Οι Δευτέρες πάντα ήταν δύσκολες. Η σημερινή ήταν ακόμη περισσότερο μιας και δεν είχε όρεξη ενώ παρά τον δυνατό καφέ ένοιωθε βαρύ το κεφάλι του. Για μια ακόμα φορά σήμερα σκέφτηκε πως ήταν λάθος να μείνει ξύπνιος μέχρι τις τρεις τα ξημερώματα. Είχε πάει κιόλας δύο; Γι’ αυτό ένοιωθε τόσο κουρασμένος. Με βαριεστημένα βήματα πήγε μέχρι τον καναπέ και βυθίστηκε στα μαξιλάρια του. ήλπιζε ότι με δυό ωρίτσες ύπνο θα συνερχόταν κάπως. Από το σημείο που το σώμα του συνάντησε τον καναπέ μέχρι και που ξύπνησε μια ώρα μετά ότι συνέβη ήταν σαν σε όνειρο. Όνειρο που όμως έμεινε πολύ καλά χαραγμένο στη μνήμη του.
Απ’ όσο μπορούσε να πει κοιμήθηκε με την πρώτη, οπότε δεν είναι σίγουρος αν το εκτυφλωτικό φως και η βροντή που το συνόδευσε ήταν πραγματικότητα ή όνειρο. Η φωνή, όμως, που ακούστηκε αμέσως μετά ήταν τόσο δυνατή και καθαρή, τόσο επιβλητική που πρέπει να ήταν αληθινή. Αυτή η φωνή, λοιπόν, του αποκάλυψε τα παρακάτω:
«- Άνοιξε καλά τ’ αυτιά σου και δώσε προσοχή σ’ αυτά που θ’ ακούσεις!
- Σ’ επέλεξα γιατί είσαι ο μόνος που μπορείς να τα μεταφέρεις στον κόσμο. Αλλά πρόσεξε! Θα τα γράψεις όπως σου τα λέω, γιατί αλλιώς.
Απ’ ότι θυμάμαι πρέπει να κούνησα το κεφάλι συγκαταβατικά, ίσως να ψέλλισα και ένα «ναι» γιατί αμέσως μετά άρχισε η «υπαγόρευση» της «Αποκάλυψης».
- Άκου λοιπόν!
- Οι άνθρωποι είστε το πιο ξιπασμένο πλάσμα της Δημιουργίας. Από τη στιγμή που οι πρωτόπλαστοι αμάρτησαν έχει μπει ο Διάολος μέσα σας και νομίζετε πως μπορείτε να κάνετε ότι σας γουστάρει δίχως να δίνετε (και να πληρώνετε) λογαριασμό.
- Κάποτε, όμως, και ο Θεός χάνει την υπομονή του μαζί σας. Αποφασίζει τότε να σας ταπεινώσει με πλήθος τιμωριών που του έρχονται στο μυαλό του. Μερικές φορές μας εκπλήσσει ακόμα κι εμάς εκεί πάνω μ’ αυτά που σκέφτεται. Όταν, δε, είναι πολύ θυμωμένος τότε τους παραβάτες δε τους σώζουν ούτε οι τίτλοι ούτε τ΄ αξιώματα. Ειδικά όσοι έχουν αγοράσει (ακριβά εννοείται) διάφορα τιμητικά αξιώματα την έχουν πολύ άσχημα όταν Αυτός αποφασίσει να τους τιμωρήσει.
- Θ’ αναρωτιέσαι που το πάω, είπε διαβάζοντας(;) τη σκέψη μου.
- Πριν από λίγο (για τα μέτρα του Θεού) καιρό, αποφάσισε να τιμωρήσει έναν που περνιόταν για «μεγάλος». Είχε δα αγοράσει και ένα αξίωμα από το Φανάρι και καμάρωνε γι’ αυτό. Είχε, όμως, πολύ παραστρατήσει από τον δρόμο και το θέλημα Του. Έτσι έστειλε την Νέμεση να τον τιμωρήσει παραδειγματίζοντας τους υπόλοιπους μπας και βάλουν μυαλό. Για να παραδειγματιστούν, όμως, πρέπει να γίνει γνωστή η ιστορία που θα σου διηγηθώ.
Στο άκουσμα αυτής της φράσης ένοιωσα μεγάλη ανακούφιση (την οποία προφανώς κατάλαβε) αφού τέλειωνε -επιτέλους- η εισαγωγή και φτάναμε στο ψητό.
- Αυτός που λες -συνέχισε το πνεύμα- συμπεριφερόταν σαν αν είναι ο Κύριος του Κόσμου, εκνευρίζοντας τον Μεγάλο. Έτσι ο Τελευταίος αποφάσισε να του στείλει μια σειρά από τις τιμωρίες που ταιριάζουν στους ξιπασμένους επιχειρηματίες. Τον βρήκαν μια σειρά από οικονομικές-επιχειρηματικές αποτυχίες αλλά μυαλό δεν έβαζε. Τότε ο Μεγάλος το τερμάτισε! Τα έφερε έτσι ώστε να φτάσει η στιγμή που μη μπορώντας να πληρώσει το νοίκι για τα εμβληματικά γραφεία της εταιρείας του να πρέπει να μετακομίσει (όσο γίνεται μυστικά) αλλού.
- Ο σπλαχνικός Κύριος το επέτρεψε δίνοντας του την ευκαιρία έστω και την τελευταία στιγμή μέσω της ταπείνωσης που θα γλύτωνε να καταλάβει πόσο είχε παραστρατήσει και να ζητήσει τη συγχώρεση Του. Δεν το έκανε, όμως. Έτσι όπως ο Ιωσήφ με την Μαρία κατέληξε σε κάτι ανάλογο ενός σύγχρονου στάβλου. Τώρα χρησιμοποιεί για γραφεία μια μεγάλη αποθήκη της εταιρείας του δίπλα σ’ ένα μεγάλο και εμβληματικό εργοστάσιο μιας ξιπασμένης οικογένειας που περνιόταν για πιο σπουδαία απ’ Αυτόν!
Στο σημείο αυτό το πνεύμα έκανε μια παύση σαν να ήθελε να υπογραμμίσει αυτά που θ’ ακολουθούσαν.
- Καθώς η αγκαλιά του Κυρίου είναι μεγάλη και ανοιχτή, αν ο τιτουλάριος επιχειρηματίας μας ταπεινωθεί και μετανοήσει πραγματικά τότε ο Μεγαλοδύναμος ίσως τον αφήσει να ξαναφτιάξει όσα είχε πριν. Αν όχι, τότε θα τον αφήσει να συνεχίσει στην οδό της απωλείας που βαδίζει μέχρι τώρα, γιατί όπως λέτε και εσείς στη Γη «Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι.»
Μετά απ’ αυτό νομίζω πως ξύπνησα. Κοίταξα μηχανικά το ρολόι μου και είχε περάσει μόνον μια ώρα (αν και εμένα μου φαινόταν περισσότερο). Τουλάχιστον ξεκουράστηκα, σκέφτηκα. Το επόμενο που θυμάμαι είναι να γράφω αυτό που διαβάσατε μιας και δεν ήθελα να τα βάλω (έστω και άθελα μου) με το πνεύμα (που μπορεί να μην ήταν όνειρο τελικά). Δεν είναι σώφρων άλλωστε να είσαι απρόσεκτος με τα πράγματα αυτά.
24 Γενάρη 2019
«πανταχού παρών 1».
