Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΕΡΙ ΤΟΥ «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ» (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΑΡΑΟΥΧΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΗ Α.Ε.Κ.)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΕΡΙ ΤΟΥ «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ»
(ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΑΡΑΟΥΧΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΗ Α.Ε.Κ.)

Η δουλειά του σχολιαστή/αναλυτή είναι από δύσκολη έως άχαρη κάποιες φορές. Είναι εκείνες οι φορές που ο ένας από τους δύο αντιπάλους έχει πολύ ακριβότερο του άλλου ρόστερ. Τότε και αναλόγως του αποτελέσματος ο σχολιαστής/αναλυτής έχει τρείς επιλογές. Αν η ομάδα που έχει το φθηνότερο ρόστερ είναι η νικήτρια, τότε γράφει στο πνεύμα του «τα λεφτά δεν παίζουν μπάλα/μπάσκετ». Αν αντιθέτως η ομάδα με το ακριβότερο ρόστερ είναι η νικήτρια τότε, υπάρχουν δύο επιλογές:

  • Είτε αναφέρεσαι στα περισσότερα λεφτά που διαθέτει (και τα οποία έκαναν την τελική διαφορά, καθότι η νικήτρια διέθετε «ποιοτικότερους παίκτες») και ουσιαστικά η όποια κριτική περιττεύει.
  • Είτε κάνει λόγο για τα λάθη του ηττημένου, τα οποία ήταν καταδικαστικά γι’ αυτόν και του στέρησαν το δικαίωμα να διεκδικήσει μέχρι τέλους τη νίκη (παρά την μεγάλη διαφορά στο μπάτζετ).

Τα πράγματα δυσκολεύουν όταν ο σχολιαστής/αναλυτής πρέπει να τοποθετηθεί για δύο «μεγάλες» ομάδες, οι οποίες έτσι και αλλιώς είναι τουλάχιστον ένα σκαλοπάτι παραπάνω από τις υπόλοιπες. Το τελευταίο διάστημα έχω διαβάσει κάποιες αναλύσεις τόσο για την ποδοσφαιρική όσο και για την μπασκετική Α.Ε.Κ.

Προηγήθηκαν χρονικά τα κείμενα για την μπασκετική Α.Ε.Κ., τα οποία γράφτηκαν μετά τον δεύτερο αγώνα με την Μονακό και τον αποκλεισμό από την φάση των «8». Υπήρξαν δύο ειδών προσεγγίσεις. Η μια ασχολήθηκε με το καθαρά αγωνιστικό βρίσκοντας μάλιστα και λάθη στην διαχείριση του αγώνα από τον μέχρι εκείνη τη στιγμή προπονητή (Γιούρι Ζντοβτς). Η δεύτερη προσέγγισε το ζήτημα ολιστικά και συνολικά πιο σωστά, καθώς δεν στάθηκε στην απόδοση σε 1-2 παιχνίδια αλλά ασχολήθηκε με τις προϋποθέσεις που έχει (και που θα έπρεπε να έχει) η ομάδα για να φτάσει μέχρι τον τελικό του CHAMPIONS LEAGUE.

Για εμάς οι απόψεις που προσπαθούν ν’ ασχοληθούν με το καθαρά αγωνιστικό δεν μας ενδιαφέρουν και δεν θ’ ασχοληθούμε μ’ αυτά καθόλου (αφού για να γίνει σοβαρά λόγος για το αγωνιστικό θα πρέπει οι ομάδες να είναι τουλάχιστον ισοδύναμες). Περιοριζόμαστε (σκόπιμα εννοείται) σε απόψεις όπως αυτή. Απόψεις οι οποίες αναζητούν τα βαθύτερα αίτια του τριπλού αποκλεισμού από το CHAMPIONS LEAGUE.

Το χειρότερο όμως από τον αποκλεισμό από τη Μονακό είναι το μέγεθος του αντιπάλου. Συγκεκριμένα: η Μονακό πριν από 5 χρόνια περίπου ανασύστησε το μπασκετικό της τμήμα. Ξεκίνησε (όπως και η «νέα Α.Ε.Κ.» την ίδια πάνω-κάτω περίοδο) από την χαμηλότερη κατηγορία του Γαλλικού Πρωταθλήματος για ν’ ανέβει τρένο στην μεγάλη κατηγορία. Ο ιδιοκτήτης της έχει (προς το παρόν) πολλά λεφτά και το αποδεικνύει αγοράζοντας τους καλύτερους που μπορούσε να βρει στην αγορά (και οι οποίοι να δέχονταν να παίξουν σε μια όπως και να το κάνουμε δευτεροκλασσάτη ομάδα). Σε αντίθεση με τους δικούς μας ιδιοκτήτες (μη εξαιρουμένου του Αγγελόπουλου) οι οποίοι «ξοδεύουν πολλά λεφτά» αλλάζοντας πολύ συχνά το ρόστερ της ομάδας τους. Υπολογίστε δε ότι η Μονακό δεν έχει και καμιά «καυτή» έδρα και έχετε όλη την εικόνα:

Η Μονακό είναι η επιτομή του Επαγγελματικού Αθλητισμού και ειδικά του Μπάσκετ. Όσο ο ιδιοκτήτης της ξοδεύει όσα ξοδεύει τώρα θα συνεχίσει να είναι μια «αθλητική» ομάδα (όπως λένε οι ειδικοί) και θα κερδίζει (εύκολα ή δύσκολα κατά περίπτωση) ΟΛΕΣ τις ομάδες που ξοδεύουν λιγότερα από αυτήν.

Συνεπώς δεν τίθεται ζήτημα ότι ακόμη και αν ο Ζντοβτς ήταν ήρεμος και δεν έκανε ότι έκανε στην ρεβάνς του Μονακό, η ομάδα που και πάλι θα προκρινόταν θα ήταν πάλι οι Μονεγάσκοι. Σημειώστε ότι τα σφυρίγματα των διαιτητών κατά πλειοψηφία ευνοούν τις «ακριβές» ομάδες (κάτι που ισχύει και εδώ και στο εξωτερικό).

Μετά τον αποκλεισμό από την Μονακό ακολούθησε ο εντός έδρας με τον Γαύρο. Το γεγονός ότι η ομάδα ηττήθηκε τελικά «μόνο» με 7 πόντους αλλά και ότι στο ημίχρονο η ομάδα ήταν μπροστά πιθανόν ν’ αποπροσανατόλισε μερικούς, οι οποίοι νομίζουν πως η Α.Ε.Κ. είχε (βάσιμες) ελπίδες να νικήσει αυτόν τον αγώνα. Αυτοί θεωρούν ότι η ομάδα έχασε μια μοναδική ευκαιρία εξαιτίας κυρίως της κακής κατάστασης -από τα πολλά παιχνίδια που έχουν δώσει- στην οποία βρίσκονταν κάποιοι από τους παίκτες του Γαύρου.

Δεν σκέφτονται ότι το γεγονός πως ο Γαύρος νίκησε (παρά και ακριβώς του ότι 2-3 πρωτοκλασσάτοι παίκτες του ήταν σε κακή κατάσταση) αποδεικνύει ότι ξοδεύοντας περισσότερα λεφτά μπορεί με τους υπόλοιπους παίκτες να κερδίζει σχετικά εύκολα. Σε κάθε περίπτωση η διαφορά μεταξύ Α.Ε.Κ. και Γαύρου -αλλά και Π.Α.Ο.- είναι «ποιοτική», η οποία όμως τελικά ανάγεται στην διαφορά των μπάτζετ. Τα οποία μπάτζετ προσδιορίζονται αφενός από το πορτοφόλι των ιδιοκτητών τους και αφετέρου από τα έσοδα που έχουν από τις διοργανώσεις στις οποίες συμμετέχουν.

Έτσι οι μόνιμοι συμμετέχοντες στην Ευρωλίγκα έχουν εξαιτίας των «κλειστών» συμβολαίων την δυνατότητα να ξοδεύουν περισσότερα από την Α.Ε.Κ. του Αγγελόπουλου. Και θα συνεχίσουν να το κάνουν όσο η Ευρωλίγκα λειτουργεί μ’ αυτό τον τρόπο. Τελικά το μόνο στο οποίο θα μπορεί να ελπίζει η Α.Ε.Κ. είναι ο εκάστοτε Μπερτομέου να της ρίξει σαν «κοκκαλάκι» μια πρόσκληση (wild card κατά τους μπασκετικούς) μπας και καταφέρει να συμμετάσχει «από το παράθυρο».

Εκτός όμως από τα τρία παιχνίδια της Α.Ε.Κ. με πιο «ποιοτικές» απ’ αυτήν ομάδες, είχαμε άλλη μια εξέλιξη σχετική με το μπάτζετ της ομάδας. Η εξέλιξη αυτή ήταν η απόλυση του Ζντοβτς. Η απόλυση αυτή θεωρείται σχεδόν απ’ όλους (και ειδικά από τους μπασκετικούς) ως «σωστή» («δίκαιη» κατά τον Ασπρούλια). Ωστόσο όπως σημειώνεται η απόλυση δεν λύνει όλα τα προβλήματα της ομάδας.

Όμως η απόλυση είναι η τελευταία φάση μιας συνεργασίας. Μιας συνεργασίας της οποίας πρέπει να εξετάσουμε τα κίνητρα που οδήγησαν αρχικά στην πρόσληψη του Ζντοβτς. Γιατί όσο σημαντικό είναι να υπάρχει (σχεδόν) ομοφωνία σχετικά με την απόλυση του, άλλο τόσο σημαντικό είναι να εξετάσουμε γιατί τον προσέλαβε εξ’ αρχής. Όπως φαινόταν από την αρχή (αλλά και όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια) ο Αγγελόπουλος προσέλαβε έναν πολύ γνωστό στον χώρο (που διακρίθηκε ιδιαίτερα ως παίκτης), ο οποίος όμως ως προπονητής δεν έχει κάνει κάτι ιδιαίτερο. Επιπλέον ως προπονητής δεν έχει (καλύτερα δεν μπορεί να επιβάλλει) απαιτήσεις σχετικά με τη στελέχωση της ομάδας.

