Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Οι σχέσεις μεταξύ πολίτη και Κράτους ήταν ανέκαθεν αυτές του κυριαρχούμενου προς τον κυρίαρχο του. Άλλωστε, το Κράτος αντικατέστησε τόσο τον απόλυτο μονάρχη όσο και το ντόπιο φεουδάρχη. Κάθε πολίτης ήταν κάτω από την εξουσία ενός από τους δύο (ή και στους δύο ανά περίπτωση). Στις περιπτώσεις της υποκατάστασης ελάχιστα πράγματα αλλάζουν στη σχέση κυριαρχίας. Έτσι και στη σχέση πολίτη-Κράτους τα δικαιώματα και οι υποχρεώσεις παρέμειναν τόσο σταθερά μέσα στο χρόνο που έγιναν εθιμικά. Αργότερα και προς το τέλος του 18 αιώνα μετά από δύο Επαναστάσεις (την Αμερικανική και την Γαλλική) δημιουργήθηκε προς στιγμή η ψευδαίσθηση ότι κάτι θα μπορούσε ν’ αλλάξει προς το καλύτερο για τον πολίτη. Επί της ουσίας τίποτα δεν άλλαξε προς το καλύτερο▪ απλώς οι σχέσεις κυριαρχίας έγιναν γραπτές.

Η καταγραφή των σχέσεων πολιτών-Κράτους σε νόμους θα έπρεπε να διευκολύνει την διακυβέρνηση, καθώς δικαιώματα και υποχρεώσεις ήταν πλέον δεδομένα και δεν επιδέχονταν αμφισβήτησης. Όταν, όμως, μπλέξεις με νομικούς τα πράγματα περιπλέκονται αντί να απλουστεύονται. Παρά το γεγονός ότι όλα είναι πλέον γραπτά και οι πλέον βασικές αρχές κατοχυρωμένες στο Σύνταγμα και πάλι άκρη δεν βγαίνει. Ίσως θα έπρεπε να μην παίρνουμε το Σύνταγμα τοις μετρητοίς. Γιατί αν το πάρουμε τοις μετρητοίς, τότε ίσως να πρέπει να προσυπογράψουμε όσα ένας συμπολίτης μας καταλογίζει στην Εφορία με εξώδικο του. αυτή είναι και η πρώτη από τις δύο ιστορίες του σημερινού κειμένου μας. Η δεύτερη αφορά την γνωστή μας πλέον «γιαγιά με τα τερλίκια» και την αντιμετώπιση της από την Εφορία.

Σχετικά με την υποχρέωση εγκατάστασης τερματικού ηλεκτρονικών συναλλαγών.

Τα μηχανήματα ηλεκτρονικών πληρωμών (Point Of Sales) μπήκαν εκβιαστικά στην καθημερινότητα μας μετά τα τραγικά αποτελέσματα της υποτιθέμενης «διαπραγμάτευσης» του πρώτου εξαμήνου του 2015. Με τον τρόπο αυτό «χρυσώθηκε» το χάπι του μπλοκαρίσματος των τραπεζικών μας λογαριασμών (capital controls) μέσω του οποίου αφαιρέθηκε πολύ μεγάλο ποσοστό της οικονομικής μας ελευθερίας (εξαιτίας της δραστικής περικοπής χρήσης μετρητών). Προφανέστατα η συγκεκριμένη δέσμη μέτρων λειτούργησε και λειτουργεί αποκλειστικά και μόνο υπέρ των τραπεζών και σε βάρος του πολίτη (τον οποίο υποτίθεται ότι διευκολύνει). Αυτό συμβαίνει επειδή ο πολίτης ΔΕΝ είχε δικαίωμα άρνησης σ’ ότι μέσω του Κράτους του «προσφέρθηκε». Γιατί, το «μεγαλειώδες» της επιβολής της συγκεκριμένης δέσμης μέτρων είναι ότι αυτή ΔΕΝ επιβλήθηκε από τις τράπεζες (τη λειτουργία των οποίων αφορά αποκλειστικά) αλλά από το Κράτος (για λογαριασμό τους).

Είναι λογικό πως αφού οι βασικές αρχές της σχέσης πολίτη-Κράτους θεμελιώνονται στο Σύνταγμα, το Σύνταγμα για τον λόγο αυτό αποτελεί το «βιβλίο οδηγιών» για τον πολίτη. Σ’ αυτό το βιβλίο οδηγιών κατέφυγε ένας φορολογούμενος πολίτης προκειμένου να τεκμηριώσει την άρνηση του να εγκαταστήσει ένα τέτοιο μηχάνημα. Έτσι έστειλε εξώδικο στην τοπική Δ.Ο.Υ. στην οποία επικαλείται διατάξεις του Συντάγματος που σύμφωνα με τον ίδιο δικαιολογούν την στάση του (βλέπε εδώ). Ανεξάρτητα και πέρα από την ορθότητα των ισχυρισμών του σχετικά με την άρνηση να εγκαταστήσει το συγκεκριμένο τερματικό στην επιχείρηση του τίθενται δύο ερωτήματα, τα οποία για τους επαγγελματίες και τους εμπόρους έχουν την ίδια βαρύτητα.

Το πρώτο αφορά την ευθύνη της εγκατάστασης ενός συστήματος πληρωμών χωρίς να υπάρχει ένα συμφωνημένο πλαίσιο που ν’ αφορά τη λειτουργία του, όπως το ύψος της προμήθειας από την πλευρά των τραπεζών. Αυτή η (σκόπιμη;) παράλειψη δημιουργεί την βάση και το πλαίσιο της αμφισβήτησης από τους επαγγελματίες και τους εμπόρους μιας και μια Κρατική απόφαση τους αναγκάζει να υποστούν την απώλεια ποσοστού του Τζίρου (Πωλήσεων) τους.

Το δεύτερο ερώτημα αφορά την δυνατότητα καθενός μας να προστρέχει στα βασικά νομοθετήματα τα οποία (καθ)ορίζουν τις σχέσεις μεταξύ πολίτη και Κράτους. Αυτό το ερώτημα δεν είναι καθόλου αφελές. Είναι μάλλον πρακτικό, αφού στην καθημερινή επαφή του με τον Κρατικό Μηχανισμό ο πολίτης κάνει χρήση της νομοθεσίας όπως αυτή είναι προσβάσιμη στον ίδιο. Αν, λοιπόν, στην πράξη μερικές φορές ο πολίτης χρειάζεται την βοήθεια νομικού για να καταλάβει τι εννοεί ο νομοθέτης (και όχι τι γράφει στα Ελληνικά ο νόμος) τότε καταστρατηγούνται τα βασικά του δικαιώματα. Τότε η διαφύλαξη των δικαιωμάτων του γίνεται γρίφος αυξάνοντας την δυσαρέσκεια και αυξάνοντας τους λόγους τριβών με το Κράτος στο σύνολο του.

Όσα αναφέρει ο Καλαματιανός φορολογούμενος στο εξώδικο του δεν είναι ακούγονται ή γράφονται για πρώτη φορά. Ενισχύονται δε από την καχυποψία του πολίτη έναντι του Κράτους, καχυποψία η οποία τα τελευταία χρόνια έχει (παγκοσμίως) αυξηθεί κατακόρυφα. Η καχυποψία αυτή θα συνεχίσει ν’ αυξάνεται όσο επιβάλλονται τέτοιου είδους «έκτακτα» αλλά μόνιμου χαρακτήρα μέτρα χωρίς (σκόπιμα;) καμία ιδιαίτερη προετοιμασία και διαπραγμάτευση. Επιπλέον κακό κάνει η εκχώρηση από το Κράτος σε αυτονομημένους απ’ αυτό Οργανισμούς βασικών λειτουργιών του όπως η Φορολογική.

Το πρόστιμο της Εφορίας στην «γιαγιά με τα τερλίκια».

Η ιστορία της «γιαγιάς με τα τερλίκια» έχει τρία επίπεδα εκ των οποίων εδώ θα σχολιάσω τα δύο:

  • Το οικονομικό επίπεδο διαβίωσης της με βάση το εισόδημα της.
  • Το πραγματικό ζήτημα της άσκησης «εμπορικής δραστηριότητας» και μάλιστα τακτικής.
  • Το ζήτημα της ισότητας των πολιτών έναντι της φορολογικής νομοθεσίας.

Σχετικά με την δυνατότητα της γιαγιάς να επιβιώσει με βάση το εισόδημα της η απάντηση είναι προφανώς αρνητική. Στο σημείο αυτό ξεκινά (ή πρέπει να ξεκινά) η συζήτηση σχετικά με το επίπεδο «αξιοπρεπούς διαβίωσης», ο (καθ)ορισμός του οποίου έχει να κάνει κυρίως με το επίπεδο τιμών σε βασικά είδη διαβίωσης στα οποία από μια ηλικία και μετά περιλαμβάνονται και τα φάρμακα.

Τα άλλα δύο θα τα σχολιάσω στη συνέχεια.

Προφανώς η γιαγιά δεν πήγε μόνο μια φορά στην λαϊκή να πουλήσει την πραμάτεια της. Προφανώς η ποιότητα των τερλικιών της γιαγιάς ήταν ανώτερη (καθότι τα προϊόντα της ήταν έργο χειροτεχνίας και οικοτεχνίας) απ’ αυτή αντίστοιχων προϊόντων. Ωστόσο, αντίθετα με τους υπόλοιπους πωλητές της λαϊκής η γιαγιά δεν είχε πληρώσει ούτε στον Δήμο για την άδεια ούτε είχε κάνει έναρξη στην Εφορία. Έτσι η «γιαγιά με τα τερλίκια» ήταν ξεκάθαρα παραβάτης. Και απ’ ότι γνωρίζω στην φορολογική νομοθεσία ΔΕΝ υπάρχει όριο ηλικίας πάνω από το οποίο να επιτρέπεται η φορολογική παραβατικότητα. Τώρα, θα μου πείτε πως περιμετρικά κάθε λαϊκής υπάρχουν μια σειρά από πωλητές (λουλουδιών, χαρτικών, σκόρδων) οι οποίοι όπως και η γιαγιά δεν έχουν άδεια από τον Δήμο και δεν έχουν κάνει έναρξη και οι οποίοι είναι το ίδιο παραβάτες μ’ αυτή.

Με βάση, λοιπόν, τα δεδομένα η απόφαση της τοπικής Δ.Ο.Υ. ήταν απόλυτα δικαιολογημένη. Κοινωνικά ανάλγητη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, αλλά σίγουρα από νομικής άποψης δικαιολογημένη. Η δικαιολογημένη, όμως, αυτή επιβολή προστίμου χαλούσε την εικόνα μια κοινωνικά ευαίσθητης «Αριστερής Κυβέρνησης», η οποία για να διασωθεί εκλογικά η ίδια σκηνοθέτησε την προσωπική εμπλοκή του υπεύθυνου της Α.Α.Δ.Ε. Ο οποίος κύριος Πιτσιλής σε συνεργασία με την τοπική Δ.Ο.Υ. αξιολόγησε μαζί της εκ νέου τα ίδια δεδομένα καταλήγοντας σε εκ διαμέτρου αντίθετο αποτέλεσμα (βλέπε εδώ). Προφανώς, πρυτάνευσε η λογική πως τέτοιου είδους πρόστιμα επιβάλλονταν μόνο από τους «Σαμαρο-Βενιζέλους».

Το καλύτερο πάντως σε σχέση με την επιβολή του φορολογικού προστίμου το είπε η ίδια η γιαγιά όταν πρότεινε τα χρήματα του προστίμου να πληρώνονταν από την κατάσχεση των εξόδων κηδείας της από το Δημόσιο. Η (όντως) καημένη γιαγιά πιθανόν να μην γνωρίζει πως ανεξάρτητα από το πόσο θα κοστίσει η κηδεία της το ταμείο της δεν θα πληρώσει πάνω από 800 Ευρώ (πάνω-κάτω). Άρα ακόμη και μετά θάνατον θα συνέχιζε να χρωστά κάπου 1.800 Ευρώ.

Ανεξάρτητα από το τραγελαφικό της υπόθεσης και την οικονομική κατάσταση της γιαγιάς που την οδήγησε στο να κατασκευάζει και να πουλά τερλίκια στην λαϊκή, υπάρχει και ένα ζήτημα επιβίωσης για τους με άδεια πωλητές των λαϊκών αγορών. Όποιο και να είναι το αντικείμενο που εμπορεύονται το επάγγελμα των πωλητών στις λαϊκές αγορές είναι ιδιαιτέρως σκληρό. Όχι μόνο λόγω του ωραρίου και των καιρικών συνθηκών, αλλά και γιατί για να μείνει χαμηλό το κόστος και να «βγαίνουν οικονομικά» πρέπει να εργάζεται όλη η οικογένεια. Συνεπώς, ο συναγωνισμός τους από μη αδειοδοτημένους και με έναρξη στην Εφορία πωλητές τους αγχώνει ιδιαίτερα ειδικά σε μια περίοδο που η υπερ-φορολόγηση δεν τους αφήνει να πάρουν (οικονομική) ανάσα.

Ακόμη κι έτσι η «γιαγιά με τα τερλίκια» δεν ήταν το χειρότερο που θα μπορούσε να τους συμβεί, όχι όσο η Κυβέρνηση δεν καταστέλλει το παρα-εμπόριο το οποίο διενεργείται μεν από λαθρομετανάστες αλλά για λογαριασμό προφανώς ντόπιων (οι οποίοι δεν εκτίθενται στο κρύο, την βροχή και την ζέστη). Εξ’ αιτίας της «γιαγιάς με τα τερλίκια» θυμήθηκα την πρόταση κάποιων ΣΥ.ΡΙΖ.Αίων να χρησιμοποιηθούν εγκαταλελειμμένα κτίρια για την φιλοξενία λαθρομεταναστών στα οποία να γίνεται και παζάρι με προϊόντα που θα διέθεταν για την οικονομική τους υποστήριξη. Ειλικρινά είμαι αναποφάσιστος σχετικά με το αποτέλεσμα που θα είχε ένα τέτοιο μέτρο.

Τελευταίο σημείο σχολιασμού είναι η ισότητα των πολιτών έναντι της Φορολογικής Νομοθεσίας. Προφανώς, η υπόθεση της «γιαγιάς με τα τερλίκια» αποτελεί από την άποψη αυτή μια καταφανή παραβίαση της ισότητας έναντι του Νόμου. Από την άλλη με την παρανομία στην επιβολή του προστίμου αποδόθηκε (Κοινωνική) Δικαιοσύνη. Η απόδοση, όμως, αυτής της Κοινωνικής Δικαιοσύνης μόνο στιγμιαία είναι καθώς ΔΕΝ αντιμετωπίστηκαν οι οικονομικές αιτίες που δημιουργούν οικονομική ασφυξία σε παππούδες και γιαγιάδες που δυσκολεύονται να επιβιώσουν. Στην ουσία η «Αριστερή Κυβέρνηση» μέσω της μη επιβολής του προστίμου έλυσε έστω και πρόσκαιρα και ατομικά ένα κοινωνικής πολιτικής ζήτημα.

Ενώ δεν τολμά ν’ αμφισβητήσει στην ουσία τους τις Μνημονιακές υποχρεώσεις που η ίδια επέβαλε στην Χώρα μετά το 2015 (κάτι που χωρίς κόστος έκανε ως Αντιπολίτευση), τολμά ωστόσο να χαρίσει πρόστιμο 2.600 Ευρώ παραβιάζοντας κατά περίπτωση την Φορολογική Νομοθεσία. Το (ρητορικό) ερώτημα είναι: θα έκανε το ίδιο αν δεν βρισκόμασταν σε προεκλογική περίοδο;

04 Μάη 2019
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 82 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΟΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΚΑΙ ΝΟΜΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ ΜΕ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.