Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΤΑΝ Η «ΠΙΣΤΗ» ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ Ή ΠΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ – ΜΕΡΟΣ Β’.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΤΑΝ Η «ΠΙΣΤΗ» ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ Ή ΠΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ – ΜΕΡΟΣ Β’.

ΜΕΡΟΣ Α’.

Στο Α’ Μέρος ασχολήθηκα με την κριτική που ασκήθηκε στο Γ.Γ. της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. (όπως είναι ο πλήρης τίτλος του) Δ. Κουτσούμπα για τα όσα είπε σχετικά με την έξοδο της Ελλάδας από το Ευρώ. Αφορμή στάθηκε ένα άρθρο στο οποίο ο συντάκτης του παρέπεμπε σε επεξεργασμένες θέσεις «μαρξιστών οικονομολόγων» οι οποίοι υπολόγιζαν το κόστος της εξόδου από το Ευρώ (αρχικά) και την Ε.Ε. (τελικά) σε σχετικά μικρό και ευκόλως διαχειρίσιμο∙ σε βαθμό που να μην λειτουργεί αποτρεπτικά αν αποφασίζαμε ν’ αλλάξουμε τελείως «γραμμή πλεύσης».

Ωστόσο υπολογισμούς και εκτιμήσεις δεν κάνουν μόνο οι «μαρξιστές οικονομολόγοι». Κάνουν κυρίως οι κυβερνήσεις, οι οποίες πρέπει συν τοις άλλοις να πείσουν αφενός τους Βουλευτές τους αφετέρου και τους ψηφοφόρους. Σήμερα, λοιπόν, θ’ ασχοληθώ κατ’ αρχάς με την κυβερνητική οικονομική πολιτική για να κλείσω αυτό το Β’ Μέρος με τον σχολιασμό του περιεχομένου μιας αφίσας «Αντιφασιστών» της Καλλιθέας η οποία μου κίνησε το ενδιαφέρον.

Η κυβερνητική οικονομική πολιτική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – Μέτρα και αντίμετρα.

Δυστυχώς δεν υπάρχει μεγλύτερο και πιο κακόγουστο ανέκδοτο από αυτό. Είτε αναφερόμαστε στην διαφορά όσων διακήρυττε προεκλογικά μ’ αυτά που κάνει μετεκλογικά, είτε στην ξετσίπωτη κοροϊδία ψηφοφόρων που θέλουν να τους πουλάνε παραμύθι.

Ένα παραμύθι του οποίου η αφήγηση είχε ξεκινήσει με το «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης». Ένα πρόγραμμα που όταν το διάβασε ο μετέπειτα Υπουργός (Εθνικής) Οικονομίας Γιάνης Βαρουφάκης έφριξε. Έφριξε γιατί αυτά που περιέχονταν σ’ αυτό ήταν αδύνατον να γίνουν και μάλιστα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Βέβαια, όπως τον διαβεβαίωσαν το «Πρόγραμμα» ΔΕΝ θα εφαρμοζόταν ποτέ. Προοριζόταν για (προεκλογική) χρήση των Βουλευτών και των στελεχών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (προεξάρχοντος του Αλέξη), τα οποία θα το χρησιμοποιούσαν ως «πολιορκητικό κριό» στην προσπάθεια τους να καταλάβουν την εξουσία.

Γι’ αυτό και η διαβεαίωση ότι το «ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ» ΔΕΝ ΘΑ ΕΦΑΡΜΟΖΟΤΑΝ δόθηκε αποκλειστικά στον Γ. Βαρουφάκη. Όλοι οι υπόλοιποι έπρεπε να συνεχίσουν να πιστεύουν ότι θα εφαρμοζόταν κανονικά (ή καλύτερα ότι υπήρχαν σοβαρές πιθανότητες να εφαρμοστεί) όταν θα ερχόταν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στα πράγματα. Αλλιώς δεν θα ήταν σε θέση να το «πουλήσουν» στο «εκλογικό σώμα», ένα «εκλογικό σώμα» που παραδοσιακά αρέσκεται να το παραμυθιάζουν.

Σε καιρούς κρίσης αξιών (η οποία εκδηλώνεται πάντα όταν τα λεφτά σπανίζουν) και οικονομικής ύφεσης ο εκάστοτε κυβερνητικός Βουλευτής προσπαθεί μάταια από κάπου να πιαστεί. Βρίσκεται σε δύσκολη θέση γιατί πρέπει να ισορροπήσει μεταξύ της ψήφισης οτιδήποτε του φέρουν (γιατί αυτή είναι η δουλειά του) και της επανεκλογής του. Στη σημερινή συγκυρία τα πράγματα είναι ακόμη χειρότερα. Όχι μόνο γιατί κατά τα φαινόμενα ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν θα ξαναείναι κυβέρνηση (οπότε θα χάσει την πρόσβαση στον κρατικό μηχανισμό) αλλά και γιατί πρέπει να δείξει στους εντολείς του (αυτούς που τον ψήφισαν) ότι προασπίστηκε όσο μπορούσε καλύτερα τα συμφέροντα τους.

Το τελευταίο μπορεί ν’ αποδειχθεί με δύο τρόπους:

  • Είτε δείχνοντας ότι αγωνίστηκε γι’ αυτούς φωνάζοντας ή απειλώντας να διαφοροποιηθεί από την υπόλοιπη κοινοβουλευτική ομάδα (κάτι που τελικά δεν έκανε γιατί να το έκανε θα έπρεπε να παραιτηθεί και μετά ΔΕΝ θα ήταν σε θέση ν’ αγωνιστεί για τους ψηφοφόρους του) αν δεν υπήρχε πρόβλεψη για μελλοντική αποκατάσταση των αδικιών.  
  • Είτε «πουλώντας» τους ένα «πακέτο μέτρων» το οποίο μόλις ψηφίστηκε και που σε βάθος τριετίας και πάντα με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στην κυβέρνηση θα υλοποιηθεί, αποκαθιστώντας έτσι τις αδικίες των προγούμενων χρόνων.

Δεδομένης, όμως, της οικονομικής πραγματικότητας μόνον κάποιος που παρά τα όσα έχει δεί και ζήσει συνεχίζει να είναι (πραγματικά) αφελής θα μπορούσε να πιστέψει τα περί «οιονομικών αντιμέτρων» της κυβέρνησης. Όχι γιατί τα «αντίμετρα» δεν έχουν «δημοσιονομικό κόστος» για τα Έσοδα του προϋπολογισμού, όσο γιατί εξ’ ορισμού ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ το πακέτο στο οποίο συμπεριλαμβάνονται μαζί με εισπρακτικά μέτρα για το επόμενο διάστημα να έχει ΟΥΔΕΤΕΡΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ. Δηλαδή αποκλείεται οι εισπράξεις να ισούνται με τις παροχές.

Επιπλέον το γεγονός ότι αυτό το ισχυρίζεται η κυβέρνηση ΔΕΝ προσδίδει για τον λόγο αυτό στον ισχυρισμό. Αν το θέμα ήταν η διόρθωση των αδικιών για παράδειγμα στον ΕΝ.Φ.Ι.Α. αυτό θα μπορούσε να γίνει με τέτοιο τρόπο που το ύψος του φόρου που βεβαιώνεται να είναι στα ίδια επίπεδα. Τώρα όμως και εν όψη του τέταρτου Μνημονίου η κυβέρνηση προχωρά σε επικοινωνιακές αλχημείες προσπαθώντας να σας πείσει πως η μείωση στο αφορολόγητο ισοφαρίζεται από την μείωση των φορολογικών συντελεστών. Εκτός του ότι κάτι τέτοιο γενικά ΔΕΝ ισχύει, ωστόσο στην καλύτερη περίπτωση η προσπάθεια αυτή θυμίζει τη ρήση: «Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω μέλι».

Αν πρόθεση της κυβέρνησης ήταν να διορθώσει τα «κακώς κείμενα» τότε θα μπορούσε για παράδειγμα στην φορολόγηση των εταιρειών αντί να μειώσει από το 2019 (ούτε καν από του χρόνου) τον συντελεστή από 29 σε 26% να μειώσει για παράδειγμα το ποσοστό προκαταβολής φόρου που σήμερα είναι στο 100%. Για παράδειγμα:

Για την Χρήση του 2019 μια εταιρεία για 100 Ευρώ κέρδη θα πληρώσει με 26% για Φόρο εισοδήματος Νομικών Προσώπων 26 Ευρώ και άλλα τόσα ως προκαταβολή. Άρα συνολικά θα πληρώσει 52 Ευρώ. Την προκαταβολή θα συμψηφίσει με τον Φ.Ε.Ν.Π. της επόμενης Χρήσης.

Αφήνοντας ίδιο με τώρα τον συντελεστή στο 29% και μειώνοντας μόνο το ύψος της προκαταβολής για κέρδη όπως και προηγουμένως 100 Ευρώ θα είχαμε:

  • Φ.Ε.Ν.Π. 29 Ευρώ και με προκαταβολή 90% συνολικά 55,10 Ευρώ.
  • Φ.Ε.Ν.Π. 29 Ευρώ και με προκαταβολή 80% συνολικά 52,20 Ευρώ.
  • Φ.Ε.Ν.Π. 29 Ευρώ και με προκαταβολή 70% συνολικά 49,30 Ευρώ.
  • Φ.Ε.Ν.Π. 29 Ευρώ και με προκαταβολή 60% συνολικά 46,40 Ευρώ.
  • Φ.Ε.Ν.Π. 29 Ευρώ και με προκαταβολή 50% συνολικά 43,50 Ευρώ.

Βλέπουμε, δηλαδή πως εκτός από την πρώτη περίπτωση (προκαταβολή στο 90%), η δεύτερη είναι οριακά χειρότερη, ενώ όλες οι υπόλοιπες προσφέρουν ουσιαστική ταμειακή ελάφρυνση στις εταιρείες που οφείλουν Φ.Ε.Ν.Π.

Επιπρόσθετα αν ήθελαν στην κυβέρνηση (και το Υπουργείο Οικονομικών) να εξορθολογοποιήσουν την Φορολογία των επιχειρήσεων θα καταργούσαν την επιβολή του «Τέλους Επιτηδεύματος» στις εταιρείες που πληρώνου Φ.Ε.Ν.Π. Το «Τέλος Επιτηδεύματος» για μια επιχείρηση (εκτός ατομικών-ελευθέρων επαγγελματιών) είναι 1.000 Ευρώ (800 αν η επιχείρηση έχει έδρα σε πόλη κάτω των 200.000 κατοίκων). Επιβάλλεται δε τόσο στις επιχειρήσεις που πληρώνουν Φ.Ε. όσο και αυτές που λόγω ζημιών ΔΕΝ πληρώνουν. Αρχικά το «Τέλος Επιτηδεύματος» επιβλήθηκε ακριβώς για να πληρώνουν κάτι όσοι λόγω Ζημιών δεν πλήρωναν Φ.Ε.Ν.Π. Ωστόσο η επιβολή του αθροιστικά στον Φόρο Εισοδήματος παραβιάζει την αρχική βούληση του νομοθέτη. Εναλλακτικά στις περιπτώσεις που ο Φόρος (χωρίς την προκαταβολή) είναι μικρότερος του «Τέλους Επιτηδεύματος» θα μπορούσε να επιβάλλεται η διαφορά τους.

Υπάρχουν όμως διορθώσεις που θα μπορούσε (και θα έπρεπε) να κάνει η κυβέρνηση και το Υπουργείο Οικονομικών στην Φορολογία των Φυσικών Προσώπων. Συγκεκριμένα:

  • Να μην (συν)υπολογίζεται στο συνολικό εισόδημα το επίδομα ανεργίας το οποίο έτσι φορολογείται με το ποσοστό του αντίστοιχου κλιμακίου. Αν μεν το συνολικό εισόδημα (μαζί με το επίδομα ανεργίας) είναι κάτω από το εκάστοτε αφορολόγητο, τότε αφού δεν θα καταλογιστεί φόρος κανείς δεν θα το πάρει είδηση. Αν όμως είναι πάνω από το αφορολόγητο τότε…
  • Εφόσον το επίδομα ανεργίας φορολογείται με βάση την κλίμακα που ισχύει για μισθωτούς-συνταξιούχους είναι αδικία να υπάρχουν αυτοτελώς φορολογούμενα εισοδήματα και μάλιστα με ποσοστά μικρότερα του πρώτου κλιμακίου (22% για τα εισοδήματα του 2016) όπως τα κέρδη από τα «τυχερά παιχνίδια».
  • Τέλος και προκειμένου να γίνει φανερή η αδικία με την οποία αντιμετωπίζεται το επίδομα ανεργίας αξίζει ν’ αναφερθεί ότι η αποζημίωση απόλυσης φορολογείται μεν κλιμακωτά και αυτοτελώς αλλά η φορολόγηση της ξεκινά πάνω από το όριο των 60.000 Ευρώ. Πρακτικά και για την πολλή μεγάλη πλειοψηφία των μισθωτών η αποζημίωση απόλυσης είναι αφορολόγητη ειδικά σε σχέση με το επίδομα ανεργίας.

Από κει και πέρα η κυβέρνηση κάνει λόγο για «έξοδο από την επιτροπεία» κάτι που είναι παντελώς ψευδές. Όχι μόνο γιατί οι επιδόσεις του φοροεισπρακτικού μηχανισμού ελέγχονται, ούτε επειδή όταν δεν επαληθεύονται οι στόχοι αυτόματα θα ενεργοποιείται «δημοσιονομικός κόφτης». Αλλά επειδή ΔΕΝ νοείται εντός ενός οικονομικού οργανισμού να υπάρχει κάποιο μέλος του που να μην πληροί κάποιες ελάχιστες απαιτήσεις.

Η «έξοδος από την επιτροπεία» αν και ουσιαστικά είναι μόνο ένα σύνθημα, ωστόσο, για τη σημερινή κυβέρνηση είναι «προϋπόθεση επιβίωσης». Γι’ αυτό και γνωρίζοντας ότι δεν της μένει πολύς «πολιτικός χρόνος» στο επόμενο διάστημα θα προσπαθήσει να δώσει δείγματα «εξόδου από την επιτροπεία». Θα κάνει ότι ακριβώς έκανε και η προηγούμενη κυβέρνηση όταν «άντλησε» δυό-τρείς χρήματα για μικρό χρονικό διάστημα μέσω εκδόσεων βραχύβιων Εντόκων Γραμματίων. Το ίδιο σε ενδεχομένως μεγαλύτερη κλίμακα θα προσπαθήσει να κάνει το 2018 (αν και εφόσον συνεχίζει να είναι κυβέρνηση).

Για τον λόγο αυτό η Ελληνική πλευρά επιμένει στη συζήτηση για το «κούρεμα του Χρέους». Προκειμένου, δηλαδή, να μπορεί να δανειστεί από τις «αγορές» με ευνοϊκούς όρους. Στο σημείο αυτό όμως υπάρχει μια «πολιτική απάτη», η οποία είναι (ή θα έπρεπε να είναι) προφανής για όσους έχουν κάποια εμπειρία από την ζωή ή/και λίγο μυαλό. Όλοι οι υπόλοιποι θα πιστεύουν αυτό που τους «πουλά» η εκάστοτε κυβέρνηση.

Έστω, λοιπόν, ότι η Ελλάδα επιτυγχάνει για το 2017 τους στόχους της και συμφωνεί με τους δανειστές της στο «κούρεμα του Χρέους» της μέσω της μείωσης των επιτοκίων και του χρόνου αποπληρωμής του. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό στην περίπτωση που η Ελλάδα «βγεί στις αγορές» για δανεικά; Σημαίνει -σύμφωνα με την κυβερνητική προπαγάνδα- ότι «βγαίνουμε από την επιτροπεία των δανειστών»;

  • Δεν υπάρχει αποδοτικότερη επιτροπεία από την επιτροπεία των «αγορών», οι οποίες καθορίζουν τα επιτόκια των εκδόσεων χρεογράφων με βάση τις προσδοκίες τους για την μελλοντική συμπεριφορά κάθε οικονομίας. Επιπλέον αναλόγως της ζήτησης για Ελληνικά Ομόλογα και Έντοκα οι «αγορές» δείχνουν την επιδοκιμασία ή την αποδοκιμασία τους. Συνεπώς, ακόμη και με «έξοδο στις αγορές» η «επιτροπεία» ΔΕΝ σταματά. Το πολύ ν’ αλλάξει ο «επίτροπος».
  • Το επιτόκιο δανεισμού από τις «αγορές» θα είναι ανάλογο της οικονομικής κατάστασης της Χώρας. Μιας Χώρας, η οποία μόλις γλύτωσε την χρεοκοπία. Συνεπώς θα είναι αρκετά υψηλότερο από αυτό άλλων χωρών που είναι σε καλύτερη οικονομική θέση. Αυτό σημαίνει ότι καθώς το κόστος του Ελληνικού δανεισμού θα είναι υψηλότερο πολύ υψηλότερη θα πρέπει να είναι η αύξηση των Δημοσίων Εσόδων προκειμένου να εξοφλούνται εύκολα οι τόκοι, το κεφάλαιο και να μένει και κάτι για να ξοδεύει η κυβέρνηση κατά προτίμηση χρηματοδοτώντας τέτοιες δραστηριότητες που θ’ αποδίδουν πολύ και μάλιστα σε λίγο χρόνο. Αν το καλοσκεφτεί κανείς, το κόστος δανεισμού είναι ανάλογο της ανάγκης για δανεισμό. Δηλαδή, το κόστος μπορούν να το αντέξουν αυτοί που δεν τον έχουν ανάγκη.

Πρέπει, λοιπόν, η Ελληνική Κυβέρνηση να κάνει την πλέον σωστή χρήση των χρημάτων που θα δανειστεί. Για παράδειγμα σκεφτόμενη «υπεύθυνα» (δηλαδή «Εθνικά») ΔΕΝ θα πρέπει να χρηματοδοτήσει μ’ αυτά την «κοινωνική πολιτική», αλλά μόνο οικονομικά σχέδια που θα δημιουργήσουν πολλές θέσεις εργασίας και θα φέρουν μεγάλα κέρδη στις χρηματοδοτούμενες εταιρείες. Εναλλακτικά τα χρήματα αυτά θα μπορούσαν να δοθούν σε εταιρείες με έντονο εξαγωγικό προσανατολισμό οι οποίες έχουν ήδη πρόσβαση σε ξένες αγορές, ακόμη και αν αυτές δεν αύξαναν πολύ την απασχόληση.

Αυτές είναι οι επιλογές που έχει μια «υπό επιτροπεία Κυβέρνηση» με βάση τον καθιερωμένο τρόπο οικονομικής σκέψης και προσέγγισης. Ο «άλλος» τρόπος (τον οποίο όμως «ξορκίζουν» οι «ορθόδοξοι» οικονομολόγοι προτείνει την μοιρασιά των «έξτρα» χρημάτων κατευθείαν στους πολίτες (ο τρόπος είναι αδιάφορος), οι οποίοι είτε θα τα «φάνε», είτε θα καλύψουν χρέη τους (στον μανάβη, τον φούρναρη, το Δημόσιο) είτε θα κάνουν και τα δύο. Καθώς σκοπός της δανειζόμενης κυβέρνησης είναι πρωτίστως να μεγιστοποιήσει το δικό της όφελος ο τρόπος αυτός είναι ο πλέον ενδεδειγμένος. Γιατί όλοι όσοι χρησιμοποιώντας τα -υπό τύπον επιδόματος- «έξτρα» αυτά λεφτά ξοφλήσουν μέρος των χρεών τους στο Δημόσιο θα του έχουν ισόποσα αυξήσει τα Έσοδα, ενώ τα λεφτά που ξοδεύτηκαν σε αγορές αύξησαν τους Τζίρους και τα Κέρδη (ή μείωσαν τις Ζημιές) των επιχειρήσεων (ακόμη καλύτερα αν με τα χρήματα αυτά αγοράστηκαν στην πολύ μεγάλη πλειοψηφία τους εγχωρίως παραγόμενα προϊόντα). Χώρια τα «ψυχολογικά οφέλη» από μια τέτοια κίνηση.

Κλείνοντας το ζήτημα της οικονομικής πολιτικής του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. θα τολμήσω μια πρόβλεψη. Καθώς το παζάρι μεταξύ Γερμανίας (κυρίως) και Δ.Ν.Τ. για τον βαθμό αλλά και τον τρόπο «κουρέματος» του Χρέους φτάνοντας στο τέλος χοντραίνει, ο μεταξύ τους συμβιβασμός ενδέχεται να μην είναι καθόλου επωφελής για την Ελλάδα. Όπως είδαμε στο Α’ Μέρος ένας από τους τρόπους που πρότειναν:

«Ένα σύστημα ρητρών εξαίρεσης και συμπαραγωγών προσφέρει επίσης και βάση για χρήση της μεθόδου των «αμοιβαίων δεσμεύσεων» κατά την αναδιάρθρωση του χρέους, δηλαδή αποπληρωμής εξωτερικού χρέους σε εγχώριο νόμισμα και προσυμφωνημένων εισαγωγών από την πλευρά της Ελλάδας»

Καθώς το ύψος των επιτοκίων ΔΕΝ μπορεί να πέσει άλλο χωρίς την οικονομική ζημία των κρατών της Ε.Ε. που μας δάνεισαν (γιατί τότε οι κυβερνήσεις τους που θα πρότειναν στα Κοινοβούλια τους κάτι τέτοιο θα ήταν εκτεθειμένες στους ψηφοφόρους τους) και η αποπληρωμή τους ΔΕΝ μπορεί να πάει πολύ παραπίσω απ’ ότι είναι σήμερα, τότε η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ θα είναι αντίστοιχες συμφωνίες μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών κρατών της (τα οποία είναι μέλη της Ε.Ε.).

Τέτοιου είδους συμφωνίες στον βαθμό που περιλαμβάνουν είτε προϊόντα που παράγει και η Χώρα μας, είτε ακριβά προϊόντα τεχνολογίας (τα οποία είναι πολυτέλεια σε περιόδους ύφεσης αλλά και της ακόλουθης οικονομικής ανασυγκρότησης) αν δεν ακυρώνουν, τουλάχιστον υποσκάπτουν την βασιζόμενη στην εγχώρια παραγωγή και κατανάλωση οικονομική ανάκαμψη.

Φυσικά μια τέτοια (δια)ρύθμιση θα δώσει μεν μια «πολιτική ανάσα» στην κυβέρνηση που θα την υπογράψει, η οποία στη συνέχεια θα προσπαθήσει πολιτικά να την κεφαλαιοποιήσει καλοπιάνοντας (διάβαζε κοροϊδεύοντας) τους ψηφοφόρους όμως μακροπρόθεσμα είτε δεν θα βοηθήσει όσο νόμιζαν κάποιοι, είτε στην καλύτερη για την Χώρα περίπτωση θα έχει αμφιλεγόμενα αποτελέσματα.

 

Η «Σπιτική Κουζίνα», τα συσσίτια και οι «Αντιφασίστες».

Η αφίσα (και ενδεχομένως μια πολύ μικρής κυκλοφορίας εφημερίδα) εκτός από το διαδίκτυο είναι ο μόνος τρόπος επικοινωνίας με τους πολίτες για κόμματα και οργανώσεις που κινούνται στις παρυφές του πολιτικού μας συστήματος. Αφίσες όπως του Α.Κ.Ε.Π. και αυτή που θα σχολιάσω ευθύς αμέσως (και η οποία κοσμεί το κείμενο) μπορεί να μην έχουν καμία αξία από αισθητικής άποψης (έστω και αρνητική όπως -αντίθετα- έχει αυτή) αλλά δίνουν μια πολύ καλή εικόνα του το πιστεύει η οργάνωση για συγκεκριμένα ζητήματα αποτελώντας μιας πρώτης τάξης «τροφή για σκέψη».

Οι «Αντιφασίστες» της Καλλιθέας (https://antifakallithea.wordpress.com) μας ενημερώνουν ότι:

«Στις 18 Μάρτη μερικές δεκάδες αντιφασίστες και αντιφασίστριες διαδηλώσαμε για κάμποση ώρα έξω από το μαγειρείο Σπιτική Κουζίνα στην Καλλιθέα.»

Η διαδήλωση αυτή έγινε για δύο λόγους:

  • Ο πρώτος ήταν η παραχώρηση αίθουσας του ιδιοκτήτη της «Σπιτικής Κουζίνας» στην Χρυσή Αυγή για εκδήλωση της.
  • Ο δεύτερος ήταν οι μπίζνες που κάνει ο συγκεκριμένος επιχειρηματίας με το Κράτος, τους Δήμους και την Εκκλησία παρέχοντας έναντι αμοιβής φαγητό σε «ευπαθείς κοινωνικές ομάδες».

Αφήνοντας κατά μέρος τον πρώτο λόγο και το «δικαίωμα» κάποιων να διαμαρτύρονται γιατί ένας επιχειρηματίας αποφάσισε να διαθέσει όπως γουστάρει («διευθυντικό δικαίωμα») το μαγαζί του (όπως επίσης και το γεγονός ότι κατά πως φαίνεται η διαμαρτυρία έγινε καιρό μετά την εκδήλωση και όχι την ίδια μέρα), ας δούμε τον συλλογισμό που κρύβεται πίσω από τον δεύτερο λόγο.

Για τους «Αντιφασίστες» της Καλλιθέας (προφανώς όμως και για τους υπόλοιπους) η παροχή έναντι αμοιβής γευμάτων σε «ευπαθείς κοινωνικές ομάδες» είναι μια μορφή φασισμού. Ενώ γι’ αυτούς που παρέχουν αυτά τα γεύματα (το Κράτος, τους Δήμους και την Εκκλησία) είναι εκδήλωση αλληλεγγύης και ελεημοσύνης, για τους «Αντιφασίστες» της Καλλιθέας αποτελούν πρόβλημα∙ καθώς με τον τρόπο αυτό «μετασχηματίζεται η εργατική τάξη».

Παρ’ ότι δεν συνεχίζουν τον συλλογισμό (πιθανόν λόγω έλλειψης χώρου) είναι προφανές ότι θεωρούν πως οι άνεργοι εργάτες (αλήθεια πόσοι ήταν πριν το 2009;) χάνουν «αμβλύνουν» την «ταξική συνείδηση» τους μεταβάλλοντας τους από «εργάτες» σε «ευγνώμονες» για το πιάτο φαγητού που τους παρέχεται. Δεδομένης της «Αριστερής» ιδεολογίας τους οι «Αντιφασίστες» της Καλλιθέας ΔΕΝ κάνουν λόγο για «υπαλλήλους» αλλά μόνο για «εργάτες». Ας είναι…

Από κεί και πέρα θεωρούν ότι η Κυβέρνηση ΔΕΝ έχει δικαίωμα να «χρησιμοποιήσει» και να «οργανώσει» όπως αυτή νομίζει τους «αναξιοπαθούντες»∙ των οποίων καλύπτει τις άμεσες ανάγκες επιβίωσης. Είναι προφανές πως για τους «Αντιφασίστες» της Καλλιθέας ο χαρακτηρισμός μιας ενέργειας (είτε της παροχής γευμάτων, είτε της χρήσης των ανέργων σε εργασίες) σχετίζεται αποκλειστικά από την σκοπιά του παρατηρητή και όχι αντικειμενικά.

Έτσι αν τα γεύματα τα παρείχαν οι κυβερνήσεις της Βενεζουέλας ή της Κούβας θα ήταν «ανακούφιση» για τον «σκληρά δοκιμαζόμενο πληθυσμό». Όπως επίσης η χρησιμοποίηση τους σε εργασίες (από τις οποίες δεν θ’ αποκόμιζαν κάποιο άλλο όφελος) θα ήταν «προσφορά στην κοινωνία» η οποία «θα ενδυνάμωνε τους δεσμούς τους μ’ αυτή» (όπως τα μέλη του Κ.Κ.Ε. αποδείκνυαν τον «διεθνισμό» τους μαζεύοντας ζάχαρη στην Κούβα εν είδει αγγαρείας).

Από την στενά οικονομική άποψη η χρησιμοποίηση των ανέργων (αντί να κάθονται) σε κοινωφελείς εργασίες είναι όχι μόνο χρήσιμη, αλλά και σκόπιμη. Το απέδειξε πέραν πάσης αμφιβολίας ο Ρούσβελτ την δεκαετία του ’30 διαχειριζόμενος το «NEW DEAL». Βέβαια οι «Αντιφασίστες» της Καλλιθέας (όπως και κάθε συνεπής «Αριστερός») έχουν δίκιο ν’ αντιδρούν σε μια τέτοια πρακτική, καθώς όπως και στην περίπτωση της παροχής γευμάτων η τέτοια χρήση των ανέργων αμβλύνει την διάθεση τους για «ριζοσπαστικοποίηση» και εξέγερση αφού έστω κι έτσι νοιώθουν «χρήσιμοι». Χωρίς όμως κόσμο -που «να μην έχει τίποτα να χάσει παρά τις αλυσίδες του»- έτοιμο για εξέγερση ΔΕΝ μπορεί να γίνει και να επικρατήσει η επανάσταση.

Τελικά είναι περίεργο πως η ίδια η Ζωή (ή καλύτερα ο «οικονομικός κύκλος») τα φέρνει έτσι που οι «Αριστεροί» και «Αντιφασίστες» (αλήθεια τι θα γίνονταν χωρίς τους «Φασίστες»;) να ζητούν από τους Καπιταλιστές να δημιουργήσουν δουλειές για τους εργάτες και τις εργάτριες, προκειμένου να μην αμβλυνθεί η «ταξική συνείδηση» τους και βαλτώσει η επανάσταση.

Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε από το δεύτερο σχόλιο είναι ότι όσα καταγγέλλουν με την αφίσα τους οι «Αντιφασίστες» της Καλλιθέας ΔΕΝ προκύπτουν από κανέναν «μαρξιστή» οικονομολόγο, ούτε βέβαια από «επιστημονική» τεκμηρίωση. Αποτελούν απλώς μια πολιτική εκτίμηση/θέση ή αν προτιμάτε τον φόβο τους ότι λόγω της συγκυρίας πρόκειται να χαθούν για την επανάσταση μια-δύο γενιές εργατών και εργατριών (προλετάριων). Αν ΔΕΝ θυμόμαστε (ή αν ξεχνάμε) πως ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΛΟ ΚΑΙ ΚΑΚΟ, αλλά μόνο καταστάσεις που ερμηνεύονται και πως το «φάρμακο» για το ξεπέρασμα μιας ύφεσης είναι το ίδιο παντού και πάντα (είτε πρόκειται για την Σ. Ένωση επί Λένιν, είτε για τις Η.Π.Α. επί Ρούσβελτ) τότε ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΒΓΑΛΟΥΜΕ ΚΑΝΕΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ και έτσι να καταφέρουμε οτιδήποτε. Στο κάτω-κάτω Η ΜΕΡΙΜΝΑ για όσους για οποιοδήποτε λόγο βγήκαν από την «αγορά εργασίας» ΕΙΝΑΙ Σ’ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ, ΓΙΑΤΙ ΣΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΑΥΤΕΣ ΘΑ ΔΙΑΛΥΟΝΤΑΝ. Συνεπώς αποτελεί από πολιτικής άποψης καιροσκοπισμό η καταγγελία της προσπάθειας των «Καπιταλιστικών» κοινωνιών να μειώσουν τις επιπτώσεις της ύφεσης και έτσι να διατηρηθούν.

 

20 Μάη 2017
παρατηρητής 1.

 

 

 

Διαβάστηκε 1390 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΤΑΝ Η «ΠΙΣΤΗ» ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΤΑΙ ΑΝΘΕΚΤΙΚΟΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΟΓΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ Ή ΠΩΣ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ – ΜΕΡΟΣ Β’.