Συνεπώς ο Αγγελόπουλος τον προσέλαβε επειδή ως όνομα ήταν «πρώτης γραμμής» («από το πάνω ράφι») χωρίς να έχει τέτοιες απαιτήσεις που να τον καθιστούν ασύμφορο οικονομικά. Έτσι μπορούσε να ισχυρίζεται ότι έφερε έναν προπονητή ανάλογο τόσο του ονόματος της Α.Ε.Κ. όσο και του επιπέδου (οικονομικού και αγωνιστικού) στο οποίο βρισκόταν εκείνη την περίοδο.

Το παραπάνω συμπέρασμα μένει να επιβεβαιωθεί με την πρόσληψη του επόμενου «κανονικού» προπονητή (υπό την έννοια ότι ο Μανωλόπουλος θεωρείται «υπηρεσιακός»). Το γεγονός ότι αμέσως μετά την απόλυση του Γιούρι το πρώτο «μεγάλο» όνομα που διέρρευσε δήθεν για τον πάγκο της ομάδας ήταν αυτό του Αΐτο Ρενέσες προδικάζει ότι ο επόμενος προπονητής θα είναι το πολύ του επιπέδου του Ζντοβτς, αφού όταν από την αρχή ακούγονται τόσο «μεγάλα» ονόματα σχεδόν πάντα η τελική επιλογή δεν έχει καμία σχέση μ’ αυτά. Κοντολογίς μετά την απόλυση του Γιούρι ο Αγγελόπουλος μπήκε στο «κάδρο των ευθυνών», γιατί τόσο με τον Σάκοτα όσο και με τον Σλοβένο οι ΑΕΚΤζήδες βάραγαν το σαμάρι και όχι το γαϊδούρι.

Εκτός όμως από την μπασκετική ομάδα και η ποδοσφαιρική ανακάλυψε (αν δεν την ήξερε) την αξία των χρημάτων. Αναφέρομαι στον Αραούχο, έναν παίκτη που από ότι φαίνεται ξέρει μπάλα και για την ποιότητα του Ελληνικού Πρωταθλήματος είναι ότι πρέπει. Είναι από τις περιπτώσεις των προβληματικών παικτών οι οποίοι λόγω των συγκυριών ξεπέφτουν στο παρακατιανό Ελληνικό Πρωτάθλημα. Είναι από τις περιπτώσεις που «κανονικά» θα περνούσαν από την Χώρα μας μόνον ως αντίπαλοι σε Ευρωπαϊκό παιχνίδι.

Είναι από τους παίκτες που ανεβάζουν επίπεδο την ομάδα στην οποία παίζουν. Είναι από τους παίκτες που αγαπά ν’ αποθεώνει η εξέδρα ακριβώς επειδή της χαρίζει στιγμές μεγάλης χαράς. Είναι, εν τέλει, ο παίκτης που με την απόδοση του μπορεί να «πληγώσει» κάθε αντίπαλο και με την βοήθεια των υπολοίπων ν’ αποκαταστήσει κάθε προηγούμενη αδικία. Είναι όμως ακριβός, πολύ ακριβός ακόμα και για ενοικίαση. Η δε απόκτηση του είναι οικονομικά ασύμφορη για μια ομάδα με μέτρια έσοδα.  

Ευτυχώς όμως που στον κόσμο του Επαγγελματικού Αθλητισμού (περισσότερο και από την οικονομική δυνατότητα της μιας ομάδας να τον αποκτήσει και την επιθυμία της άλλης ομάδας να τον πουλήσει σε συμφέρουσα γι’ αυτή τιμή) μετρά η επιθυμία του παίκτη να μείνει στην ομάδα που νοιώθει όμορφα. Ευτυχώς που στον κόσμο του Επαγγελματικού Αθλητισμού οι προβλέψεις των «πουθενάδων» και των Αλιατάδων συνεχώς διαψεύδονται, αφού η αγάπη (του παίκτη για την ομάδα και το ανάποδο) είναι το μόνο που μετρά (και που στο τέλος πάντα νικά).

Πάλι καλά να λέμε…

Γι’ αυτό σας προτρέπουμε: αν θέλετε παικταράδες σαν τον Αραούχο να έρθουν στην ομάδα μας (έστω και σαν δανεικοί) να πάρετε όλοι σας διαρκείας (από τα πιο ακριβά που μπορείτε) έτσι ώστε η Ένωση Φίλων Α.Ε.Κ. να έχει λεφτά να βάζει στην Π.Α.Ε. (γιατί το τελευταίο διάστημα μόνο 250.000 μπόρεσε με τον γνωστό τρόπο να εξοικονομήσει).

Άντε να σας δούμε…

 

16 Μάρτη 2017
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 1766 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΕΡΙ ΤΟΥ «ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ» (ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΟΝ ΑΡΑΟΥΧΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΗ Α.Ε.Κ.)