Από εδαφικής άποψης το κρατίδιο βρίσκεται στο γεωγραφικό διαμέρισμα που καλείται «Μακεδονία». Προσοχή, όμως! Τα όρια των γεωγραφικών διαμερισμάτων αλλάζουν αναλόγως την εποχή και την συγκυρία, αφού αυτά λαμβάνουν τ’ όνομα τους από τον λαό/φύλο που αρχικά (και κατά πλειοψηφία) τα κατοίκησε. Από την άλλη, όμως, αυτοί που θεωρούν ότι με κάποιο τρόπο έχουν δικαιώματα σε μια έκταση τα διεκδικούν στο σύνολο της.
Ανέκυψε εκ νέου το ζήτημα της διεθνούς τελικής ονομασίας του κρατιδίου των Σκοπίων. Ενός όπως σημειώθηκε παραπάνω παράνομου (όπως και το Κόσοβο) κρατιδίου. Ενός κρατιδίου του οποίου η ύπαρξη ΔΕΝ νομιμοποιείται από κανέναν από τους γείτονες του.
Τα σημερινά σύνορα της Βαλκανικής Χερσονήσου είναι το αποτέλεσμα τόσο των δύο Βαλκανικών Πολέμων όσο και του Α’ Π.Π. Τα κράτη τα οποία σχηματίστηκαν ήταν η Αλβανία, η Ελλάδα, η Βουλγαρία, η Ρουμανία και η Σερβία/Γιουγκοσλαβία. ΚΑΝΕΝΑ άλλο κράτος ΔΕΝ δημιουργήθηκε εκείνη την περίοδο. Συνεπώς τα σύνορα στην Βαλκανική πρέπει/μπορούν ν’ αλλάξουν ΜΟΝΟ με νέα συμφωνία (ομόφωνη) ΟΛΩΝ των τότε υφιστάμενων κρατών.
Η επιτυχής κατάληξη της διαπραγμάτευσης για το οριστικό όνομα των Σκοπίων θ’ αποτελέσει κατά κάποιον τρόπο τα «βαφτίσια» τους◦ την τελική πράξη μέσω της οποίας αυτά εντασσόμενα στην Διεθνή Κοινότητα θ’ απολαμβάνουν εφ’ εξής τα δικαιώματα που απολαμβάνουν και τα υπόλοιπα κράτη. Εξ’ αιτίας, όμως, της στάσης της Ελληνικής Κυβέρνησης (η οποία υπαγορεύτηκε σε μεγάλο βαθμό και από το «πολιτικό κόστος» μιας συμφωνίας σε όνομα με τον όρο «Μακεδονία») το ζήτημα της συμφωνίας σχετικά με τ’ όνομα έγινε ουσιώδες για την στρατηγική των Η.Π.Α. στην περιοχή και όχι μόνο.
Εφ’ όσον καταλήξουμε στο οριστικό όνομα του κρατιδίου τότε αυτό σημαίνει πως θα βρεί την θέση του μαζί με τα υπόλοιπα στην Διεθνή Κοινότητα; Όχι. Κάτι τέτοιο ΔΕΝ θα συμβεί γιατί η ύπαρξη του ΔΕΝ προκύπτει από την αναγνώριση μέσω Συνθήκης των συνόρων του από τους γείτονες του (μ’ εξαίρεση ίσως την Σερβία). Γνωρίζουμε όλοι μας τα εσωτερικά προβλήματα που απειλούν την ίδια την ακεραιότητα του κρατιδίου και με την Αλβανία και σε μικρότερο βαθμό με την Βουλγαρία.
Αφού τα όρια ενός γεωγραφικού διαμερίσματος μεταβάλλονται στο πέρασμα του χρόνου, μια ονομασία η οποία βασίζεται στ’ όνομα ενός γεωγραφικού διαμερίσματος ή το εμπεριέχει εκτός από γραφικότητα υποδηλώνει ευθέως την ύπαρξη εδαφικών διεκδικήσεων σε βάρος των γειτόνων της (με τους προφανώς μοιράζεται το γεωγραφικό διαμέρισμα). Το έτσι διαμορφωμένο ζήτημα ΔΕΝ αντιμετωπίζεται ούτε μέσω της αλλαγής του Συντάγματος του κρατιδίου ούτε και με την υπογραφή από μέρους της μιας Διεθνούς Συνθήκης. Γιατί «οι συμφωνίες είναι για να σπάνε» και σε κάθε περίπτωση ο «αλυτρωτισμός» και η εδαφική επέκταση είναι τα όνειρα που «ζεσταίνουν τις νύχτες» όσων δεν έχουν από κάπου αλλού να πιαστούν.
Συνεπώς κάθε ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό στην περίπτωση των Σκοπίων εκτός από κακόγουστο αστείο είναι και απαράδεκτη όχι μόνον από την Ελλάδα, αλλά και από τους γείτονες τους (εκτός ίσως των Σέρβων).
Κλείνοντας το ζήτημα της χρήσης του «γεωγραφικού προσδιορισμού» πρέπει να σημειωθούν και τα εξής:
- Στην περίπτωση που τα Σκόπια ΔΕΝ έχουν εδαφικές βλέψεις σε βάρος των γειτόνων τους τότε ο «γεωγραφικός προσδιορισμός» είναι μια γραφικότητα.
- Αν, όμως, τα Σκόπια έστω και σ’ επίπεδο ρητορείας έχουν εδαφικές βλέψεις τότε ο «γεωγραφικός προσδιορισμός» είναι επικίνδυνος. Γιατί π.χ. όταν λέμε «Άνω Μακεδονία» αναφερόμαστε σ’ ένα κομμάτι της ενιαίας Μακεδονίας, η οποία προφανώς βρίσκεται μέσα στα όρια του ίδιου κράτους. Αν δεν συμβαίνει αυτό ο «γεωγραφικός προσδιορισμός» είναι παραπλανητικός (αφού για να βρεθείς στην «Κάτω Μακεδονία» πρέπει να περάσεις τα σύνορα) και λειτουργεί αλυτρωτικά για όλους όσους έχουν στην κατοχή τους ένα κομμάτι της. Γι’ αυτούς που κατέχουν την «Άνω» να προσαρτήσουν και τα υπόλοιπα κομμάτια της. Για αυτόν που έχει το μεγαλύτερο κομμάτι της να προσαρτήσει τα υπόλοιπα ξεκινώντας από την «Άνω».
Επειδή, ωστόσο, κάποιοι ανιστόρητοι και διεθνιστές-κομμουνιστές μπορεί να μην θέλουν να καταλάβουν τα παραπάνω ας σημειωθεί και κάτι ακόμα. Ο Στρατηγός Ντε Γκώλ ο οποίος μεταπολεμικά αναδείχθηκε Πρόεδρος της Γαλλίας ήταν αντίθετος στην είσοδο της Μεγάλης Βρετανίας στην τότε Ε.Ο.Κ. θέτοντας δύο φορές βέτο (τελικά μπήκε με την τρίτη επί Προεδρίας Ζώρζ Πομπιντού). Μεταξύ άλλων ένα από τα θέματα-αγκάθια ήταν και αυτό του ονόματος με το οποίο θα έμπαινε η Μεγάλη Βρετανία στην Ε.Ο.Κ. Ο Ντε Γκώλ ΔΕΝ δεχόταν να μπεί ως «Μεγάλη Βρετανία» γιατί όπως υποστήριζε υπήρχε μια μόνον ΒΡΕΤΑΝΗ και αυτή ήταν Γαλλική επαρχία. Έτσι, τελικά, η Μεγάλη Βρετανία μπήκε στην Ε.Ο.Κ. ως «Ηνωμένο Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και Βορείου Ιρλανδίας».
Την περίοδο που η Κεντρική και Δυτική Ευρώπη εξ’ αιτίας της οικονομικής και μορφωτικής ανόδου της Αστικής Τάξης μετασχηματιζόταν σε Κράτη με Εθνική ταυτότητα έγινε δημοφιλής η ιδέα της ένωσης ενός έθνους κάτω από την ίδια σημαία και εντός των ίδιων συνόρων. Η ιδέα αυτή εξελίχθηκε στην αρχή της «αυτοδιάθεσης των εθνών». Μια αρχή, η οποία έλαβε την πλέον επίσημη μορφή στο «Σχέδιο των 14 Σημείων» του Προέδρου των Η.Π.Α. Γούντροου Γουίλσον αμέσως μετά την λήξη του Α’ Π.Π. Στην Βαλκανική, η ιδέα της «αυτοδιάθεσης των εθνών» έγινε πολύ δημοφιλής μιας και ανέκαθεν Σέρβοι, Έλληνες και Βούλγαροι επιθυμούσαν αποτινάζοντες τον Οθωμανικό ζυγό να δημιουργήσουν μεγάλα κράτη τα σύνορα των οποίων να περιλαμβάνουν ΟΛΟΥΣ τους ομοεθνείς τους. Δυστυχώς, όμως, για τις αστικές τάξεις της Ελλάδας, Βουλγαρίας και Σερβίας η μακραίωνη κατοχή της Βαλκανικής από τους Οθωμανούς είχε προκαλέσει μεγάλο ανακάτεμα εθνών σε βαθμό που να μην είναι ξεκάθαρο ποιος είναι τι.
Έτσι «Μακεδόνας» ήταν ο κάτοικος του συγκεκριμένου γεωγραφικού διαμερίσματος και όχι αυτός που ανήκε στο «Μακεδονικό Έθνος» (το οποίο υπήρξε μόνο στη νοσηρή φαντασία κάποιων). Κριτήρια όπως η Γλώσσα και τα Ήθη & Έθιμα επιστρατεύτηκαν για να πιστοποιήσουν το «δίκαιο» των διεκδικήσεων κάθε πλευράς. Προβλήθηκαν ισχυρισμοί περί ύπαρξης «Μακεδονικής Γλώσσας» προκειμένου να δικαιολογηθεί η δημιουργία αντίστοιχα «Μακεδονικού Κράτους». Λες και μετά τόσων χρόνων συμβίωσης διαφορετικών εθνοτήτων δεν θα υπήρχαν γλωσσικές επιρροές εκατέρωθεν.
Μέσω της ιδέας αυτής προσπάθησαν οι Σλάβοι κομμουνιστές (των οποίων ηγούντο οι Ρώσοι) να προωθήσουν την δημιουργία ενός «Μακεδονικού Κράτους» που θα περιλάμβανε όλους τους «Μακεδόνες». Προφανώς ένα τέτοιο κράτος (το οποίο θα είχε απευθείας πρόσβαση στο Αιγαίο και όχι μέσω των στενών που ήλεγχε η Τουρκία) θα είχε ανάγκη της προστασίας των ομόδοξων και «αδερφών μας» Ρώσων, οι οποίοι με τον τρόπο αυτό θα επανέρχονταν στον ρόλο του προστάτη των Χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ελέγχοντας εκ νέου τις πρώην «Παραδουνάβιες Ηγεμονίες». Επιπλέον μια τέτοια λύση ήταν συμβατή με τον «Διεθνισμό» ο οποίος τίθετο ως προϋπόθεση της επιτυχίας της «παγκόσμιας επανάστασης».
Συνεπώς η υποστήριξη από το Κ.Κ.Ε. μιας τέτοιας λύσης του «Μακεδονικού ζητήματος» είχε μέχρι και τον Εμφύλιο μια λογική. Σήμερα, όμως, και με βάση την πολιτική και στρατιωτική συγκυρία που υφίσταται όποιος δηλώνοντας «Αριστερός» υποστηρίζει λύση στην οποία περιλαμβάνεται ο όρος «Μακεδονία» όχι μόνο δεν είναι ιδεολογικά συνεπής με τις αρχές του και την ιστορία του, αλλά λειτουργεί προς όφελος των Αμερικανικών συμφερόντων και του σχεδιασμού τους (όποιος κι αν είναι αυτός) για την περιοχή. Δουλεύει, δηλαδή, για τις Η.Π.Α., κάτι το οποίο έχει νόημα μόνον αν είναι «δικός τους». Γιατί σήμερα η τέτοια λύση του «Μακεδονικού ζητήματος» δεν θα οδηγήσει στην δημιουργία ενός «Μακεδονικού Κράτους» για όλους τους «Μακεδόνες» στα «ιστορικά όρια της Μακεδονίας», αλλά στην είσοδο (επιτέλους) των Σκοπίων στο Ν.Α.Τ.Ο.
