Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΣΡΤΗΜΑ. Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΑΣ – ΜΕΡΟΣ Α’: (Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ).

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΣΡΤΗΜΑ. Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΑΣ – ΜΕΡΟΣ Α’: (Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ).

Από την Αναγέννηση και μετά η Δύση ζει μέσα σε μια ψευδαίσθηση, η οποία μεταβλήθηκε σε μια κοινή πίστη με την οποία κατάφερε πολλά και αξιοθαύμαστα (όχι για όλους) επιτεύγματα. Γιατί το άξιο θαυμασμού είναι καθαρά υποκειμενικό μιας και για κάποιον οι υλικοί και ανθρώπινοι πόροι που διατέθηκαν για την κατασκευή ενός καθεδρικού ναού είναι εκ του αποτελέσματος κάτι θαυμαστό, ενώ για κάποιον άλλο σπατάλη. Η βάση της ψευδαίσθησης της Δύσης είναι η συνεχής «πρόοδος», η οποία μάλιστα μπορούσε όχι μόνο να ποσοτικοποιηθεί αλλά πολύ περισσότερο να προβλεφθεί και ν’ αποδειχθεί μαθηματικά. Η έννοια του «προόδου» πατούσε στο παράλογη λογική σκέψη ότι υπάρχουν κάποιοι νόμοι που κινούν μόνο μπροστά (κάτι σαν ιμάντες μεταφοράς) τον κόσμο (πλάση).

Αν ο Χρόνος προσομοιαστεί με μια ευθεία που εκκινεί από την Αρχή της Δημιουργίας και που τελειώνει με το Τέλος του Κόσμου, τότε το επόμενο βήμα (το οποίο στην ουσία είναι ένα «λογικό άλμα») είναι πιο εύκολο. Ωστόσο, η «πρόοδος» εμπεριέχει και μια «ποιοτική» διάσταση μιας και υπονοεί ότι η αυριανή μέρα θα είναι ουσιωδώς καλύτερη (με λιγότερα προβλήματα) από τη σημερινή και όλες τις προηγούμενες. Προφανώς, η συγκεκριμένη θεώρηση παραβλέπει σκόπιμα (γιατί την ενοχλεί) την «κυκλικότητα» από τις εποχές μέχρι τον καιρό.

Η αλματώδης πρόοδος της Χημείας σε συνδυασμό με την Ιατρική έρευνα έδωσαν την ψευδαίσθηση της «Ανθρώπινης παντοδυναμίας». Από την πενικιλίνη (σχεδόν μια δεκαετία μετά την «Ισπανική γρίπη») και μετά (μετα)δόθηκε σ’ όλους η εντύπωση πως όλα τα μικρόβια και όλες οι ασθένειες μπορούσαν να νικηθούν. Πλέον οι επιστήμονες του χώρου μπορούσαν να παίζουν με τους ιούς που είχαν νικηθεί είτε για καλό είτε για να κατασκευάσουν βιολογικά όπλα. Ωστόσο, αυτοί ήξεραν πως για κάθε ιό που νικιέται υπάρχει τουλάχιστο ένας δυνατότερος που αγνοούμε.

Ο κορονοϊός που έχει βάλει σε καραντίνα όλο τον πλανήτη τολμά να διαψεύδει όσα μέχρι τώρα πιστεύαμε και απειλεί να γκρεμίσει την ψευδαίσθηση της «προόδου» και της «Ανθρώπινης παντοδυναμίας». Από την άποψη αυτή ΔΕΝ έχει καμία σημασία αν ο κορονοϊός έχει Αμερικάνικη ή Κινέζικη προέλευση, αν είναι «φυσικός» ή «βιολογικό όπλο» ή τέλος αν έχει εξωγήινη προέλευση (όπως και η ζωή σύμφωνα με την «Θεωρία της Πανσπερμίας»). Και δεν έχει καμία σημασία η προέλευση του γιατί αποδεικνύεται πως όλοι είναι από την άποψη της αντιμετώπισης του στην ίδια μοίρα.

