Τα «εγκλήματα» που περιγράφονται στο βούλευμα δεν είναι πρωτόγνωρα. Επίσης θα ήταν λάθος να θεωρήσουμε ότι όσα τόσο καιρό γίνονται, γίνονται εξαιτίας του Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου (πολλές «ματσακουλιές» του προ-επαγγελματικού παρελθόντος θα σόκαραν και σήμερα, απλά λόγω των χρημάτων που πλέον παίζονται τα τωρινά «εγκλήματα» φαίνεται ν’ αποκτούν άλλη σπουδαιότητα). Γίνονται επειδή «βρίσκουν την ευκαιρία να τα κάνουν», γνωρίζοντας ότι στην ουσία δεν θα την «πληρώσουν» ποτέ αφού όποτε και αν «σκάσει» το σκάνδαλο, μέσω ανθρώπων τους (γνωριμιών) τελικά θα την «σκαπουλάρουν» και θ’ αποδοθούν «λευκές περιστερές» στην κοινωνία. Μέσα από περίπλοκες (μπρός-πίσω φαίνεται να πηγαίνουν για τούς απλούς ανθρώπους) διαδικασίες, οι οποίες τραβάνε σε μάκρος (γιατί υποτίθεται προχωράνε προσεκτικά μη τυχόν και αδικήσουν κάποιον) οι αρχικώς κατηγορούμενοι σιγά-σιγά καθαρίζουν (αν όχι απαλλασσόμενοι ή στο α’ βαθμό, τουλάχιστον στην έφεση) τ’ ονόματα τους και μετά στρέφονται εναντίον όσων είχαν γράψει εναντίον τους. Μέσα από την διαδικασία που ακροθιγώς περιγράψαμε και μετά απ’ όλον τον «τζερτζελέ» προκύπτει η «πεποίθηση του κόσμου» ότι όλα είναι «σικέ» και πως οι «ένοχοι θα βρούν τρόπο να τη γλυτώσουν και πώς τίποτα δε θ’ αλλάξει».
Μπορεί όμως ν’ αλλάξει κάτι; Ενδέχεται... Το 1764 ο Ιταλός Τσέζαρε Μπεκαρία (βλέπε εδώ) κυκλοφόρησε το έργο του με τίτλο: «Περί Εγκλημάτων και Ποινών». Βασική ιδέα του Μπεκαρία ήταν ότι η ποινή πρέπει να είναι μικρή και σίγουρη παρά μεγάλη (εξοντωτική) και πιθανή, ενώ θα πρέπει να επιβάλλεται άμεσα προκειμένου να υπάρχει στο μυαλό όλων μας η σύνδεση του εγκλήματος και της ποινής η οποία και μπορεί ενδεχομένως να λειτουργήσει αποτρεπτικά για τη διάπραξη παρόμοιων εγκλημάτων. Βέβαια στο έργο του μίλησε και για την ανάγκη καλυτέρευσης των συνθηκών κράτησης (είμαστε στον 18ο αιώνα), η οποία όμως δεν θα μας απασχολήσει εδώ αφού αν είναι να μπεί ο «Πόλντο» μέσα υποθέτουμε ότι ειδικά τους μη-Ολυμπιακούς (ή αντί-Ολυμπιακούς αν προτιμάτε) κρατούμενους δεν θα τους πείραζε πολύ ακόμη και μια μικρή χειροτέρευση (για όλους εννοείται) των συνθηκών.
Οι αλλαγές που υπαινισσόμαστε δεν θα μπορούσαν να είναι ριζικές, αλλά θα μπορούσαν ν’ αποκαταστήσουν σε ένα βαθμό την αξιοπιστία του συστήματος (γιατί περί συστήματος ακόμη και με την «ουδέτερη» έννοια τής λέξης πρόκειται) που διαχειρίζεται το Ελληνικό Ποδόσφαιρο στο οποίο έχουμε αφιερώσει τόσες Κυριακές και τόσο (αναντικατάστατο) χρόνο από τη ζωή μας. Ακόμα όμως και έτσι όσα μας αποκαλύπτει η απομαγνητοφώνηση των σκληρών δίσκων δεν θα εξέλιπαν κυρίως γιατί συνδέονται με την φύση του ανθρώπου η οποία έχει παραμείνει στάσιμη από πλευράς «ηθικής εξέλιξης» (αμφιβάλλω πράγματι αν υπήρξε ποτέ τέτοιου είδους εξέλιξη) εδώ και εκατομμύρια χρόνια.
Εμείς ως «παρατηρητές» θέλουμε να σταθούμε σε δύο ζητήματα ενδεικτικά της κατάστασης που βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες.
Το πρώτο έχει να κάνει με την «πεποίθηση» (η οποία παρότι κάθε τόσο αποδεικνύεται αστήρικτη, συνεχίζει να υφίσταται) ότι «στον Ιδιωτικό Τομέα (της οικονομίας) επικρατεί/ισχύει η αξιοκρατία». Η άποψη αυτή έχει ενδιαφέρουσα ιστορία (καταγωγή) αφού ουσιαστικά αποτέλεσε/αποτελεί το «ιδεολογικό όπλο» όσων επιθυμούν κάθε τόσο να «ιδιωτικοποιήσουν» ένα κομμάτι (κάποιες λειτουργίες) της Κρατικής Μηχανής. Από την πλευρά μας μόνο να υποθέσουμε μπορούμε ότι ο τρόπος που ο Τάκης Λεμονής τοποθετήθηκε στον Πανιώνιο ως προπονητής (όπως φυσικά και πολλοί άλλοι) ήταν/είναι μια απλή παρέκβαση/παρεκτροπή/εξαίρεση που απλώς επιβεβαιώνει την ορθότητα του κανόνα και φυσικά δεν εντσσόταν σε οποιουδήποτε τύπου συναλλαγή για την εξασφάλιση για παράδειγμα της αδειοδότησης από πλευράς Πανιωνίου !
Το δεύτερο έχει να κάνει με τον τρόπο που λειτουργεί (πρέπει να λειτουργήσει) όποιος επιθυμεί να «εκπορθήσει» την Ε.Π.Ο. Απ’ όσα αποκαλύπτονται από τις απομαγνητοφωνήσεις φαίνεται ότι εκτός από την κατοχή κινητού το οποίο θα πρέπει να είναι καταχωρημένο στ’ όνομα κάποιου αλλοδαπού (κατά προτίμηση Πακιστανού που να έχει αιτηθεί πολιτικό άσυλο), χρειάζεται πολύ χρήμα ενώ βοηθά πολύ η παροχή συγκεκριμένων υπηρεσιών (όπως το μαγείρεμα των πινάκων διαιτητών).
Είμαστε διατεθειμένοι να μεταχειριστούμε τα ίδια μέσα για να «αλώσουμε την Ε.Π.Ο.» και έτσι ν’ αλλάξει η κατάσταση στο Ελληνικό Ποδόσφαιρο ή νομίζουμε ότι εξαιτίας της παράλυσης και των διαλυτικών φαινομένων που θα επέλθουν εξαιτίας των αποκαλύψεων (που ήταν ήδη γνωστές) η Ομοσπονδία θα «πέσει σαν ώριμο φρούτο»; Εμείς από την πλευρά μας δεν πιστεύουμε ότι θ’ αφήσουν ξεκλείδωτη την πόρτα και θα εγκαταλείψουν (χωρίς ανταλλάγματα μεταξύ των οποίων και η ασυλία) «τέτοιο μαγαζί γωνία» του οποίου το μεγάλο όπλο είναι η ασυδοσία (διάβαζε «αυτοδιοίκητο»).
Από την απάντηση στο δεύτερο ερώτημα μένει ν’ αποδειχθεί «τι σημαίνει να είσαι ΑΕΚΤζής σήμερα».
Κλείνοντας θ’ απευθύνουμε εν είδη διαγωνισμού τα εξής ερώτηματα (τα οποία δεν είναι ρητορικά):
- «Αντέχει το Ελληνικό Ποδόσφαιρο μιά ακόμη παρθενοραφή;».
- «Ο επόμενος μνηστήρας θα κάνει και αυτός τον μαλάκα (όπως και οι προηγούμενοι πρίν απ’ αυτόν) και θ’ αγνοήσει ότι η νύφη ήταν ξεσκισμένη, ελπίζοντας από κεί κια πέρα να του είναι πιστή (να πηγαίνει μόνο μ’ αυτόν);».
