το 2012 πριν αυτή εκλεγεί βουλευτής (βλέπε εδώ).

Το συγκεκριμένο ζήτημα έχει τρία ενδιαφέροντα σημεία. Το πρώτο είναι η στάση της ίδια της ενδιαφερόμενης στην επιτροπή. Το δεύτερο είναι η προσπάθεια του πρώην Υπουργού Δικαιοσύνης να σώσει την συνάδελφο του και το τρίτο σχετίζεται με την στάση του Προέδρου της Επιτροπής.

Εκ προοιμίου η στάση και των τριών είναι κατάπτυστη και προσβάλλει όχι μόνο την «κοινή λογική» (στον βαθμό που υφίσταται) αλλά κυρίως όσους τους ψήφισαν (για να μην αναφερθούμε στους υπόλοιπους πολίτες).

Η μεν Αυλωνίτου ισχυρίστηκε ενώπιον της Επιτροπής ότι παρά το γεγονός πως η μήνυση είχε υποβληθεί πριν την εκλογή της, αυτή είχε «πολιτικά κίνητρα». Προφανώς ο μηνυτής είχε προεξοφλήσει την εκλογή της ως βουλευτή του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και ήθελε πάνω στη μήνυση του να «χτίσει» το δικό του μέλλον. Τουλάχιστον αυτό φαίνεται να πιστεύει η Αυλωνίτου. Το γεγονός ότι ο μηνυτής δήλωνε τραυματισμένος (η Αυλωνίτου τον έγδαρε με τα νύχια της και τον έσπρωξε έτσι ώστε να μετακομιστεί στο Κ.Α.Τ.) φαίνεται ότι για την Αυλωνίτου δεν μετρά.

Αν όμως η στάση της Αυλωνίτου ήταν λίγο πολύ αναμενόμενη, η στάση του πρώην Υπουργού Δικαιοσύνης Ν. Παρασκευόπουλου ο οποίος διέκοψε την ψηφοφορία (που είχε πάρει άσχημη τροπή για την Αυλωνίτου) και ζητώντας τον λόγο «ζήτησε από την Επιτροπή να εξετάσει αν μπορεί να προστατεύσει κάποιους συναδέλφους οι οποίοι αν και δεν είχαν την βουλευτική ιδιότητα διώχθηκαν με πολιτικά κίνητρα».

Η στάση αυτή του πρώην Υπουργού είναι εκτός από ύποπτη και κατάπτυστη καθώς χρησιμοποίησε το κύρος του τόσο για να σταματήσει την διαδικασία όσο και για να «γλυτώσει» την Αυλωνίτου. Η στάση του είναι ύποπτη καθώς δεν φάνηκε ούτε στιγμή ν’ αμφιταλαντεύεται σχετικά με το αν η μήνυση έχει ή όχι «πολιτικά κίνητρα». Ήταν βέβαιος ότι η μήνυση είχε «πολιτικά κίνητρα» και επεδίωξε την βεβαιότητα του αυτή να την επιβάλλει στην Επιτροπή. Ούτε καν μια «πισινή» δεν χρειάστηκε να κρατήσει.

Ωστόσο τίποτα από τα παραπάνω δεν θα μπορούσε ν’ αποδώσει καρπούς αν δεν υπήρχε ο αναγκαίος «χρήσιμος ηλίθιος» που για την περίσταση είναι ο Πρόεδρος της Επιτροπής Τ. Κουράκης. Χωρίς αυτόν δεν θα σταματούσε η διαδικασία της ψηφοφορίας, ούτε θα ματαιωνόταν η λήψη της απόφασης προκειμένου να δοθεί χρόνος στα μέλη της Επιτροπής να σκεφτούν -όπως τους ζήτησε ο πρώην Υπουργός- «αν μπορούν να προστατέψουν συνάδελφους τους οι οποίοι αν και δεν είχαν την βουλευτική ιδιότητα διώχτηκαν με πολιτικά κίνητρα».

Όλο το παραπάνω περιστατικό είναι προφανές ότι γελοιοποιεί την Αυλωνίτου, τον Παρσκευόπουλο και τον Κουράκη τους οποίους και εμφανίζουν σαν ανθρωπάκια που φοβούνται ακόμα και την σκιά τους. Με την στάση τους αρνήθηκαν επί της ουσίας (όποια και αν είναι η τελική απόφαση) το δικαίωμα σ’ έναν πολίτη να διεκδικήσει το δίκιο του απέναντι σ’ έναν άλλο πολίτη που έτυχε να εκλεγεί βουλευτής. Ίσως να θεωρούν ότι οι «φυσικοί δικαστές τους» είναι μόνον οι όμοιοι τους και όχι τα δικαστήρια τα οποία δικάζουν στ’ όνομα του Ελληνικού Λαού. Ούτε καν το γεγονός ότι και η Αυλωνίτου έχει μηνύσει τον μηνυτή της (η μήνυση της οποίας εκδικαζόταν χθές).

Η ξεφτίλα όσον αφορά την Αυλωνίτου έχει να κάνει με την μη ανάληψη από μέρους της της ευθύνης για τις πράξεις της. Όσο αφορά τον Παρασκευόπουλο η ξεφτίλα έχει να κάνει με το γεγονός ότι προκαταβολικά θεωρεί άξιους προστασίας από διώξεις με «πολιτικά κριτήρια» του συναδέλφους του από το ίδιο κόμμα, για τους οποίους ισχύουν προφανώς άλλοι νόμοι. Τέλος η ξεφτίλα για τον Κουράκη έγκειται στο γεγονός ότι επικράτησε τελικά το κομματικό συμφέρον βάζοντας στην άκρη τα μέχρι εκείνη τη στιγμή ορθά επιχειρήματα που είχαν επικρατήσει κουρελιάζοντας ταυτόχρονα την διαδικασία της Επιτροπής.

Γι’ αυτό σου λέω αναγνώστη μου. Όλοι οι παραπάνω αναφερόμενοι είναι χειρότεροι και από το «τελευταίο χουλιγκάνι», το οποίο τουλάχιστον αποδέχεται τις ευθύνες του και σ’ αντίθεση μ’ αυτούς πληρώνει τον λογαριασμό. Αν όμως τα πράγματα έχουν έτσι (και έτσι έχουν δυστυχώς) τότε σημαίνει ότι υπάρχει έλλειμμα αντιπροσώπευσης, καθώς δεν επιτρέπεται ο αντιπρόσωπος να είναι χειρότερος από τον αντιπροσωπευόμενο (αυτόν που τον επέλεξε για αντιπρόσωπο). Άρα οι Ξυδάκης, Αυλωνίτου, Παρασκευόπουλος και Κουράκης δεν κάνουν για αντιπρόσωποι μας αφού ούτε συναίσθηση ευθύνης επιδεικνύουν ούτε και την αναλαμβάνουν όταν είναι αναγκαίο, προσπαθώντας να ξεφύγουν απ’ αυτή μ’ όποιο τρόπο μπορούν. Αρκεί να το θυμόμαστε αυτό στις επερχόμενες πρόωρες εκλογές…

 

04 Φλεβάρη 2017
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 1645 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΟΤΑΝ ΟΣΟΙ ΜΑΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΟΝΤΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ «ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΟ» (ΟΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΞΥΔΑΚΗ & ΑΥΛΩΝΙΤΟΥ)