Οι υπέρμαχοι της λύσης του ονόματος με την χρήση του όρου «Μακεδονία» χρησιμοποιούν το ηλίθιο -ακόμα και γι’ αυτούς- επιχείρημα ότι:
«Η Ελλάδα ΔΕΝ έχει να φοβάται από τα Σκόπια αφού αυτά ΔΕΝ έχουν στρατιωτική ισχύ.».
Προφανώς και αυτό θα ήταν σωστό αν τα Σκόπια ΔΕΝ είχαν μεταβληθεί σε μια τεράστια στρατιωτική βάση των Η.Π.Α. Των Η.Π.Α. οι οποίες μέσω του Μάθιου Νίμιτς παίζουν τον ρόλο του «διαιτητή». Ενός «διαιτητή» ο οποίος είναι από την αρχή θετικά προκατειλημμένος («στημένος») υπέρ των Σκοπιανών. Απαντώντας, λοιπόν, στο ηλίθιο επιχείρημα θα λέγαμε ότι:
«Η στρατιωτική ισχύς των Σκοπίων μπορεί να είναι μηδαμινή, αλλά αυτά διαθέτουν τον πλέον ισχυρό σύμμαχο (Η.Π.Α.) που σε συνδυασμό με τους πρόθυμους να τις εξυπηρετήσουν πολιτικούς (σε Δεξιά και Αριστερά) τα μεταβάλλουν (τα Σκόπια) σε γενικότερο πρόβλημα για την σταθερότητα στην περιοχή.».
Επί της ουσίας τα Σκόπια ΔΕΝ έχουν λόγο ύπαρξης αφού η μέχρι στιγμής ύπαρξη τους προκαλεί προβλήματα κυρίως με την Αλβανία. Η νόμιμη οικονομική τους δραστηριότητα είναι μηδαμινή και με τις δικές τους δυνάμεις ΔΕΝ θα μπορούσαν να σταθούν ως κρατική οντότητα. Δημιουργήθηκαν μόνο και μόνο γιατί βόλευαν έναν γενικότερο σχεδιασμό (όπως παλαιότερα η Αλβανία ως δορυφορικό κράτος) και θα υπάρχουν για τόσο όσο ο σχεδιασμός αυτός δεν αλλάζει.
Από την άποψη της εσωτερικής πολιτικής και των Εθνικών Συμφερόντων μας το κλείσιμο της εκκρεμότητας του ονόματος με την χρήση «γεωγραφικού προσδιορισμού» θ’ αποτελέσει ΠΡΟΔΟΣΙΑ. ΠΡΟΔΟΣΙΑ πρωτίστως και κυρίως όσων πολέμησαν στους δύο Βαλκανικούς Πολέμους. Αυτών που θυσιάστηκαν προκειμένου η Ελλάδα να επεκτείνει τα σύνορα της περιλαμβάνοντας σ’ αυτά περιοχές στις οποίες κατοικούσαν Ελληνικοί πληθυσμοί και οι οποίες λόγω και της ευφορίας τους ήταν απαραίτητες για την οικονομική της ύπαρξη. ΔΕΝ ήταν μόνο η «Μεγάλη Ιδέα» που κινητοποίησε όλους αυτούς (όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να μας πείσουν γι’ αυτό). Ήταν πολύ περισσότερο ο πόθος να ενωθούν με τους υπόδουλους αδερφούς τους. Αυτός ο πόθος αποτέλεσε το κίνητρο των Κυπρίων και Κρητών αδερφών μας οι οποίοι σε κάθε ξεσηκωμό (είτε επρόκειτο για την Θεσσαλία, είτε για οποιαδήποτε άλλη περιοχή) προσέτρεχαν να βοηθήσουν. Ήταν Έλληνες που συνέδραμαν άλλους Έλληνες, οι οποίοι είχαν την ατυχία να ζουν κάτω από ξένο δυνάστη.
Ακόμη, όμως, κι έτσι η Ελλάδα ΔΕΝ θα διπλασιαζόταν αν ΔΕΝ είχε τον Βενιζέλο ως πολιτικό της ηγέτη. Πολλοί αγώνες έχουν «πάει στράφι» επειδή η ηγεσία ήταν είτε δοτή είτε ανίκανη. Χωρίς τον Βενιζέλο να διαπραγματευτεί τα σύνορα μετά τον Β’ Βαλκανικό Πόλεμο ο χάρτης της Ελλάδας ΔΕΝ θα ήταν σήμερα ο ίδιος. Γιατί τότε όλοι είχαν υποσχεθεί κυρίως στους Βούλγαρους (αλλά και στους Σέρβους) έξοδο στο Αιγαίο. Ειδικά οι Άγγλοι είχαν φτάσει στο σημείο για ν’ αποσπάσουν την Βουλγαρία από την Ρωσική επιρροή να της τάξουν είτε την Θεσσαλονίκη είτε οπωσδήποτε την Καβάλα. Αλλά όλοι τους έμειναν με την όρεξη…
Κοντολογίς, η υπόθεση του επίσημου και οριστικού ονόματος των Σκοπίων ΔΕΝ είναι μια διμερής εκκρεμότητα, όσο και αν κάποιοι προσπαθούν εναγωνίως να μας πείσουν γι’ αυτό. Η «εκκρεμότητα» του ονόματος είναι η τελευταία πριν την ένταξη τους στο Ν.Α.Τ.Ο., το οποίο επεκτείνεται στην «γειτονιά της Ρωσίας». Η ειρωνεία είναι ότι η «Αριστερά» η οποία είχε τάξει ως σκοπό της ν’ αφαιρέσει τμήμα της Ελληνικής επικράτειας προκειμένου να δημιουργηθεί «Μακεδονικό Κράτος» μαριονέτα των Ρώσων κομμουνιστών, πρωτοστατεί τώρα στο να κάνει το κέφι των Η.Π.Α. (που πάνω-κάτω έχουν το ίδιο μακροπρόθεσμο σχέδιο). Γιατί ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. συμμερίζεται τα ίδια «πιστεύω» με αυτά του τότε Κ.Κ.Ε.
Η μόνη τους διαφορά είναι ότι τότε το Κ.Κ.Ε. είχε ανάγκη τους Σλάβους κομμουνιστές και γι’ αυτό κατά περιόδους με τις αποφάσεις τους τασσόταν υπέρ του σχεδιασμού τους για «Μακεδονικό Κράτος». Στην αρχή τους είχε ανάγκη για να το «κάνουν παρέα» (να το αφήνουν να είναι μέλος) στην «Διεθνή» (απ’ όπου είχαν εκδιώξει τους μη Σλάβους). Αργότερα τους είχε ανάγκη για την τροφοδοσία του «δεύτερου αντάρτικου» (του Εμφυλίου του 1946-1949).
Τώρα το κυβερνητικό έκτρωμα των ΣΥ.ΡΙΖ.Α. – ΑΝ.ΕΛ. με την φαρσοκωμωδία που μας παίζει θα πράξει αυτό που προστάζουν οι Αμερικανοί προκειμένου πλέον τα Σκόπια να ενταχθούν και με την βούλα στον ΝΑΤΟικό σχεδιασμό. ΔΕΝ θα προδώσουν τα Εθνικά Συμφέροντα στους Σλάβους◦ αλλά στους Αμερικανούς στους οποίους καταλογίζουν (δικαίως ή αδίκως είναι άσχετο) όλα τα στραβά του κόσμου. Πιθανόν να πιστεύουν ότι έτσι μπορεί να πάρουν ένα «κούρεμα» του Χρέους (πράγμα πολύ αμφίβολο).
Τελικά, το ζήτημα του επίσημου/οριστικού ονόματος των Σκοπίων είναι περισσότερο ζήτημα τιμής και λιγότερο κάποιου ουσιαστικού κινδύνου από το κρατίδιο-μαριονέτα των Η.Π.Α. Επιπλέον θα ήταν η πλέον μεγάλη ξεφτίλα αν το σημερινό κυβερνητικό μόρφωμα ενέκρινε τις προτάσεις Νίμιτς οι οποίες είναι πρακτικά οι ίδιες με το παρελθόν. Ζητείται από την Κυβέρνηση ν’ απαντήσει με βάση την Τιμή◦ έννοια με την οποία θεωρώ ότι είναι αρκετά εξοικειωμένοι στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (καθ’ ότι «Αριστεροί»). Καλούνται να πράξουν όπως οι παππούδες και οι πατεράδες τους όταν ΔΕΝ υπέγραφαν «Δήλωση Μετανοίας». Μένει να δούμε αν θα το τολμήσουν ή αν θα προτιμήσουν να γίνουν «δηλωσίες» για να μείνουν ακόμη μια μέρα στην καρέκλα.
Η επίλυση του ζητήματος της επίσημης ονομασίας των Σκοπίων αυτή τη στιγμή ΔΕΝ είναι προς το συμφέρον της Ελλάδας. Γιατί η Κυβέρνηση των Σκοπίων κάθε άλλο παρά σταθερή είναι. Άλλωστε αυτή την στιγμή ο συσχετισμός δυνάμεων στα Σκόπια μεταξύ Αλβανών και Σλάβων δεν επιτρέπει στην Χώρα μας να είναι σίγουρη για την τήρηση οποιασδήποτε συμφωνίας. Επιπλέον για την οριστική(;) επίλυση του «Μακεδονικού Ζητήματος» (γιατί περί αυτού πρόκειται στην ουσία) έχουν λόγο (συμφέρον) τόσο οι Σέρβοι όσο και οι Βούλγαροι. Συνεπώς, μια λύση στα πρότυπα των «προτάσεων Νίμιτς» αποτελεί επέμβαση στα εσωτερικά των Σκοπίων (πράγμα ανεπίτρεπτο) και στον μεταξύ τους αγώνα επικράτησης που δίνουν οι Αλβανοί και οι Σλάβοι του κρατιδίου. Η Ελλάδα ΔΕΝ έχει κανένα λόγο να πάρει θέση (δηλαδή, να ταχθεί με κάποια από τις δύο πλευρές) πριν ξεκαθαρίσει το τοπίο. Γιατί ακόμη και να καταλήξουμε σε συμφωνία πρέπει να υπάρχει μια σταθερή κυβέρνηση στα Σκόπια και ένα σταθερό πολιτικό κατεστημένο που να την στηρίζει για να έχει νόημα (η συμφωνία). Αλλιώς αφήστε τα όπως έχουν.
Υ.Γ. Το γεγονός ότι η χρήση του όρου Μακεδονία είναι «κομμουνιστικός δάκτυλος» αποδεικνύεται από το γεγονός ότι με βάση τον χάρτη που ανήρτησε στο διαδίκτυο ο Καμένος η Γιουγκοσλαβία ως «Βασίλειο» (και όχι ως «Ομόσπονδη Σοσιαλιστική/Λαϊκή Δημοκρατία») χρησιμοποιούσε τον όρο «Βαρντάρσκα» για την περιοχή. Συνεπώς οποιαδήποτε συμφωνία στην βάση «γεωγραφικού προσδιορισμού» με την χρήση του όρου Μακεδονία αποτελεί έστω και καθυστερημένη επιβράβευση των σχεδίων που εξυφάνθηκαν τότε. Μόνο που τώρα ο νταβατζής «προστάτης» είναι διαφορετικός.
30 Γενάρη 2018
παρατηρητήριο.