- «Αν φύγουν τα κεφάλια (αλλά μείνουν όλοι οι υπόλοιποι, οι οποίοι θα έχουν ορκιστεί υποταγή στον νέο χαλίφη) όλα θα είναι ωραία και καλά;
- «Μπορεί να χρησιμοποιηθεί και πώς η ιδιοκτησία του Ο.Π.Α.Π. ως μέσο πίεσης στις Ενώσεις για την εκπόρθηση της Ε.Π.Ο.;».
Απορία: Πώς είπαμε ότι ορίζεται η «δυσφήμιση του ποδοσφαίρου» και πώς τιμωρείται;
Υ.Γ.1.: Μιά και πιάσαμε τις «αποκαλύψεις» και επειδή κάποιοι ανησυχούν για τον κοριό της Ε.Υ.Π. (έμεινε και μιά χρήσιμη υποδομή από τους Ολυμπιακούς του 2004) και όσα αφορούν τον «δικό μας Σταύρο Αδαμίδη» θα παρακαλούσαμε να δώσουν στη δημοσιότητα ότι έχουν μέχρι στιγμής έτοιμο. Μέχρι τώρα γνωρίζουμε με βεβαιότητα πώς ο Σταύρος «παζάρευε» με τον Μάκη για το ποσό που θα έπαιρνε τόσο η Α.Ε.Κ. όσο και αυτός για να συμβιβαστούν και να σταματήσει η δικαστική διαμάχη. Ακούγεται το ποσό των 2 εκατομμυρίων μόνο που δεν ξεκαθαρίζεται αν αφορά μόνο το ποσό «πάνω από το τραπέζι» ή το σύνολο. Επίσης γνωρίζουμε (απ’ όσα συζητούν οι Γαύροι) ότι έλαβε εξαψήφιο ποσό (από 100-999 χιλιάδες Ευρώ) για ν’ αφήσει να καταλήξουν Τζιμπούρ και Μανωλάς στο λιμάνι. Παρακαλείται η Ε.Υ.Π. να μας γνωρίσει αν μπορεί να βεβαιώσει με το υλικό που διαθέτει κάτι πό τα παραπάνω.
Υ.Γ.2.: Μέχρι την δεκαετία του ’90 κυκλοφορούσαν πραγματικές κασέτες στην Ομόνοια (το κέντρο διάθεσης της παράνομης αντιγραφής) με τις συνομιλίες όποιου ήθελες να ξεφτιλίσεις. Οι μεγαλύτεροι θυμούνται την συνομιλία του (απέθαντου) Κ. Μητσοτάκη (ανατρίχιασα μόνο που τον σκέφτηκα) με την Κατερίνα (ερωμένη του υποτίθεται) και την επιτυχία που αυτή σημείωσε. Άλλες εποχές αξέχαστες, οι οποίες κάθε τόσο μου λείπουν.
Υ.Γ.3.: Ο σύνδεσμος που ακολουθεί (βλέπε εδώ) παραπέμπει στην ιστοσελίδα που έχει αναρτήσει όλο το βούλευμα για την εγκληματική οργάνωση στην οποία συμμετέχει και ο Δημοτικός Σύμβουλος Β. Μαρινάκης (αλήθεια έχουν ασυλία και οι Δημοτικοί Σύμβουλοι;). Το βούλευμα είναι αναρτημένο εκ νέου σε 4 μέρη (την πρώτη φορά ήταν σε 3 και στο 3ο μέρος είχαν βάλει με λάθος σειρά τις τελευταίες σελίδες). Καλό διάβασμα αν αποτολμήσετε την αναάγνωση του. Εμείς πάντως δε φέρουμε καμία ευθύνη για τυχόν παρενέργειες που θα σας εμφανιστούν...
Υ.Γ.4.: (Παράκκληση για τον Παναγιώτη Αλιατά από «παρατηρητή1»): Πάνο, πρέπει επειγόντως ν’ αναλύσεις τον ψυχολογικό μηχανισμό με τον οποίο ενώ προσάπτουμε το παρατσούκλι «Πόλντο» στον Β. Μαρινάκη δεν τον καθιστούμε περισσότερο συμπαθή, ενώ αν στον Πόλντο προσδόσουμε το παρατσούκλι «Μαρινάκης» θεωρούμε (όλοι μας) ότι τον αδικούμε (τον Πόλντο εννοείται). Περιμένω εναγωνίως την αναάλυση σου, αν μπορείς άμεσα για να ‘χω κάτι να διαβάζω στο α’ ημιχρόνιο των διακοπών μου.
14 Ιούλη 2014.
παρατηρητήριο.