Πολλά έχουν ειπωθεί και γραφτεί για την «Παγκοσμιοποίηση» λες και είναι μια σύγχρονη διαδικασία, ένα σύγχρονο αποτέλεσμα της τεχνολογικής διασύνδεσης του πλανήτη. Θέλουν σκόπιμα να ξεχνούν ότι πολλές φορές ήδη από την Αρχαιότητα ο τότε γνωστός κόσμος είχε παγκοσμιοποιηθεί. Τουλάχιστον ο Αλέξανδρος και οι Ρωμαίοι το είχαν αρχικά καταφέρει για να τους αντικαταστήσει στη συνέχεια η Βρετανική και όλες οι υπόλοιπες σύγχρονες Αυτοκρατορίες (μέχρι τους δύο Π.Π.).

Ακόμα, όμως, και αυτοί ΔΕΝ «πήγαιναν στα τυφλά». Ακολουθούσαν τους ήδη διαμορφωμένους δρόμους του εμπορίου μέσω των οποίων ταξίδευαν και τότε οι ιοί. Είναι ακριβώς οι ίδιοι δρόμοι που χρησιμοποιούνται και σήμερα και μέσω των οποίων διαδόθηκε ο κορονοϊός απ’ όπου και αν ξεκίνησε. Είναι οι ίδιοι δρόμοι μέσω των οποίων διακινούνται τα προϊόντα από την χώρα με το μικρότερο κόστος παραγωγής (το «συγκριτικό πλεονέκτημα» του Ρικάρντο) στις πλουσιότερες και είναι για τον λόγο αυτόν που καμία χώρα δεν είναι αυτάρκης και έτσι δεν μπορεί ν’ αντιμετωπίσει μόνη της μια τέτοια κατάσταση.

Είναι τουλάχιστον ειρωνικό ότι ο κορονοϊός μας γύρισε πίσω στον Μεσαίωνα (όταν δεν υπήρχε η έννοια της «προόδου») όταν οι επιδημίες άφηναν πίσω τους εκατόμβες νεκρών. Τότε που τις επιπτώσεις στην οικονομική δραστηριότητα αφηνόταν να τις αντιμετωπίσει η ίδια η «αγορά», τότε που οι τοκογλύφοι (εκμεταλλευόμενοι τη συγκυρία) θησαύριζαν, τότε που η δηλητηρίαση της γης και του νερού αποτελούσε μια όχι μακρινή πολεμική πρακτική (γι’ αυτό και οι Αρχαίοι Έλληνες έκαναν τόσο συχνές θυσίες και εξέταζαν τα σπλάχνα τους κάθε φορά).

Αν από οικονομικής άποψης επανέλθουμε στον Μεσαίωνα αυτό μένει να φανεί προσεχώς. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η πανδημία έχει κοινωνικές επιπτώσεις καταστρέφοντας την «αγορά» (οικονομική δραστηριότητα). Μια «αγορά», η οποία χωρίς την άμεση κρατικοποίηση της ΔΕΝ πρόκειται από μόνη της να επανέλθει ούτε σε 100 χρόνια.

Η μεγάλη (και βαθειά) ειρωνεία της παρούσας κατάστασης είναι πως μεταβάλλει την «ευλογία» της διεθνοποίησης του εμπορίου και των υπηρεσιών σε «κατάρα». Γιατί για ν’ αντιμετωπίσουν την έκτακτη και πρωτόγνωρη αυτή κατάσταση τα Κράτη «κλείνουν» τα σύνορα τους και απομονώνονται διακόπτοντας κάθε μεταξύ τους επαφή. Ώστε, στην περίπτωση μας την απάντηση δεν την δίνουν τα «ανοιχτά» αλλά τα «κλειστά» σύνορα.

Αν μη τι άλλο ανακαλύπτουμε ξανά την σημασία του Κράτους (το οποίο πολλοί είχαν βιαστεί να ξεγράψουν). Αυτή η εκ νέου ανακάλυψη της «Κρατικής Αρχής» κάθε άλλο παρά σημαίνει το τέλος της Ε.Ε. όπως κάποιοι βιάζονται να προβλέψουν. Το μόνο που σημαίνει είναι πως η Ε.Ε. δεν μπορεί να δράσει ενιαία γιατί ΔΕΝ αποτελεί ακόμη ένα ενιαίο Κράτος. Ωστόσο, είναι απολύτως ικανή ν’ αντιμετωπίσει τις οικονομικές συνέπειες της πανδημίας στις οποίες θ’ αναφερθώ προσεχώς.

28 Μάρτη 2020
«πανταχού παρών 1».

Διαβάστηκε 333 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΣΡΤΗΜΑ. Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ ΜΑΣ – ΜΕΡΟΣ Α’: (Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ).