Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ» (ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ Ν’ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ»
(ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ Ν’ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ)

Έχουμε επιχειρηματολογήσει πολλές φορές σχετικά με την αποκαλούμενη «αθλητική βία» με το βασικό σκεπτικό ότι η βία δεν χρειάζεται προσδιοριστικό επίθετο. Και δεν χρειάζεται γιατί η Βία εκτός από την θεϊκή της προέλευση είναι ως έννοια μια και αδιαίρετη. Ο επιμέρους διαχωρισμός της μόνο αποπροσανατολιστικός είναι και για τον λόγο αυτό και σκόπιμος απ’ όσους δεν θέλουν να την αντιμετωπίσουν (αν αυτό είναι τελικά δυνατό) συνολικά και ουσιαστικά. Με την κατάτμηση της σε επιμέρους «βίες» επιτυγχάνεται η δημιουργία πολλών οργάνων αποστολή των οποίων είναι η αντιμετώπιση του προβλήματος. Σε πολλά άλλα κείμενα μας έχουμε ξεκαθαρίσει ότι δεν μπορεί να υπάρξει «αθλητισμός» όταν συνοδεύεται από το επίθετο «Επαγγελματικός». Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε μια καθαρά «αγοραία» λειτουργία▪ μια κατάσταση την οποία αναγνώρισε αμέσως το Κράτος.

Την αναγνώρισε χρονικά πρώτη η Ν.Δ. όταν το 1979 με τον Ν. 879 καθιέρωσε το «Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο». Την αναγνώρισε και το ΠΑ.ΣΟ.Κ. όταν 20 χρόνια μετά επικαιροποίησε τον Ν. 879 όσον αφορά το «Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο» επεκτείνοντας τον και στο Μπάσκετ και περιλαμβάνοντας σ’ αυτόν τα πάντα για τον Αθλητισμό. Έτσι γεννήθηκε ο Ν. 2725/1999. Ο οποίος έχει τροποποιηθεί από τότε τουλάχιστον μια δεκάδα φορές. Μια από τις πιο σημαντικές συμπληρώσεις του «Αθλητικού Νόμου» ήταν αυτή του 2008 όταν η Ν.Δ. ψήφισε τον Ν. 3708 (βλέπε εδώ).

Ο Ν. 3708/2008 με τον εύστοχο τίτλο: «Καταπολέμηση της βίας με αφορμή αθλητικές εκδηλώσεις και άλλες διατάξεις» εισήγαγε στην ζωή μας τις «Λέσχες Φίλων» καταργώντας παράλληλα τις διατάξεις για τους «Συνδέσμους Φιλάθλων». Οι καταργούμενες διατάξεις είχαν εισαχθεί με την πρώτη αναθεώρηση/συμπλήρωση του Ν. 2725/1999 το 2002 (πάλι επί ΠΑ.ΣΟ.Κ.) με τον Ν. 3057 για να συμπληρωθούν οριακά τον Σεπτέμβρη του 2004 (επί Ν.Δ. τώρα) με τον Ν. 3262.

Τόσο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 2002 όσο και η Ν.Δ. το 2004 και το 2008 θεώρησαν ότι οι «οργανωμένοι» έπρεπε ταυτόχρονα να τεθούν υπό κάποιον έλεγχο και επιτήρηση. Για τον λόγο αυτό εισήγαγαν μια σειρά γραφειοκρατικές υποχρεώσεις για τους «συνδέσμους οργανωμένων» οι οποίες κορυφώνονταν με την αναγνώριση τους από τις αντιστοίχου χρώματος Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε. (η επιτήρηση που λέγαμε). Προφανώς και με τους νόμους αυτούς δεν λύθηκε το πρόβλημα της «βίας με αφορμή αθλητικές εκδηλώσεις». Και πως θα μπορούσε να λυθεί το πρόβλημα αφού η «αθλητική βία» εδράζεται σε κατ’ αρχήν ψυχολογικά αίτια: την αρρωστημένη σχέση του φανατικού οπαδού με την ομάδα του (γι’ αυτό και στα Ιταλικά ο οπαδός είναι tifoso, δηλαδή ο άρρωστος από τύφο). Από κει και πέρα πάνω στη βασική αυτή σχέση προστίθενται και άλλες αιτίες που διαιωνίζουν το πρόβλημα.

Τα τελευταία κρούσματα «οπαδικής βίας» σε συνδυασμό με τα ευρήματα της Αστυνομίας μετά από εφόδους της σε συνδέσμους επανέφεραν στην επικαιρότητα το κλασικό ερώτημα: Χρειαζόμαστε νέους νόμους ή να εφαρμόσουμε τους υπάρχοντες;

Καθώς το ερώτημα είναι παγίδα, ομοίως και οι δύο πιθανές απαντήσεις.

Αν η απάντηση είναι: «χρειαζόμαστε νέους νόμους», τότε από κάποιους αυτή μπορεί να θεωρηθεί υπεκφυγή για να μην εφαρμοστούν οι υπάρχοντες.

Αν η απάντηση είναι: «να εφαρμόσουμε τους υπάρχοντες», τότε κάποιοι πονηροί θ’ αναρωτηθούν γιατί αυτό δεν γίνεται ήδη.

Δεδομένου ότι αν εφαρμοστούν οι υπάρχοντες νόμοι θα διαπιστωθούν πολλές παραβάσεις και θα πρέπει να επιβληθούν σοβαρές ποινές κανείς πολιτικός δεν είναι πρόθυμος ν’ αναλάβει το «κόστος» εφαρμογής τους. Έτσι, επιλέγεται τελικά ο «Ελληνικός Τρόπος» ο οποίος συνίσταται στην εφαρμογή του νόμου (άρα και της επιβολής τω ποινών) μετά από ένα μεγάλο διάστημα συμμόρφωσης με τις απαιτήσεις του κατά το οποίο το Κράτος «κάνει τα στραβά μάτια». Σκοπός του «Ελληνικού Τρόπου» είναι όλοι να είναι ευχαριστημένοι. Γιατί αν εφαρμοστεί το υπάρχον νομικό πλαίσιο που η Ν.Δ. (με άλλον τότε αρχηγό) έχει ψηφίσει, τότε αφ’ ενός κάποιοι σύνδεσμοι θα πρέπει να κλείσουν και αφ’ ετέρου οι αντίστοιχες Π.Α.Ε. & Κ.Α.Ε. να τιμωρηθούν (εφ’ όσον υποτίθεται ότι μέσω της αναγνώρισης που τους έχουν παράσχει) είναι συνυπεύθυνες.

Με τον τρόπο που λειτουργεί τα τελευταία χρόνια η «πολιτική ηγεσία του Αθλητισμού» (δηλαδή η Κυβέρνηση) στο ζήτημα αυτό το πρόβλημα οξύνεται εξ’ αιτίας της στάσης της αυτής. Γιατί όσο δεν αποφασίζει να κυβερνήσει επιβάλλοντας και την παραμικρή ποινή, τόσο όλοι οι παραβάτες θ’ αποθρασύνονται. Και όταν κάποια στιγμή θ’ αποφασίσει να το κάνει όλοι μαζί συνασπισμένοι θα στραφούν εναντίον της. Αν θα μπορούσε κανείς να βρει κάτι χρήσιμο για την περίσταση από την Ιστορία, αυτό θα ήταν η μέθοδος της «σαλαμοποίησης» μέσω της οποίας οι κομμουνιστές της Ουγγαρίας απαλλάχθηκαν απ’ όλους τους τούς εταίρους στην μεταπολεμική κυβέρνηση συνασπισμού χρησιμοποιώντας κάθε φορά όλους του υπόλοιπους εναντίον ενός μέχρι που τελικά έμειναν μόνοι τους.

Το μόνο που λείπει είναι όπως και στην περίπτωση της «Συνέλευσης των ποντικών» το θάρρος να ξεκινήσει η διαδικασία.

Υ.Γ. Τον τελευταίο καιρό ένα νέο στοίχημα εμφανίστηκε όπως μαθαίνω στους book. Το στοίχημα αφορά την πιθανότητα να είναι ο Αυγενάκης αυτός που θα εφαρμόσει τον νόμο για τους «συνδέσμους οργανωμένων» ή ο διάδοχος του. Ευτυχώς που ο «Ποταμίσιος» Μαυρωτάς δεν εμπλέκεται και μ’ αυτό, γιατί τότε…

04 Γενάρη 2020
«πανταχού παρόντες».

Διαβάστηκε 98 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΘΛΗΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ» (ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ Ν’ ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ)